Archief - Nieuwe verkiezingen komen eraan
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
OxYg3N
Legacy Member
Hiapoe
Legacy Member
Goeie analyse in mijn opinie van Carl Devos:
-------------------------------------------
De essentie van de kern van de essentie?
05 / 07 / 2011
Er is over de nota Di Rupo al veel gezegd. Veel van die reacties doen er weinig tot niets toe, sommige tellen. Tijdens een vogelvlucht over de gedurfde – zeker voor Di Rupo, die maanden een gebrek aan lef is verweten – nota blijkt hoe breed en gedetailleerd die is. Weken werd gevreesd dat Di Rupo alleen met algemene principes zou aandraven, beginselen waar niemand echt tegen kon zijn. Het is het omgekeerde. Net daarom is het ook zo’n lange nota geworden: wie concreet wordt moet dat dan meteen over alle aspecten van het toekomstig regeerakkoord zijn.
Dat wil niet zeggen dat over elk voorstel meteen de betekenis en impact duidelijk is. Over bijna elke bladzijde van zijn nota kan een dag gediscussieerd worden. Wat bedoelt hij met een en ander? Hoe moet dat in samenhang met andere voorstellen gelezen worden? Welke modaliteiten komen straks om de hoek loeren? Wat kost wat? Tussen partners die elkaar niet vertrouwen is dat een lastig gesprek. Natuurlijk zit er veel in de nota dat er nog uit zal moeten, of het nu gaat om de duurder wordende dienstencheques of de federale kieskring, het belasten van de (Vlaamse! stond al te lezen) spaarders of de eenzijdige aanpak van de overheidspensioenen, … Op bijna elke bladzijde staat een maatregel die stof biedt voor een verbeten strijd. En bovendien zouden we haast vergeten waarover al zoveel maanden de degens gekruist worden.
De strijdpunten
Niet zozeer over de toegevingen voor de BHV-deal in de Vlaamse Rand rond Brussel, die daar goed meevallen, maar bijvoorbeeld over de onvoorwaardelijke extra financiering voor Brussel (die niet onaanzienlijk is en waarvan De Wever ooit beweerde dat hij dat nooit aan de straatstenen verkocht kreeg), over de diepgang van de staatshervorming (herinner u ‘less is more’, de ‘less’ is weg maar de ‘more’ ook), over de essentie van de kern van de essentie, nl. de uitbreiding van de fiscale autonomie én de responsabilisering (herinner u de twaalf beginselen, in het bijzonder ‘niemand zal verarmen’, enfin toch niet na de extra financiering voor Brussel), enz. Kortom, nogal wat heikele en zeer gevoelige punten liggen open en bloot onbeslist.
Dit is een voortzetting van vorige nota’s: ook de Vlaamse socialist, Vande Lanotte, stak steeds meer en meer in zijn nota in de hoop dat het geheel precies door de omvang ervan zou overtuigen. De Vlaamse socialistenleider vergiste zich. De Waalse misschien ook. Dat is old school politics. Nieuwe leiders van nieuwe, a-typische grootste partijen raken daar niet meer van onder de indruk.
Vakwerk
De nota leest als het werk van een vakman, een slim en ervaren staatsman en compromismaker, een man die moeite deed en alvast niet als enige voor falen kan worden aangewezen. Di Rupo stak zijn nek uit en ging naar PS-normen vrij ver. Het is een ‘evenwichtige’ nota geworden, in die zin dat er voor iedereen iets maar voor niemand genoeg in zit. Teveel om te weigeren, te weinig om te kopen. Een op en top Belgische nota. Met evoluties, geen revoluties. Met social piecemeal ingeneering, geen bruuske ommekeer.
Een nota die heel expliciet voortbouwt op die van De Wever, Vande Lanotte en Beke: zonder twijfel heeft Di Rupo een percentage achter de hand dat zegt hoeveel zijn nota die van deze voorgangers heeft overgenomen. Maar een nota ook die het begin maakt van noodzakelijke hervormingen in de pensioenen of werkloosheid. Een nota waar veel zaken in staan die in het regeerakkoord, ooit, te lezen zullen zijn. Een nota die Di Rupo nooit van zijn leven een jaar geleden geschreven zou hebben.
De eerste lekken
Niet toevallig waren de eerste lekken, zondagavond, over de linkse toegevingen. Dat kwam omdat Di Rupo eerder met partijen die een vakbond in de familie hebben samen heeft gezeten. En dus kwam er van daar nieuws. Di Rupo wist dat en vond het wellicht niet erg: zo gaven de eerste lekken aan dat zijn nota moeilijke punten voor links, de PS, de Franstaligen, de vakbonden zouden bevatten. En dat men hem dus niet moest aanwrijven dat hij een PS-werkstuk schreef. Di Rupo toonde zich in zijn eerste lekken al formateur, de man van de synthese, hij die links en rechts, Vlaamse en Franstalig wil overstijgen. Dat de anderen kan ook maar over de brug komen.
Spelletjes spelen
Het is onmogelijk om deze brede, ruim 100 bladzijden tellende nota in detail te overschouwen, het is wel mogelijk om de spelletjes die er nu al rond gespeeld worden aan te wijzen. MR was de snelste van ze allemaal, ondanks de heel negatieve opmerkingen van het FDF, tot nader order nog altijd een deel van de MR. De eerste ‘Ja maar’ klinkt dus al relatief: hoeveel is die ‘ja’ waard, wetende wat minstens het FDF al van plan is met een paar cruciale stukken uit de nota Di Rupo: heel wat over BHV terugschroeven. Hoeveel ‘ja’ blijft er straks nog over, aan tafel? Die ‘ja’ van de MR was natuurlijk strategisch: ze roepen bij deze dat zij er bij willen zijn, dat het alleen maar de schuld van anderen is als ze er uiteindelijk niet bij zijn. Door eerst en snel te reageren willen ze hun grote bereidwilligheid onderlijnen en dus de moeite vergroten die anderen zullen moeten doen om hen er uit te kieperen. Ze denken daarbij wellicht niet toevallig aan Di Rupo zelve.
Welke coalitie?
Di Rupo wil dit weekend nadenken over een coalitie. De formateur beseft zelf dat deze, naar Belgische normen, vrij ambitieuze nota uitformeren en in een regeerakkoord gieten met negen partijen simpelweg ondoenbaar is. Misschien zeggen de partijen straks wel allemaal dat ze van goede wil zijn, geven ze Di Rupo allemaal een ‘ja, maar’, al zal rond de tafel, in een concreet gevecht over concrete punten, de ‘maar’ die op de ‘ja’ volgde plots veel luider klinken. Of misschien zit er wel een feitelijke ‘neen, tenzij’ in: eerst de nota op enkele punten veranderen, pas dan onderhandelen, zoals CD&V en N-VA op de nota Vande Lanotte reageerden. Maar de tijden zijn veranderd, wellicht durven ze dat niet meer.
Niet zonder N-VA
Maar er is meer. De sluwe Di Rupo gaf meteen aan dat hij niet verder wil zonder N-VA. Waarmee hij nogmaals de druk op de N-VA opvoerde, zeggende dat zij en alleen zij het lot van de formatie in handen hebben, en dus verantwoordelijk zijn voor alle miserie die zich zou voordoen mocht die mislukken. Maar eigenlijkj is dat bizar: stel dat acht partijen ja zeggen, maar alleen N-VA neen zegt, dan zou Di Rupo zelve zijn nota opblazen? Wie gelooft dat?
De vraag is ook wat CD&V en Open VLD doen als zij wel en N-VA niet bevestigend antwoorden. Waarmee we bij het Vlaams Front aanbelanden. Het laat zich voorspellen dat de frontpartijen op zijn minst informeel over hun reacties op de nota Di Rupo zullen overleggen: wat zeggen jullie? Hoe? Welke ‘maars’? Of dat tenminste N-VA van de anderen wil horen hoe het daar zit, om straks niet als enige te moeten zeggen ‘neen’ als de anderen een soort ‘ja’ meedelen. Dan kan ook N-VA ‘ja’ de wereld in sturen, met al evenveel of meer reserve als de ‘ja’ van de PS en CDH op de nota Vande Lanotte. We weten het over enkele dagen. Eerst nog wat politiek pokerspel trotseren.
Er is hoop. Er is een belangrijke stap gezet. Na deze nota wordt niets nog hetzelfde. Dan moet er iets veranderen, in de een of andere richting. In die zin is die nota cruciaal. Maar het is nog maar het prille begin van een lange en lastige race. We staat nog aan de startlijn, wie nu al doet alsof we aan de laatste rechte lijn richting finish hollen neemt iets teveel wensen voor werkelijkheid. Maar zie, er gebeurt iets, en dat was alweer even geleden.
-------------------------------------------
De essentie van de kern van de essentie?
05 / 07 / 2011
Er is over de nota Di Rupo al veel gezegd. Veel van die reacties doen er weinig tot niets toe, sommige tellen. Tijdens een vogelvlucht over de gedurfde – zeker voor Di Rupo, die maanden een gebrek aan lef is verweten – nota blijkt hoe breed en gedetailleerd die is. Weken werd gevreesd dat Di Rupo alleen met algemene principes zou aandraven, beginselen waar niemand echt tegen kon zijn. Het is het omgekeerde. Net daarom is het ook zo’n lange nota geworden: wie concreet wordt moet dat dan meteen over alle aspecten van het toekomstig regeerakkoord zijn.
Dat wil niet zeggen dat over elk voorstel meteen de betekenis en impact duidelijk is. Over bijna elke bladzijde van zijn nota kan een dag gediscussieerd worden. Wat bedoelt hij met een en ander? Hoe moet dat in samenhang met andere voorstellen gelezen worden? Welke modaliteiten komen straks om de hoek loeren? Wat kost wat? Tussen partners die elkaar niet vertrouwen is dat een lastig gesprek. Natuurlijk zit er veel in de nota dat er nog uit zal moeten, of het nu gaat om de duurder wordende dienstencheques of de federale kieskring, het belasten van de (Vlaamse! stond al te lezen) spaarders of de eenzijdige aanpak van de overheidspensioenen, … Op bijna elke bladzijde staat een maatregel die stof biedt voor een verbeten strijd. En bovendien zouden we haast vergeten waarover al zoveel maanden de degens gekruist worden.
De strijdpunten
Niet zozeer over de toegevingen voor de BHV-deal in de Vlaamse Rand rond Brussel, die daar goed meevallen, maar bijvoorbeeld over de onvoorwaardelijke extra financiering voor Brussel (die niet onaanzienlijk is en waarvan De Wever ooit beweerde dat hij dat nooit aan de straatstenen verkocht kreeg), over de diepgang van de staatshervorming (herinner u ‘less is more’, de ‘less’ is weg maar de ‘more’ ook), over de essentie van de kern van de essentie, nl. de uitbreiding van de fiscale autonomie én de responsabilisering (herinner u de twaalf beginselen, in het bijzonder ‘niemand zal verarmen’, enfin toch niet na de extra financiering voor Brussel), enz. Kortom, nogal wat heikele en zeer gevoelige punten liggen open en bloot onbeslist.
Dit is een voortzetting van vorige nota’s: ook de Vlaamse socialist, Vande Lanotte, stak steeds meer en meer in zijn nota in de hoop dat het geheel precies door de omvang ervan zou overtuigen. De Vlaamse socialistenleider vergiste zich. De Waalse misschien ook. Dat is old school politics. Nieuwe leiders van nieuwe, a-typische grootste partijen raken daar niet meer van onder de indruk.
Vakwerk
De nota leest als het werk van een vakman, een slim en ervaren staatsman en compromismaker, een man die moeite deed en alvast niet als enige voor falen kan worden aangewezen. Di Rupo stak zijn nek uit en ging naar PS-normen vrij ver. Het is een ‘evenwichtige’ nota geworden, in die zin dat er voor iedereen iets maar voor niemand genoeg in zit. Teveel om te weigeren, te weinig om te kopen. Een op en top Belgische nota. Met evoluties, geen revoluties. Met social piecemeal ingeneering, geen bruuske ommekeer.
Een nota die heel expliciet voortbouwt op die van De Wever, Vande Lanotte en Beke: zonder twijfel heeft Di Rupo een percentage achter de hand dat zegt hoeveel zijn nota die van deze voorgangers heeft overgenomen. Maar een nota ook die het begin maakt van noodzakelijke hervormingen in de pensioenen of werkloosheid. Een nota waar veel zaken in staan die in het regeerakkoord, ooit, te lezen zullen zijn. Een nota die Di Rupo nooit van zijn leven een jaar geleden geschreven zou hebben.
De eerste lekken
Niet toevallig waren de eerste lekken, zondagavond, over de linkse toegevingen. Dat kwam omdat Di Rupo eerder met partijen die een vakbond in de familie hebben samen heeft gezeten. En dus kwam er van daar nieuws. Di Rupo wist dat en vond het wellicht niet erg: zo gaven de eerste lekken aan dat zijn nota moeilijke punten voor links, de PS, de Franstaligen, de vakbonden zouden bevatten. En dat men hem dus niet moest aanwrijven dat hij een PS-werkstuk schreef. Di Rupo toonde zich in zijn eerste lekken al formateur, de man van de synthese, hij die links en rechts, Vlaamse en Franstalig wil overstijgen. Dat de anderen kan ook maar over de brug komen.
Spelletjes spelen
Het is onmogelijk om deze brede, ruim 100 bladzijden tellende nota in detail te overschouwen, het is wel mogelijk om de spelletjes die er nu al rond gespeeld worden aan te wijzen. MR was de snelste van ze allemaal, ondanks de heel negatieve opmerkingen van het FDF, tot nader order nog altijd een deel van de MR. De eerste ‘Ja maar’ klinkt dus al relatief: hoeveel is die ‘ja’ waard, wetende wat minstens het FDF al van plan is met een paar cruciale stukken uit de nota Di Rupo: heel wat over BHV terugschroeven. Hoeveel ‘ja’ blijft er straks nog over, aan tafel? Die ‘ja’ van de MR was natuurlijk strategisch: ze roepen bij deze dat zij er bij willen zijn, dat het alleen maar de schuld van anderen is als ze er uiteindelijk niet bij zijn. Door eerst en snel te reageren willen ze hun grote bereidwilligheid onderlijnen en dus de moeite vergroten die anderen zullen moeten doen om hen er uit te kieperen. Ze denken daarbij wellicht niet toevallig aan Di Rupo zelve.
Welke coalitie?
Di Rupo wil dit weekend nadenken over een coalitie. De formateur beseft zelf dat deze, naar Belgische normen, vrij ambitieuze nota uitformeren en in een regeerakkoord gieten met negen partijen simpelweg ondoenbaar is. Misschien zeggen de partijen straks wel allemaal dat ze van goede wil zijn, geven ze Di Rupo allemaal een ‘ja, maar’, al zal rond de tafel, in een concreet gevecht over concrete punten, de ‘maar’ die op de ‘ja’ volgde plots veel luider klinken. Of misschien zit er wel een feitelijke ‘neen, tenzij’ in: eerst de nota op enkele punten veranderen, pas dan onderhandelen, zoals CD&V en N-VA op de nota Vande Lanotte reageerden. Maar de tijden zijn veranderd, wellicht durven ze dat niet meer.
Niet zonder N-VA
Maar er is meer. De sluwe Di Rupo gaf meteen aan dat hij niet verder wil zonder N-VA. Waarmee hij nogmaals de druk op de N-VA opvoerde, zeggende dat zij en alleen zij het lot van de formatie in handen hebben, en dus verantwoordelijk zijn voor alle miserie die zich zou voordoen mocht die mislukken. Maar eigenlijkj is dat bizar: stel dat acht partijen ja zeggen, maar alleen N-VA neen zegt, dan zou Di Rupo zelve zijn nota opblazen? Wie gelooft dat?
De vraag is ook wat CD&V en Open VLD doen als zij wel en N-VA niet bevestigend antwoorden. Waarmee we bij het Vlaams Front aanbelanden. Het laat zich voorspellen dat de frontpartijen op zijn minst informeel over hun reacties op de nota Di Rupo zullen overleggen: wat zeggen jullie? Hoe? Welke ‘maars’? Of dat tenminste N-VA van de anderen wil horen hoe het daar zit, om straks niet als enige te moeten zeggen ‘neen’ als de anderen een soort ‘ja’ meedelen. Dan kan ook N-VA ‘ja’ de wereld in sturen, met al evenveel of meer reserve als de ‘ja’ van de PS en CDH op de nota Vande Lanotte. We weten het over enkele dagen. Eerst nog wat politiek pokerspel trotseren.
Er is hoop. Er is een belangrijke stap gezet. Na deze nota wordt niets nog hetzelfde. Dan moet er iets veranderen, in de een of andere richting. In die zin is die nota cruciaal. Maar het is nog maar het prille begin van een lange en lastige race. We staat nog aan de startlijn, wie nu al doet alsof we aan de laatste rechte lijn richting finish hollen neemt iets teveel wensen voor werkelijkheid. Maar zie, er gebeurt iets, en dat was alweer even geleden.
den crack
Legacy Member
De Standaard Online - Open VLD zet grote 'maar' bij nota-Di Rupo
Open VLD zegt "ja,maar..."
Zeer spijtig
Open VLD zegt "ja,maar..."
Zeer spijtig
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.