JPV zei:
In de privé zorgt iemand die tijdskrediet neemt evenzeer voor het zelfde verhaal. Je blijft hetzelfde herhalen, maar ik zie echt het verschil op dat vlak niet met de privé, behalve dat je iets langer er gebruik van kan maken indien je werkgever dit toelaat. (ja, in het verleden waren er méér stelsels, nu is dat verminderd)
Het verschil met de private sector? Als ze op een ingenieursbureau (waar ik familie heb werken) iemand hebben die loopbaanonderbreking neemt, en er is werk wat moet gebeuren, dan moet men iemand extra aanwerven. Dat zal voor héél wat gegeerde profielen eenvoudigweg niet lukken met een interimcontract, dus op z'n minst een contract van bepaalde duur. Als die nieuwe persoon vervolgens beter presteert dan die eerste, en er is werk te weinig nadat die eerste ook is teruggekeerd, is er geen 100% garantie dat het de nieuwe kracht is die "mag" vertrekken.
Dat is nog maar één verschil. Ander verschil hebben? Wat dacht je van vrijwillig deeltijds te gaan werken maar altijd kunnen
eisen dat wanneer je terug voltijds wilt gaan werken, dat je dit ook kan krijgen, ten koste van iemand anders die in "jouw uren staat". Die vlieger gaat in de private sector niet op zonder dat je het risico loopt dat je gewoon je job verliest. Jij zegt dat die verlofstelsels zijn ingeperkt, maar in de praktijk zijn ze nog steeds schering en inslag.
1. De privileges die je zegt, bestaan voor een groot deel niet, dus kan je ze ook niet afschaffen. Enkel die verlofstelsels zijn er, maar zijn zoals eerder gezegd geen gigantisch verschil meer met de privé.
2. Een zeer kleine minderheid => zal dus weinig verbeteren aan het systeem. je mag hier wat mij betreft op inzetten, maar de kost van zo'n systeem en de efficientiewinst lijkt me te klein te zijn.
3. En als ze geen starter meer zijn, wat dan? Toch lagere contracten geven? Want je kan gewoon niet in voltijdsen denken op school, tenzij je de kost héél sterk verhoogt.
4. Geef gerust een beter alternatief.
5. Dat heeft niks met onderwijsvrijheid te maken afaik. Ik zie toch het verband niet.
6. Dat is, opnieuw voor zover ik de reglementering ken, ook niet het geval dat dit een verplichting is vanaf 1 leerling
7. Is een mogelijkheid, eventueel via aanpassen plage-uren?
8. Het is niet de tewerkstellingsbreuk die daar het probleem is, lijkt me. Wel het loon / ancienniteitsprobleem.
1. Correctie: jij hebt die privileges niet gezien, en een aantal van de zaken die ik opsomde bestaan inderdaad niet officieel op papier, maar officieus wel in de praktijk. Voorbeeld: een leerkracht wiskunde die vanwege zijn goede anciënniteit en goede relatie met de directie elk jaar eerste keuze heeft aan welke richting hij wiskunde wilt geven (kiest uiteraard voor de Latijnse klas, liefst niet humane).
2. Het systeem zou immens verbeteren, want elke plaats die vrijgemaakt wordt is er één die wél door een gemotiveerd iemand ingenomen kan worden. De kwaliteit van de lessen gaan er ook immens op vooruit.
Ik kan intussen aardig wat voorbeelden opnoemen van rotte appels die er ongestraft een boeltje van maken, bv. 1/3 van het leerplan van hun vak niet behandelen of regelrecht fraude plegen (betrapt op zwartwerk tijdens ziekteverlof). Niet eens een negatieve evaluatie voor gekregen.
3/4. Loopbanen van leraren niet langer uitdrukken in termen van lesuren, maar als pakketten waarbij je alleen een voltijdse of een halftijdse tewerkstelling toelaat, en niet elke mogelijke breuk van 1/23 tot 20/20. Leerkrachten met gemakkelijke pakketten, met bijvoorbeeld nauwelijks voorbereiding zoals L.O. kunnen dan gerust héél wat meer lesgeven en daar kan je op besparen.
5. Dat heeft véél met onderwijsvrijheid te maken. Dat ging concreet om een voorbeeld van een klein atheneum waarbij men een richting aanbiedt, die men evengoed in de lokale katholieke school zou kunnen gaan volgen, dan heb je al minstens voor die 4 à 5 lesuren een leerkracht Nederlands minder nodig die géén halve privéles geeft aan 2 leerlingen. In andere streken is de situatie omgekeerd en zit je met een kleine katholieke school versus een groot atheneum. Door dergelijke toestanden worden middelen allesbehalve efficiënt besteed. In dergelijke omstandigheden zou er gerust een minimum klasgrootte opgelegd mogen worden vooraleer een school de richting nog mag organiseren. Sommige scholen maken nu soms zelfs de gekste combinaties van roosters voor zowel leerlingen als leerkrachten om toch maar bepaalde richtingen te laten bestaan, en dan krijg je situaties waarin bv. Grieks-Latijn voor bepaalde vakken één klas vormt met Humane Wetenschappen. Als je eens een niveauverschil in de praktijk wilt zien moet je vooral daar aan gaan lesgeven...
6. Maar het gebeurt. Jij schermt graag met regels, ik geef voorbeelden van zaken die ik in de praktijk regelmatig gezien heb en die familieleden van mij in het onderwijs gezien hebben.
7. Ik zou daar zelfs
nog verder in durven gaan, iemand die al X jaar
8. Om ze aan te trekken is de tewerkstellingsbreuk niet het probleem, maar een keer ze voor de klas staan wel: omdat in hun 28 lesuren tegenwoordig ook veel uitgebreidere stage-evaluatie wordt opgenomen, wat men vroeger véél minder moest doen. Ik durf zelfs gerust toe te geven dat sommige praktijkleerkrachten het een stuk zwaarder hebben dan dat ik het had in héél wat van de lessenroosters die ik gegeven heb, doorgaans gevuld met wetenschappen/wiskunde en met breuken van 20/20 of 21/21. Die 28 zou gerust naar beneden mogen voor hen. Daartegenover staat dan de leerkracht L.O. die maar 20 tot 22 lesuren moet geven met nauwelijks voorbereiding, die mag gerust naar omhoog.
