mac-bc
Legacy Member
vloet zei:Ik vind dat eigenlijk een moeilijke oefening. Uiteindelijk wil je toch net wat voor jezelf goed uitkomt? Dus zo verrassend vind ik dat niet.
Ikzelf heb het vrij moeilijk met een keuze te maken net omdat er een soort verzoening moet zijn met wat je zelf wil, en wat er volgens jou effectief goed is voor het land/de bevolking. Soms komt dat gewoon niet overeen.
Wil ik een groenere samenleving? Absoluut. Maar ik ben een hypocriet want ik rij met de wagen naar het werk omdat dat voor mij nu eenmaal véél makkelijker en sneller is..
En da's dan maar 1 voorbeeld. Er is geen enkele partij waar ik me volledig kan achter zetten omdat ik vaak geen goed evenwicht vind tussen wat ik zelf wil en wat ik denk dat effectief goed is voor de samenleving.
bvb sociale zekerheid. Ik wil sociaal/solidair zijn omdat er nu eenmaal mensen zijn die het echt nodig hebben, en ik kan onverwacht ook in een slechte situatie terechtkomen. Maar tegelijkertijd wordt er door dat solidair zijn te hard geprofiteerd van uw bijdrage en dat wil je dan weer tegengaan door rechtser te stemmen.
Kan het voor de rest nogal slecht verwoorden, maar 't komt erop neer dat die afwegingen niet simpel zijn. Voor mezelf toch niet.
Die stemtesten helpen me dan ook niet echt goed voort. Ik twijfel bij elke vraag veel te lang, tenzij het thema me direct kan beïnvloeden.
Dit is (de evolutie van) een fenomeen die je meer en meer ziet bij mensen naarmate de individualisering verder toeneemt en ideologie verder afneemt. We kiezen steeds meer voor het opportunistische, het eigenbelang i.p.v. het ideologische, maatschappelijk belang. Steeds meer mensen hebben daarom het gevoel bij geen enkele partij thuis te horen. Dit alles is uiteraard een jammere zaak om veelerlei redenen.
Bij een ideologie (en in theorie dus automatisch ook bij een politieke partij) hebben mensen een bepaald ideaalbeeld van de maatschappij voor zich en kunnen bij praktisch elk concreet vraagstuk een consequent antwoord bieden. Het is ook op basis van deze gedachte dat je het eigenlijk niet erg zou moeten vinden om een politicus/een politieke partij een mandaat te geven voor de komende 5 jaar. Als je ideologisch stemt kun je er blindelings op vertrouwen dat hij/zij in elke vraagstelling jouw gedachtengang zal vertegenwoordigen.
Wie voor elke concrete vraagstelling een apart referendum wil is in principe een opportunist. En exact op dat moment zullen meerderheden de minderheden beginnen onderdrukken.
Een typisch voorbeeld van die doorgedreven individualisering: het rookverbod in de horeca. In dat debat is het typisch dat alle rokers contra zijn en alle niet-rokers pro rookverbod. Opportunistisch dus. Terwijl eigenlijk de breuklijn zou moeten liggen tussen "wensen we meer overheidsbemoeienis of minder?". In principe zou elke liberaal op die manier tegen het rookverbod moeten zijn, los van het feit of hij rookt of niet. Dat is jammer genoeg steeds minder zo.
Ik probeer zelf ook zoveel mogelijk ideologisch te denken over problemen; zo ben ik principieel tegen een vermogensbelasting. Toch heb ik 0,0 vermogen, waardoor ik persoonlijk alleen maar zou winnen bij een vermogensbelasting. Ben ik naïef en dromerig met m'n ideologie of is een ander opportunistisch? Die vraag laat ik in het midden.

