Goede post. Het M-decreet helpt er ook niet aan. Mijn vrouw (2e kleuter) heeft zo ook weer een kind dit jaar dat, hoe moet ik het zeggen, gewoon niet mee kan met de rest en dat nooit zal kunnen. Zeer zwakbegaafd, de eigenlijke oplossing is dat kind naar het Bijzonder Onderwijs te sturen. Is ook voor dat kind beter. Maar nee, de ouders moeten er niet van weten en dat kind, dat het bij letterlijk elke opdracht in Keulen hoort donderen, moet maar bij de rest blijven. Gevolg is dat mijn vrouw meer energie daarin moet steken (tot het dagelijks vervangen van kakbroeken, dagelijks!) en minder energie in de andere kinderen kan steken.
Extra ondersteuning is er maar met mondjesmaat. Die uren steekt men van bovenaf ook liever in het lager onderwijs. OK, dat is een keuze, maar daar zijn de kleuters ook niet direct mee geholpen.
En ja, kinderen moeten tegenwoordig allemaal met zachte handschoentjes behandeld worden. Toen ik naar school ging was het bij elk rapport duidelijk - punten en rang van onder naar boven werden afgeroepen. Dat kan hard zijn, maar verdomme, je weet het dan toch. Tegenwoordig moeten ze echt allemaal denken dat ze super de max en slim zijn en dat ze alles kunnen bereiken in het leven wat ze maar willen.
En dan kom je later in het echte leven terecht (middelbaar, hogeschool of unief, of de werkvloer) en dan merk je dat het ineens wel competitief wordt. Is het dan niet beter om kinderen daar op jonge leeftijd mee te leren omgaan en hen de manieren bieden om zich te verbeteren, dan dat ze het allemaal maar wegmoffelen en ze er op een bepaald ogenblik keihard mee geconfronteerd worden?
Eh, beetje een rant. Sorry.