Volg de onderstaande video om te zien hoe je onze site als web-app op je startscherm installeert.
Opmerking: Deze functie is mogelijk niet beschikbaar in sommige browsers.
KO zei:Ik moet wel rechts stemmen omdat ik anders mijn job verlies. Ik werk namelijk voor een dochterbedrijf van een bank dat zich vooral bezig houdt met het kopen en verkopen van effecten.
50% taks op de winst uit beursproducten ? Dan kunnen we de boel wel opdoeken.
den crack zei:EDR neemt ontslag als formateur maar doet ondertussen gewoon door, niemand zegt er wat over?
Weer een prachtig staaltje van Belgisch politiek, en de belgicisten zijn blij.
Neoken zei:Ik heb begrepen dat de koning het ontslag van EDR nog in beraad houdt. Maar vraag me niet waarom.
Formateur Elio Di Rupo (PS) moet voor CD&V een tweederdemeerderheid verzekeren voor de wetsvoorstellen over Brussel en BHV die Wouter Beke heeft uitgewerkt. "Dat is een basisvoorwaarde om onderhandelinen op te starten", zegt Vlaams parlementslid Eric Van Rompuy in "De ochtend". (De ochtend - 19/07/11)
DTE zei:Maar, Wouter Beke mag wel minister worden! Maar niet viceprimier, want die post is al lang weggelegd voor Genezeerke :naughty:
Normaal mag elke partij in de regering een vicepremier aanstellen.Bluto zei:Normaal mag elke partij in de regering een vicepremier aanstellen.
Time zei:MR off the record:
Un MR: "Maintenant que la N-VA est hors-jeu, nous sommes indispensables pour les 2/3. Donc, sur BHV, du calme"... #GoodBye #AndGoodLuck

den crack zei:Wat ze nu allemaal zeggen wisten wij al 400 dagen, al vanaf dag 1 was het doel om de NVA er af te rijden en nu hebben ze hun slag thuis, ik hoop dat Beke nog het licht ziet morgen en nee zegt![]()
Time zei:MR off the record:
Un MR: "Maintenant que la N-VA est hors-jeu, nous sommes indispensables pour les 2/3. Donc, sur BHV, du calme"... #GoodBye #AndGoodLuck
In het katern Opinie van NRC Handelsblad van 19 juli 2011 schetst Derk Jan Eppink in een column het einde van België. Voor debat op politics.be mag het daarom niet ontbreken. Het verdient onze nadere aandacht.
Het einde van België
De doos met Belgische compromissen voor Belgische problemen is leeg. De regeringsformatie in België is de langdurende ter wereld. Het einde is niet in zicht. Diverse (in)formateurs, bemiddelaars, verduidelijkers en verkenners passeerden tevergeefs de revue. België staat niet direct op instorten, maar de impasse verraadt een onderliggende, existentiële crisis.
In een democratie krijgt de kiezer dan het woord, maar verkiezingen zijn het schrikbeeld voor de politieke klasse. Koning Albert II, die het meest heeft te verliezen (zijn job), is verkiezingsschuw. De in de adelstand verheven ex-premier Mark Eyskens noemt nieuwe verkiezingen “extreem gevaarlijk voor de democratie”.
Het resultaat is voorspelbaar. Vlaamse en Franstalige kiezers scharen zich rondom de grootste politieke formatie van hun taalgebied om een front te vormen tegen de overzijde. In Vlaanderen staat de Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA) in de peilingen op vijfendertig procent. De Parti Socialiste zit aan gene zijde op een gelijk niveau. In dat bandwagon-effect verschrompelen de Vlaamse traditionele partijen – socialisten, liberalen en christen-democraten – tot dwergstatus. Na verkiezingen zitten de N-VA en de PS om de tafel. Op tafel ligt het koninkrijk der Belgen. De koning heeft nog twee opties:
Een regering zonder N-VA. De Franstalige partijen willen niets liever dan dat. Een coalitie met traditionele partijen kan dan arrangeren als vanouds. Voor Vlaamse partijen is deelname aan een regering zonder N-VA riskant. Zij dragen de last van regeringsverantwoordelijkheid. Bij de eerstvolgende verkiezingen krijgen zij de rekening op hun bord. Voor de Vlaamse christen-democraten (CD&V), die qua kiezersvolk niet ver van de N-VA zijn verwijderd – in 2007 waren beide verenigd in een kartel – is zo'n koers suïcidaal. De N-VA zou de CD&V leegvreten.
De bestaande federale 'regering van lopende zaken' versterken, met meer bevoegdheden. De term 'lopende zaken' is relatief. Toen de crisis in Libië uitbrak, stond de Belgische minister De Crem (Defensie) onmiddellijk klaar om – in de slipstream van Fransen en Britten – Gaddafi te bombarderen. Als 'bombarderen' deel uitmaakt van de lopende zaken, waar ligt dan de grens? Die is rekbaar. De crisis in de eurozone, met België eveneens in de schuldproblemen, versterkt het argument om de regering van lopende zaken te laten doorlopen tot medio 2014.
Beide opties zijn echter uitstel van executie. Het Vlaamse electoraat begint genoeg te krijgen van de 'transfereconomie'. De Vlaming subsidieert zijn Waalse landgenoten per capita met circa tweeduizend euro per jaar, via het stelsel van sociale zekerheid en het Vlaamse aandeel in de Belgische rente- en schuldenafbetaling. De werkloosheidsuitkering, onbeperkt in de tijd, wordt uitgevoerd door de vakbonden. In het Waalse landsdeel is de arbeidsmobiliteit nul. Vlaamse werkgevers halen werknemers uit Bulgarije.
De Vlamingen vragen zich af hoe lang zij nog moeten betalen. Dit sentiment versterkt de maatschappelijke trend van Vlaamse natiewording. Alle politieke en culturele verschillen binnen het land worden blootgelegd. Volgens veel Vlamingen vertolkt voorzitter Bart De Wever van N-VA dit gevoel. Hij krijgt lof, omdat hij niet toegeeft, zoals de leiders van traditionele partijen decennia deden.
De koning, Franstalige leiders en zelfs de Vlaamse media hebben deze stroomverlegging in het Vlaamse electoraat te laat onderkend. Langzamerhand beginnen Waalse politici nerveus te worden. Zij vrezen dat Vlaanderen België in de steek laat. Wallonië is economisch niet levensvatbaar. De Walen proberen tijd te winnen, hopende dat Wallonië tegen 2020 op eigen benen kan staan.
Het Vlaamse ontwaken komt te snel. De Walen raken in tijdnood. Voor De Wever is dat de hefboom om hen te dwingen tot structurele economische hervormingen.
Op termijn resteren twee opties. Ten eerste de optie van een confederale staat. De Vlaamse en de Waalse deelstaat komen overeen wat zij nog samen doen. Voor de rest hevelen zij alle sociaal-economische en fiscale bevoegdheden over naar zichzelf. Transfers worden geleidelijk verminderd. Elke deelstaat moet zijn eigen broek ophouden, zoals ook Zwitserse kantons dat moeten. De koning blijft. Brussel blijft de hoofdstad, maar wordt bestuurlijk op maat gesneden om een einde te maken aan de heerschappij van de verkwistende dorpspolitici in de negentien Brusselse gemeenten.
Ten tweede is er de optie van een boedelscheiding. Dit is een morsig proces, met geruzie over geld en Brussel. De meerderheid wil dit niet, maar Europa kent genoeg voorbeelden van staten die 'ongewild' uiteenvielen in entiteiten die nadien beter ervan werden.
Het einde van België heeft internationale gevolgen. België is het gastland van de Europese Unie. Die stuit overigens ook op de grenzen van de integratie.
Wat te doen als het onvermijdelijke toch gebeurt? De Franse diplomatie is erop voorbereid. De Belgische bank- en energiesector is vrijwel volledig in Franse handen.
En Nederland? Weinig Nederlandse regeringen begrepen België. Nederlandse parlementsleden zijn polderblind tegenover hun zuiderburen. Processen van neergang gaan onverwachts snel, zie de eurozone en zie België. Den Haag heeft een visie op de hele wereld, van Cuba tot China, maar mist inzicht in zijn eigen buurland
Derk Jan Eppink (Steenderen, 7 november 1958) is een Nederlands journalist, columnist, publicist, politicus (lid Lijst DeDecker) en Europees parlementslid.
NRC Handelsblad, Opinie