hyperon
Legacy Member
JPV zei:1) die besparing is tijdelijk, maar heeft permanente gevolgen: stijgingen van overheidsbudgetten worden per X pct gegeven, een stagnatie zal dus voor altijd gevolgen hebben.
3) A) Die dotatie (voor de andere sectoren van de SZ) is er nu al, maar wordt verankerd. het is dus een effectieve besparing op de groei van het gedeelte gezondheidszorg.
B)de dalignen in pct's staan erin en zouden toch serieuze besparingen kunnen opleveren als ik onze gemiddelde werklozen bekijken. Er zullen héél wat mensen zijn die plots geen werkloosheidsuitkering meer krijgen (gezien de daling van 33%). En de uitzonderingen die erin staan bestaan nu al, maar worden sterk beperkt (vooral naar 50+'ers, die niet op een leefloon moeten rekenen).
Die maatregelen zijn becijferd, hé en zullen normaal gezien gecontroleerd zijn/worden door werkgroepen over de partijen heen. Daar zou ik persoonlijk wel op vertrouwen. Als je ziet hoeveel mensen er langdurig in de eerste & tweede periode zitten, kan dit toch wel wat besparen
2 korte aanvullingen op je reply:
1)Vlaanderen heeft 2 jaar geleden al de "kaasschaafmethode" gebruikt, wat in feite ook een tijdelijke niet-indexering was. Nu, 2 jaar later, verhoogt men terug de budgetten om ervoor te zorgen dat voorgaande besparing te niet wordt gedaan. Dit staat zelfs geregeld zo verwoord in de begrotingsdocumenten. Hieruit kan je afleiden dat Vlaanderen het ook niet beter heeft gedaan, maar ook dat de kans reëel is dat die federale besparingen teruggeschroefd gaan worden.
2) De laatste jaren is een heel deel van die groeinorm van 4,5% gebruikt om de putten van de SZ te vullen. Elio zegt nu dat ze de groeinorm verlagen naar 2%, maar dat er tegelijkertijd een systeem kan komen om de putten van de SZ te blijven vullen vanuit de algemene begroting (ter compensatie van de verlaging van de groeinorm). Hij stelt dus in feite een verdere verhoging voor van de federale dotatie naar de SZ. Die bedraagt op dit moment al 1/3 van de totale financiering van de SZ. Ik vind dit een prachtig voorbeeld van hoe een schijnbare besparing van Elio in feite geen besparing is, zou eerder durven sprekekn van een impliciete algemene sociale zekerheidsbijdrage.
Hij zou echt bespaard hebben mocht hij hebben geschreven dat vb. de artsen zoveel miljoen moeten inleveren, dat de niet-generische geneesmiddelen een stuk duurder worden voor de patient, dat tandartskosten uit de ziekteverzekering gehaald worden, etc.


. Enkel qua tandartskosten heeft hij een volledig andere politiek.
