Archief - Politieke Ergernissen & Curiositeiten Thread - Deel 2
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
Piekatsjoe
Legacy Member
Moesten ze in het terugkeren naar't station niet getracht hebben om de afgesproken route te verlaten om naar't centrum te gaan en niet agressief reageren toen de politie hen er op wees, ging er helemaal geen probleem zijn. Er waren mensen aanwezig die niet eens de naam wisten van de persoon waarvoor ze die mars hielden.
Blijkbaar riep die peet die die grote steen van dichtbij smeet naar de politie, dat de flikken vuile racisten zijn omdat ze zijn auto klemreden om hem te kunnen oppakken. Als ze maar kunnen janken.
Blijkbaar riep die peet die die grote steen van dichtbij smeet naar de politie, dat de flikken vuile racisten zijn omdat ze zijn auto klemreden om hem te kunnen oppakken. Als ze maar kunnen janken.
Sylverscythe
Legacy Member
Piekatsjoe zei:
Zoals hier al gezegd is er gewoon een groep mensen die hier een leuke daguitstap "vandalisme en ordediensten pesten" in zien. Dat heb je op elke betoging of manifestatie, en dat zijn meestal dan mensen die van jongsaf opgroeien in zo'n helaasheid der dingen-sfeertje, ongeacht de afkomst. Dat noemen ze dan in de media relschoppers zeker.
Lang geleden ook zo'n geval tegengekomen, nieuwe liefje van een vriendin. Te dom om te helpen donderen, vechtersbaasje, en zonder enige reden werd die kerel dus gewoon agressief wanneer hij in de verte een combi van de politie zag. Ondertussen zal die kerel zijn leuke karaktertrekken ook al hebben doorgegeven aan het nageslacht
puni
Legacy Member
Sylverscythe zei:Zoals hier al gezegd is er gewoon een groep mensen die hier een leuke daguitstap "vandalisme en ordediensten pesten" in zien. Dat heb je op elke betoging of manifestatie, en dat zijn meestal dan mensen die van jongsaf opgroeien in zo'n helaasheid der dingen-sfeertje, ongeacht de afkomst. Dat noemen ze dan in de media relschoppers zeker.
Lang geleden ook zo'n geval tegengekomen, nieuwe liefje van een vriendin. Te dom om te helpen donderen, vechtersbaasje, en zonder enige reden werd die kerel dus gewoon agressief wanneer hij in de verte een combi van de politie zag. Ondertussen zal die kerel zijn leuke karaktertrekken ook al hebben doorgegeven aan het nageslacht
Dat zijn inderdaad helaas ook mensen die zich en masse voortplanten.
sneeuwzwart
Legacy Member
k995 zei:
Voor een alleenstaande vind ik 200 euro voor energie echt wel overdreven hoog. Toen ik nog alleen woonde betaalde ik 55 euro voor gas/elektriciteit en een 15 à 20 voor water. Ik douchte dagelijks, maar ik lette wel serieus op mijn verwarmingskosten, als ik niet thuis was stond de verwarming af. Als je continue een temperatuur van 23 graden wilt in je woning, dan betaal je vanzelfsprekend een stuk meer. En internet/vaste telefoon/tv heb je bij scarlet voor 39 euro, werkt perfect.
Gray
Legacy Member
M°°nblade zei:
klopt!
1 het is "de morgen"
2 mevrouw komt uit de "artistieke" sector.
De realiteit is dat we het nog nooit, in heel de Belgische geschiedenis, zo goed hebben gehad als nu, OOK de armsten onder ons.
Het èchte en enige probleem is dat sommige mensen hun "uitgavenpatroon" niet onder controle hebben, ze nooit prijzen vergelijken en zaken kopen of abonnementen hebben (fitness, netflix, carwash, roken, cocktails, enz..) die ze absoluut niet nodig hebben.
ècht, van dergelijke artikels wordt ik bijna kwaad, ik verdien netto bijna dubbel zoveel maar ik durf gerust mijn uitgave patroon naast dat van zo iemand leggen, ben zeker dat ze meer uitgeeft dan ik.
Ik koop alleen zaken die 1 prijs kwaliteit het waard zijn, 2 ik het mij niet beklaag achteraf.
Ik doe niet aan impulsieve aankopen, elke aankoop is weloverwogen.
Pas op, iedereen geeft uit wat hij wil, dat is goed voor de economie, maar ga niet uitgeven wat je niet kan betalen, laat staan janken in de gazet.
puni
Legacy Member
sneeuwzwart zei:
Klopt, als ge als alleenstaande aan zo'n energiefactuur komt, laat ge gewoon 24 op 24 uw lichten branden en de chauffage aanstaan. Ik kijk daar zelf niet echt naar en betaal zelf maar een 80 euro per maand (70 euro voorschot per maand, laatste afrekening was denk ik 40 euro opleg ofzo) aan gas en elektriciteit. Water is twee keer niks.
glashelder
Legacy Member
Pieterjan94 zei:Is hier dus echt niemand met een DM abo die dit even kan copy pasten?
"Pensioensparen? Ik zou wel willen, maar met welk geld?"
Na de betoging van woensdag: een rondvraag bij jongeren
Een uit de kluiten gewassen betoging betekent nog niet dat iedereen wakker ligt van de oude dag. Slechts een op de vijf werkende jongeren doet aan pensioensparen, vier op de vijf niet. "Nu een toffe job hebben is belangrijker dan nadenken over een hangmat voor later."
Eline Van Hooydonck (26), communicatie**medewerkster bij RoSa vzw en illustratrice
"Pensioen*sparen? Ik zou wel willen, maar met welk geld? Ik ben al blij als ik op het einde van de maand 20 euro kan sparen.” Ze brak recent met haar lief, legt ze uit, en leerde dat een breuk even pijnlijk is voor de portemonnee als voor het hart. Huishuur, energie*facturen, boodschappen: zoveel goedkoper als je met tweeën bent. “Een loon van 1.700 euro is allerminst slecht, maar trek daar 680 euro huur en andere kosten van af en je houdt niet heel veel meer over.”
En eerlijk? Nu er na jaren studeren (taal- en letterkunde, journalistiek en kunst*wetenschappen) eindelijk wat geld binnenkomt, wil ze er ook wel wat van genieten. Sparen voor die reis naar Japan, of een nieuw paar Dr. Martens aanschaffen. “Ook een goede investering in de toekomst. Die schoenen gaan kei*lang mee. Toen ik opgroeide, hadden we het thuis niet altijd even breed. Ik wil niet met de vinger op de knip leven. Of enkel voor de toekomst. Wie weet haal ik mijn pensioen zelfs niet?”
Al houdt het haar wel bezig, zegt ze. Dat pensioen. Of beter: het gebrek aan. “Al die berichten in de media jagen me toch schrik aan. Ik lees meestal enkel de grote lijnen: anders word ik helemaal gestrest. Mijn ouders hebben hun pensioen net berekend. Mijn vader, die voor het onafhankelijk ziekenfonds werkt, krijgt zo’n 1.700 euro. Niet slecht, maar wel heel wat minder dan hij nu verdient.
“Mijn moeder, deeltijds secretaresse, zal het met een stuk minder moeten doen. Die gender*kloof zie je vaker: heel verontrustend.” Betoogd heeft ze niet. “Maakt dat nog een fuck uit?”
Haar vader stuurt haar af en toe nog een vacature voor het onafhankelijk ziekenfonds door. Goede arbeids*voorwaarden verzekerd, ook met het oog op pensioen. “Ik begrijp het wel: voor hen is dat heel belangrijk. Maar als we toch langer dan onze ouders moeten werken, dan liever iets dat ik graag doe. Al heb ik natuurlijk makkelijk praten. Mijn job bestaat vooral uit zitten en schrijven. Zware beroepen zijn net iets moeilijker vol te houden tot je 67ste.”
Haar universitair diploma kostte haar veel zweet en nog meer tranen. Jaren die op het moment zelf soms verspild aanvoelden. Nu is ze blij: “Zonder denigrerend te willen doen: ik wil niet als verkoopster in een winkel eindigen. Helemaal nefast voor je pensioen.”
Ariane Giraneza (25), parlementair medewerkster in federaal parlement voor sp.a
'‘Het fatalisme van sommige vrienden is me te makkelijk.’
Van haar studies economie is de volgende zin bijgebleven: ‘Geld is altijd het meeste waard in het heden.’ Dus nee, Ariane Giraneza doet (nog) niet aan pensioen*sparen. “Ik heb nu gegarandeerd meer plezier aan mijn centen dan over veertig jaar.” Af en toe uit brunchen, een gezellig diner op restaurant of goed gaan shoppen: dat wil ze, althans voorlopig, niet opgeven. Toch heeft ze mee betoogd, woensdag. Omdat ze niet anders kon, als parlementair mede*werkster voor sp.a? “Nee, uit principe. Mijn vrienden zijn fatalistisch. Ze gaan er al van uit dat er voor hen geen overheidspensioen meer zal zijn. Ik vind dat te makkelijk: waarom zou onze generatie de dupe moeten worden? Wij dragen toch mee af?”
Ze pleit voor het behoud van een langdurig sociaal contract. “Dat is helemaal niet naïef. Maak van ons sociaal zeker*heids*stelsel gewoon een prioriteit in plaats van voor voordelige belasting*constructies te ijveren voor bedrijven. Het pensioen*systeem volledig privé maken is misschien oké voor de rijken. I get it: meer gewerkt is meer pensioen. Maar vrouwen die hun leven lang part*time hebben gewerkt, blijven nu wel in de kou staan.” Haar ouders werken nog. “Mijn vader, een ingenieur, studeert bij. Mama werkt in een ouderen*tehuis. Maar ze werken hier nog niet zo lang.” Ariane, oorspronkelijk van Rwandese origine, was vijf toen ze als asiel*zoeker van Kenia eerst naar Nederland en daarna naar België kwam. “Ik maak me zorgen in de plaats van mijn ouders. Hebben ze wel genoeg gespaard?”
Sommige twintigers zijn kwaad op de baby*boomers. Waarom opdraaien voor de fouten van de vorige generaties? “Ik begrijp de frustratie, maar zelf deel ik ze niet. Als ik de oudere generaties iets verwijt, is het dat ze het milieu zwaar naar de knoppen hebben geholpen.”
Kamal Kharmash (26), tv-gezicht, komiek en ondernemer
‘Pensioensparen is luguber, maar je kunt niet anders’
Zoek in Van Dale de overtreffende trap van ‘voorbereid’ en je vindt ‘Kamal Kharmach’. Bij het grote publiek bekend als schijnbaar chaotische komiek en tv-gezicht (Boxing Stars, Het collectief geheugen), achter de schermen vooral beredeneerd zakenman. Hij doet aan pensioensparen, startte net zijn eigen donutshop*keten Donutello en kocht na het tekenen van zijn VRT-contract meteen een eigen huis. “Een betere investering dan geld uitgeven aan feestjes. Dat huis is mijn pensioen. Het is maar veertig vierkante meter groot, maar als ik later geen rusthuis kan betalen, heb ik tenminste een dak boven mijn hoofd.”
De rijzende ster in comedy*land is een realist. “Elke euro die ik nu verdien, verdien ik volgend jaar misschien niet meer”, vertelt de zelfstandige comedian. “Mijn eerste zaalshow is gelukkig goed onthaald, dus mijn volgende zal wellicht goed verkopen. Maar als die flopt, kan ik weer van nul beginnen.” Eigenlijk is hij tegen pensioen*sparen. Wegens “somber en luguber”. “Je bent nog maar pas begonnen aan je werk*leven en je moet al meteen veertig jaar vooruitdenken. Terwijl je nog niet eens zo lang op deze aarde rondloopt. Maar je kunt vandaag niet anders.”
Hij is deze week niet mee gaan betogen. Om de eenvoudige reden dat hij zelf allang niet meer rekent op een staats*pensioen. “Ik begrijp dat de oudere generatie wel op straat komt: er zijn hen beloftes gedaan en die moet men nakomen. Voor mijn generatie ligt dat anders: het lijkt steeds meer een evidentie dat we voor onszelf moeten zorgen. Ik heb op dat vlak weinig vertrouwen in de overheid.”
Zijn persoonlijke tactiek om geld voor later opzij te zetten: bij grote aankopen blijven zoeken naar de beste deal. “Ik kan drie maanden lang twee uur per week elektro*promoties door*spitten op zoek naar de beste wasmachine*deal. Nu ik erover nadenk: misschien is dat niet super*voordelig voor een zelfstandige.”
Wannes De Roeck (22), student rechten KU Leuven, lid van Liberaal Vlaams Studenten*verbond
8 Wannes De Roeck: 'Als ik op het einde genoeg geld heb voor de basisbehoeften, ben ik content.' © Aurélie Geurts
Voor Wannes De Roeck is het simpel: bouw ons huidig pensioen*systeem af en vervang het door een kapitalisatiesysteem waarbij ieder voor zijn eigen pensioen spaart. “Met verschillende pensioen*stelsels die fiscaal aantrekkelijk zijn en met elkaar kunnen concurreren, en waar iedereen de risico’s kan nemen die hij wil nemen. Als je dit ‘sociaal’ systeem (waarbij de pensioenen betaald worden door wie nog werkt, red.) nog in stand probeert te houden, te midden van de vergrijzing, drijf je de staats*schuld alleen maar op. Schuld die onze generatie moet afbetalen. Onze toekomst wordt dan mee gehypothekeerd: we beginnen ons werk*leven met een zware rekening.
“Dat dit systeem na de Tweede Wereld*oorlog zijn nut had, begrijp ik: mensen konden toen niet sparen, maar nu zitten we toch in een heel andere welvaarts*situatie?” Hij hoort zijn vader, een zelfstandig architect, regelmatig fulmineren over het pensioen dat hem straks maar te wachten staat. “Een pensioen van 800 euro staat inderdaad niet in verhouding tot de bijdragen die je een leven lang hebt geleverd. Maar eigenlijk is die frustratie een foute reflex. Eigenlijk had zijn generatie het systeem al veel vroeger moeten hervormen.”
Zelf ligt hij niet wakker van zijn toekomstig pensioen. “Ik ben niet materieel ingesteld. Ik heb niet veel nodig. Waarom zou je je leven lang geld oppotten om dan tijdens je pensioen rijkelijk te kunnen leven? Ik leef liever nu op grote voet, nu ik nog fit ben, kan reizen en van alles met dat geld kan doen. Als ik op het einde genoeg heb voor de basis*behoeften, ben ik content.”
Zolang hij kan, wil hij werken. “Ik studeer rechten: die sector zal er door artificiële intelligentie over twintig tot dertig jaar compleet anders uitzien. We zullen ons dus voortdurend moeten bijscholen en adapteren, maar dat is net het mooie. Zo blijft werken tot je 67ste net interessant.”
Thomas Smolders (26), freelance*journalist
'Nu moeten en kunnen we sparen.'
Hij doet sinds zijn twintigste aan pensioen*sparen. Zet daarnaast 400 euro per maand opzij. En hij heeft “wat fondsen en aandelen” die hij binnen dertig jaar van de hand kan doen. Sparen is een sport geworden voor Thomas Smolders. “Maar ook een noodzaak. Ik ga ervan uit dat ik zelf voor mijn pensioen zal moeten zorgen. Weet je hoe duur rusthuizen zijn? Ik wil de jaren van mijn pensioen en laatste dagen niet slijten in een armoedig krot.” Ook zijn vrienden sparen al voor hun pensioen. “Je hoort vaak dat wij de yolo-generatie zijn die niet nadenkt over de toekomst en liever hier en nu 300 euro spendeert aan een nieuwe Nespresso-machine. Niet dus. Dit zijn net de jaren waarin je veel kunt en moet sparen. Ik verdiende de afgelopen tijd 1.650 euro per maand, kan mijn 820 euro woning*huur splitten met mijn lief, heb weinig kosten.”
Als hij geld uitgeeft, dan aan verre reizen naar Australië en Brazilië. Zijn meubels komen uit de kring*loop*winkel, nieuwe kleren kocht hij al twee jaar niet meer. “Een nieuwe broek is slechts kort*stondig geluk. Ik betaal liever voor ervaringen.” Smolders is een wandelende contradictie: fel bezig met de toekomst en zijn pensioen, en toch helemaal ‘hier en nu’. Hij koopt geen huis, omdat hij niet wil vastzitten aan een hoop bakstenen of een stad. Hij gaf recent zijn vaste job met goede arbeids*voorwaarden op voor een ‘onzekerder’ bestaan als freelance tech*journalist.
“Als je weet dat je wellicht tot je 67ste zal moeten werken, kijk je automatisch anders naar je loopbaan. Ik wil een fijn pensioen, maar niet als ik daarvoor moet wegkwijnen in een job. Liever een toffe baan dan een veilige hangmat.”
Othman El Hammouchi (18), student wiskunde aan de VUB, opinie*maker, winnaar Belgische Filosofie-Olympiade
'Flexibel is het codewoord. Dat stoort me. Waarom die focus op het eeuwig jong en efficiënt blijven?' © Eva Beeusaert
'Ik ben bijzonder weinig met mijn pensioen bezig”, zegt Othman El Hammouchi. Logisch denk je: de filosoof en eerste*jaars*student wiskunde is nog maar achttien. Maar volgens El Hammouchi heeft het ook met zijn instelling, cultuur en religie te maken. “Als traditioneel conservatieve moslim ben ik opgegroeid met de idee dat familie voor elkaar zorgt. Iets dat in de bredere cultuur helaas verloren gaat. Nochtans zijn banden van liefde, zeker in deze tijden, het beste vangnet. Veel onvoorwaardelijker dan het bestaande overheids*systeem van sociale zekerheid.” Niet dat hij pleit voor de afschaffing van de staat of sociale zekerheid, benadrukt hij. “Ik weet wel dat niet iedereen een sterke familie heeft om op terug te vallen. Maar nu ligt de focus van onze maatschappij te veel op het individualistische, op efficiëntie en socio-economische voordelen. Ook in het debat over langer werken: flexibel is het code*woord. Dat baart mij zorgen. Niet dat ik me niet wil aanpassen of bij*scholen, integendeel. Maar waarom die focus op het eeuwig jong en efficiënt blijven?
“Mensen van boven de vijftig lijken op de arbeids*markt niet meer mee te tellen. Jobs die mensen vroeger hun hele leven deden en konden doen, routine*matige jobs, verdwijnen meer en meer door automatisering. Dat zorgt voor reële problemen. Als we langer moeten werken, moet het bestaande maatschappelijke productie*model ook mee veranderen.”
Hij woont nog thuis. Geld dat hij krijgt voor lezingen of opinie*bijdragen, kan hij zo sparen. Niet voor zijn pensioen, of een eigen huis, maar voor latere studies in het buitenland. “Een goed diploma goes a long way. Op een overheids*pensioen reken ik niet. Liever pessimistisch dan naïef. Als pessimist word je nooit teleur*gesteld, enkel blij verrast.”
Lynn Van Royen (28), actrice
'Ik ben een zelfredzame optimist.’
Langer werken schrikt Lynn Van Royen niet af. Als het van de actrice in onder meer Beau Séjour en Tabula rasa afhangt, staat ze op haar zeventigste nog voor de camera of op de planken. “It can be done: kijk maar naar Viviane De Muynck. Maar ik heb natuurlijk makkelijker praten dan arbeiders: acteren is fysiek geen zwaar beroep. Zolang je geheugen het niet laat afweten, zit je goed.” Ze is 28, maar ondertussen wel al bijna tien jaar aan het werk. Haar formule: intense werkdagen afwisselen met rust*periodes. “Langer werken is op zich geen probleem, maar dan moeten we als maatschappij wel meer naar een systeem evolueren waarin er af en toe verlichting wordt ingebouwd, om de combinatie met het huishouden en het gezin vol te houden. Die verlichting is er nu niet. Ik merk net meer druk: dertigers die nu al uitvallen met burn-outs en depressies.”
Als ze met leeftijdsgenoten op café zit, gaat het over alles behalve pensioenen. “Ik ben er misschien iets meer mee bezig. Maar ik ben dan ook een twintiger met het leven van een dertiger: een vast lief, twee jonge kinderen en een huis in volle verbouwing.”
Ze doet al drie jaar aan pensioensparen. “Elke maand een paar tientallen euro’s: dat voel je niet echt.” Ze ziet het als een verzekering. “Noem me een zelfredzame optimist. Als actrice heb je nooit echt werkzekerheid. Dat geldt ook voor mijn lief. Die is zelfstandig kunstschilder.” Ze verwacht geen groot pensioen. Dus probeert ze elke maand nog bij te sparen. Al fluctueert dat bedrag sterk: soms 50, soms 150 euro. “Geen acteeropdrachten betekent ook geen geld, dus dan moet je je buffer aanspreken.”
Een ander – lees: standvastiger – beroep heeft ze nog geen moment overwogen. “Het geluk primeert op het geld. Mijn kinderen hebben niks aan een rijkere moeder die hele dagen gefrustreerd rondloopt.”
Recep Calagan (24), truckchauffeur
'We moeten de regering wakker schudden.'
Recep Calagan liep woensdag mee in de betoging. Veel leeftijds*genoten zag de 24-jarige truck*chauffeur die dag niet in Brussel. “Voor twintigers is pensioen nog een ver-van-mijn-bed*show. Voor mij ook. Maar sinds ik bij de vakbond zit en er met oudere collega’s over praat, heb ik een schrik gepakt. Als we ons pensioen veilig willen stellen, moeten we de regering nu wakker schudden. Voer dat pensioen met punten af: het is een te grote gok, wie weet wat er tegenover staat binnen dertig jaar.” Hij bouwt via een groeps*verzekering op het werk alvast een aanvullend pensioen op. “Zelf doe ik niet aan pensioen*sparen. Ik ben verloofd, wil een huis kopen. Ik heb mijn geld nu nodig. Ik vertrouw pensioensparen ook niet zo: wat gaat daar later nog van overblijven? Wie garandeert dat dat geld er tegen dan nog staat?”
Hij is intussen al vijf jaar aan de slag. Hij doet zijn job graag, zegt hij. Fijne sfeer, goed loon. Genoeg alvast om een woon- en auto*lening mee te bekostigen en een gezin te onderhouden. “Wat wil een mens nog meer?” Maar werken tot zijn 67ste ziet Calagan niet zitten. “Ik wil dit gerust tot mijn pensioen blijven doen. Maar puur fysiek lukt dat niet: je nek en je rug kunnen dat niet aan. En dan zijn er nog zwaardere beroepen dan het mijne.”
Na de betoging van woensdag: een rondvraag bij jongeren
Een uit de kluiten gewassen betoging betekent nog niet dat iedereen wakker ligt van de oude dag. Slechts een op de vijf werkende jongeren doet aan pensioensparen, vier op de vijf niet. "Nu een toffe job hebben is belangrijker dan nadenken over een hangmat voor later."
Eline Van Hooydonck (26), communicatie**medewerkster bij RoSa vzw en illustratrice
"Pensioen*sparen? Ik zou wel willen, maar met welk geld? Ik ben al blij als ik op het einde van de maand 20 euro kan sparen.” Ze brak recent met haar lief, legt ze uit, en leerde dat een breuk even pijnlijk is voor de portemonnee als voor het hart. Huishuur, energie*facturen, boodschappen: zoveel goedkoper als je met tweeën bent. “Een loon van 1.700 euro is allerminst slecht, maar trek daar 680 euro huur en andere kosten van af en je houdt niet heel veel meer over.”
En eerlijk? Nu er na jaren studeren (taal- en letterkunde, journalistiek en kunst*wetenschappen) eindelijk wat geld binnenkomt, wil ze er ook wel wat van genieten. Sparen voor die reis naar Japan, of een nieuw paar Dr. Martens aanschaffen. “Ook een goede investering in de toekomst. Die schoenen gaan kei*lang mee. Toen ik opgroeide, hadden we het thuis niet altijd even breed. Ik wil niet met de vinger op de knip leven. Of enkel voor de toekomst. Wie weet haal ik mijn pensioen zelfs niet?”
Al houdt het haar wel bezig, zegt ze. Dat pensioen. Of beter: het gebrek aan. “Al die berichten in de media jagen me toch schrik aan. Ik lees meestal enkel de grote lijnen: anders word ik helemaal gestrest. Mijn ouders hebben hun pensioen net berekend. Mijn vader, die voor het onafhankelijk ziekenfonds werkt, krijgt zo’n 1.700 euro. Niet slecht, maar wel heel wat minder dan hij nu verdient.
“Mijn moeder, deeltijds secretaresse, zal het met een stuk minder moeten doen. Die gender*kloof zie je vaker: heel verontrustend.” Betoogd heeft ze niet. “Maakt dat nog een fuck uit?”
Haar vader stuurt haar af en toe nog een vacature voor het onafhankelijk ziekenfonds door. Goede arbeids*voorwaarden verzekerd, ook met het oog op pensioen. “Ik begrijp het wel: voor hen is dat heel belangrijk. Maar als we toch langer dan onze ouders moeten werken, dan liever iets dat ik graag doe. Al heb ik natuurlijk makkelijk praten. Mijn job bestaat vooral uit zitten en schrijven. Zware beroepen zijn net iets moeilijker vol te houden tot je 67ste.”
Haar universitair diploma kostte haar veel zweet en nog meer tranen. Jaren die op het moment zelf soms verspild aanvoelden. Nu is ze blij: “Zonder denigrerend te willen doen: ik wil niet als verkoopster in een winkel eindigen. Helemaal nefast voor je pensioen.”
Ariane Giraneza (25), parlementair medewerkster in federaal parlement voor sp.a
'‘Het fatalisme van sommige vrienden is me te makkelijk.’
Van haar studies economie is de volgende zin bijgebleven: ‘Geld is altijd het meeste waard in het heden.’ Dus nee, Ariane Giraneza doet (nog) niet aan pensioen*sparen. “Ik heb nu gegarandeerd meer plezier aan mijn centen dan over veertig jaar.” Af en toe uit brunchen, een gezellig diner op restaurant of goed gaan shoppen: dat wil ze, althans voorlopig, niet opgeven. Toch heeft ze mee betoogd, woensdag. Omdat ze niet anders kon, als parlementair mede*werkster voor sp.a? “Nee, uit principe. Mijn vrienden zijn fatalistisch. Ze gaan er al van uit dat er voor hen geen overheidspensioen meer zal zijn. Ik vind dat te makkelijk: waarom zou onze generatie de dupe moeten worden? Wij dragen toch mee af?”
Ze pleit voor het behoud van een langdurig sociaal contract. “Dat is helemaal niet naïef. Maak van ons sociaal zeker*heids*stelsel gewoon een prioriteit in plaats van voor voordelige belasting*constructies te ijveren voor bedrijven. Het pensioen*systeem volledig privé maken is misschien oké voor de rijken. I get it: meer gewerkt is meer pensioen. Maar vrouwen die hun leven lang part*time hebben gewerkt, blijven nu wel in de kou staan.” Haar ouders werken nog. “Mijn vader, een ingenieur, studeert bij. Mama werkt in een ouderen*tehuis. Maar ze werken hier nog niet zo lang.” Ariane, oorspronkelijk van Rwandese origine, was vijf toen ze als asiel*zoeker van Kenia eerst naar Nederland en daarna naar België kwam. “Ik maak me zorgen in de plaats van mijn ouders. Hebben ze wel genoeg gespaard?”
Sommige twintigers zijn kwaad op de baby*boomers. Waarom opdraaien voor de fouten van de vorige generaties? “Ik begrijp de frustratie, maar zelf deel ik ze niet. Als ik de oudere generaties iets verwijt, is het dat ze het milieu zwaar naar de knoppen hebben geholpen.”
Kamal Kharmash (26), tv-gezicht, komiek en ondernemer
‘Pensioensparen is luguber, maar je kunt niet anders’
Zoek in Van Dale de overtreffende trap van ‘voorbereid’ en je vindt ‘Kamal Kharmach’. Bij het grote publiek bekend als schijnbaar chaotische komiek en tv-gezicht (Boxing Stars, Het collectief geheugen), achter de schermen vooral beredeneerd zakenman. Hij doet aan pensioensparen, startte net zijn eigen donutshop*keten Donutello en kocht na het tekenen van zijn VRT-contract meteen een eigen huis. “Een betere investering dan geld uitgeven aan feestjes. Dat huis is mijn pensioen. Het is maar veertig vierkante meter groot, maar als ik later geen rusthuis kan betalen, heb ik tenminste een dak boven mijn hoofd.”
De rijzende ster in comedy*land is een realist. “Elke euro die ik nu verdien, verdien ik volgend jaar misschien niet meer”, vertelt de zelfstandige comedian. “Mijn eerste zaalshow is gelukkig goed onthaald, dus mijn volgende zal wellicht goed verkopen. Maar als die flopt, kan ik weer van nul beginnen.” Eigenlijk is hij tegen pensioen*sparen. Wegens “somber en luguber”. “Je bent nog maar pas begonnen aan je werk*leven en je moet al meteen veertig jaar vooruitdenken. Terwijl je nog niet eens zo lang op deze aarde rondloopt. Maar je kunt vandaag niet anders.”
Hij is deze week niet mee gaan betogen. Om de eenvoudige reden dat hij zelf allang niet meer rekent op een staats*pensioen. “Ik begrijp dat de oudere generatie wel op straat komt: er zijn hen beloftes gedaan en die moet men nakomen. Voor mijn generatie ligt dat anders: het lijkt steeds meer een evidentie dat we voor onszelf moeten zorgen. Ik heb op dat vlak weinig vertrouwen in de overheid.”
Zijn persoonlijke tactiek om geld voor later opzij te zetten: bij grote aankopen blijven zoeken naar de beste deal. “Ik kan drie maanden lang twee uur per week elektro*promoties door*spitten op zoek naar de beste wasmachine*deal. Nu ik erover nadenk: misschien is dat niet super*voordelig voor een zelfstandige.”
Wannes De Roeck (22), student rechten KU Leuven, lid van Liberaal Vlaams Studenten*verbond
8 Wannes De Roeck: 'Als ik op het einde genoeg geld heb voor de basisbehoeften, ben ik content.' © Aurélie Geurts
Voor Wannes De Roeck is het simpel: bouw ons huidig pensioen*systeem af en vervang het door een kapitalisatiesysteem waarbij ieder voor zijn eigen pensioen spaart. “Met verschillende pensioen*stelsels die fiscaal aantrekkelijk zijn en met elkaar kunnen concurreren, en waar iedereen de risico’s kan nemen die hij wil nemen. Als je dit ‘sociaal’ systeem (waarbij de pensioenen betaald worden door wie nog werkt, red.) nog in stand probeert te houden, te midden van de vergrijzing, drijf je de staats*schuld alleen maar op. Schuld die onze generatie moet afbetalen. Onze toekomst wordt dan mee gehypothekeerd: we beginnen ons werk*leven met een zware rekening.
“Dat dit systeem na de Tweede Wereld*oorlog zijn nut had, begrijp ik: mensen konden toen niet sparen, maar nu zitten we toch in een heel andere welvaarts*situatie?” Hij hoort zijn vader, een zelfstandig architect, regelmatig fulmineren over het pensioen dat hem straks maar te wachten staat. “Een pensioen van 800 euro staat inderdaad niet in verhouding tot de bijdragen die je een leven lang hebt geleverd. Maar eigenlijk is die frustratie een foute reflex. Eigenlijk had zijn generatie het systeem al veel vroeger moeten hervormen.”
Zelf ligt hij niet wakker van zijn toekomstig pensioen. “Ik ben niet materieel ingesteld. Ik heb niet veel nodig. Waarom zou je je leven lang geld oppotten om dan tijdens je pensioen rijkelijk te kunnen leven? Ik leef liever nu op grote voet, nu ik nog fit ben, kan reizen en van alles met dat geld kan doen. Als ik op het einde genoeg heb voor de basis*behoeften, ben ik content.”
Zolang hij kan, wil hij werken. “Ik studeer rechten: die sector zal er door artificiële intelligentie over twintig tot dertig jaar compleet anders uitzien. We zullen ons dus voortdurend moeten bijscholen en adapteren, maar dat is net het mooie. Zo blijft werken tot je 67ste net interessant.”
Thomas Smolders (26), freelance*journalist
'Nu moeten en kunnen we sparen.'
Hij doet sinds zijn twintigste aan pensioen*sparen. Zet daarnaast 400 euro per maand opzij. En hij heeft “wat fondsen en aandelen” die hij binnen dertig jaar van de hand kan doen. Sparen is een sport geworden voor Thomas Smolders. “Maar ook een noodzaak. Ik ga ervan uit dat ik zelf voor mijn pensioen zal moeten zorgen. Weet je hoe duur rusthuizen zijn? Ik wil de jaren van mijn pensioen en laatste dagen niet slijten in een armoedig krot.” Ook zijn vrienden sparen al voor hun pensioen. “Je hoort vaak dat wij de yolo-generatie zijn die niet nadenkt over de toekomst en liever hier en nu 300 euro spendeert aan een nieuwe Nespresso-machine. Niet dus. Dit zijn net de jaren waarin je veel kunt en moet sparen. Ik verdiende de afgelopen tijd 1.650 euro per maand, kan mijn 820 euro woning*huur splitten met mijn lief, heb weinig kosten.”
Als hij geld uitgeeft, dan aan verre reizen naar Australië en Brazilië. Zijn meubels komen uit de kring*loop*winkel, nieuwe kleren kocht hij al twee jaar niet meer. “Een nieuwe broek is slechts kort*stondig geluk. Ik betaal liever voor ervaringen.” Smolders is een wandelende contradictie: fel bezig met de toekomst en zijn pensioen, en toch helemaal ‘hier en nu’. Hij koopt geen huis, omdat hij niet wil vastzitten aan een hoop bakstenen of een stad. Hij gaf recent zijn vaste job met goede arbeids*voorwaarden op voor een ‘onzekerder’ bestaan als freelance tech*journalist.
“Als je weet dat je wellicht tot je 67ste zal moeten werken, kijk je automatisch anders naar je loopbaan. Ik wil een fijn pensioen, maar niet als ik daarvoor moet wegkwijnen in een job. Liever een toffe baan dan een veilige hangmat.”
Othman El Hammouchi (18), student wiskunde aan de VUB, opinie*maker, winnaar Belgische Filosofie-Olympiade
'Flexibel is het codewoord. Dat stoort me. Waarom die focus op het eeuwig jong en efficiënt blijven?' © Eva Beeusaert
'Ik ben bijzonder weinig met mijn pensioen bezig”, zegt Othman El Hammouchi. Logisch denk je: de filosoof en eerste*jaars*student wiskunde is nog maar achttien. Maar volgens El Hammouchi heeft het ook met zijn instelling, cultuur en religie te maken. “Als traditioneel conservatieve moslim ben ik opgegroeid met de idee dat familie voor elkaar zorgt. Iets dat in de bredere cultuur helaas verloren gaat. Nochtans zijn banden van liefde, zeker in deze tijden, het beste vangnet. Veel onvoorwaardelijker dan het bestaande overheids*systeem van sociale zekerheid.” Niet dat hij pleit voor de afschaffing van de staat of sociale zekerheid, benadrukt hij. “Ik weet wel dat niet iedereen een sterke familie heeft om op terug te vallen. Maar nu ligt de focus van onze maatschappij te veel op het individualistische, op efficiëntie en socio-economische voordelen. Ook in het debat over langer werken: flexibel is het code*woord. Dat baart mij zorgen. Niet dat ik me niet wil aanpassen of bij*scholen, integendeel. Maar waarom die focus op het eeuwig jong en efficiënt blijven?
“Mensen van boven de vijftig lijken op de arbeids*markt niet meer mee te tellen. Jobs die mensen vroeger hun hele leven deden en konden doen, routine*matige jobs, verdwijnen meer en meer door automatisering. Dat zorgt voor reële problemen. Als we langer moeten werken, moet het bestaande maatschappelijke productie*model ook mee veranderen.”
Hij woont nog thuis. Geld dat hij krijgt voor lezingen of opinie*bijdragen, kan hij zo sparen. Niet voor zijn pensioen, of een eigen huis, maar voor latere studies in het buitenland. “Een goed diploma goes a long way. Op een overheids*pensioen reken ik niet. Liever pessimistisch dan naïef. Als pessimist word je nooit teleur*gesteld, enkel blij verrast.”
Lynn Van Royen (28), actrice
'Ik ben een zelfredzame optimist.’
Langer werken schrikt Lynn Van Royen niet af. Als het van de actrice in onder meer Beau Séjour en Tabula rasa afhangt, staat ze op haar zeventigste nog voor de camera of op de planken. “It can be done: kijk maar naar Viviane De Muynck. Maar ik heb natuurlijk makkelijker praten dan arbeiders: acteren is fysiek geen zwaar beroep. Zolang je geheugen het niet laat afweten, zit je goed.” Ze is 28, maar ondertussen wel al bijna tien jaar aan het werk. Haar formule: intense werkdagen afwisselen met rust*periodes. “Langer werken is op zich geen probleem, maar dan moeten we als maatschappij wel meer naar een systeem evolueren waarin er af en toe verlichting wordt ingebouwd, om de combinatie met het huishouden en het gezin vol te houden. Die verlichting is er nu niet. Ik merk net meer druk: dertigers die nu al uitvallen met burn-outs en depressies.”
Als ze met leeftijdsgenoten op café zit, gaat het over alles behalve pensioenen. “Ik ben er misschien iets meer mee bezig. Maar ik ben dan ook een twintiger met het leven van een dertiger: een vast lief, twee jonge kinderen en een huis in volle verbouwing.”
Ze doet al drie jaar aan pensioensparen. “Elke maand een paar tientallen euro’s: dat voel je niet echt.” Ze ziet het als een verzekering. “Noem me een zelfredzame optimist. Als actrice heb je nooit echt werkzekerheid. Dat geldt ook voor mijn lief. Die is zelfstandig kunstschilder.” Ze verwacht geen groot pensioen. Dus probeert ze elke maand nog bij te sparen. Al fluctueert dat bedrag sterk: soms 50, soms 150 euro. “Geen acteeropdrachten betekent ook geen geld, dus dan moet je je buffer aanspreken.”
Een ander – lees: standvastiger – beroep heeft ze nog geen moment overwogen. “Het geluk primeert op het geld. Mijn kinderen hebben niks aan een rijkere moeder die hele dagen gefrustreerd rondloopt.”
Recep Calagan (24), truckchauffeur
'We moeten de regering wakker schudden.'
Recep Calagan liep woensdag mee in de betoging. Veel leeftijds*genoten zag de 24-jarige truck*chauffeur die dag niet in Brussel. “Voor twintigers is pensioen nog een ver-van-mijn-bed*show. Voor mij ook. Maar sinds ik bij de vakbond zit en er met oudere collega’s over praat, heb ik een schrik gepakt. Als we ons pensioen veilig willen stellen, moeten we de regering nu wakker schudden. Voer dat pensioen met punten af: het is een te grote gok, wie weet wat er tegenover staat binnen dertig jaar.” Hij bouwt via een groeps*verzekering op het werk alvast een aanvullend pensioen op. “Zelf doe ik niet aan pensioen*sparen. Ik ben verloofd, wil een huis kopen. Ik heb mijn geld nu nodig. Ik vertrouw pensioensparen ook niet zo: wat gaat daar later nog van overblijven? Wie garandeert dat dat geld er tegen dan nog staat?”
Hij is intussen al vijf jaar aan de slag. Hij doet zijn job graag, zegt hij. Fijne sfeer, goed loon. Genoeg alvast om een woon- en auto*lening mee te bekostigen en een gezin te onderhouden. “Wat wil een mens nog meer?” Maar werken tot zijn 67ste ziet Calagan niet zitten. “Ik wil dit gerust tot mijn pensioen blijven doen. Maar puur fysiek lukt dat niet: je nek en je rug kunnen dat niet aan. En dan zijn er nog zwaardere beroepen dan het mijne.”
Sylverscythe
Legacy Member
zarathustra zei:
Daar lijkt het inderdaad op neer te komen. Ik vind dit wel opmerkelijk:
Ik was eigenlijk aan het zoeken naar iemand die geen student/relatief hooggeschoolde was, en op dit actrice na is het deze kerel. Die is dan wel mee gaan betogen, want hij zit bij de vakbond en ze hebben hem banggemaakt...maar hij doet wel niet aan pensioensparen.
SithCloud
Legacy Member
Wel. Ik wil gewoon geen slachtoffer worden later van al die mensen die "leven in het nu" en "pensioen? zorgen voor later"
Fuck off. Ik doe moeite nu om het later goed te hebben. Gij wilt niet sparen? Kom dan niet halverwege uw 40 zagen dat ge misschien een kut pensioen gaat hebben he . Dat geld dat ik opzij zet, daar moeten ze toch allemaal schoon met hun fikken vanaf blijven.
Fuck off. Ik doe moeite nu om het later goed te hebben. Gij wilt niet sparen? Kom dan niet halverwege uw 40 zagen dat ge misschien een kut pensioen gaat hebben he
. Dat geld dat ik opzij zet, daar moeten ze toch allemaal schoon met hun fikken vanaf blijven.Badger
Legacy Member
SithCloud zei:Wel. Ik wil gewoon geen slachtoffer worden later van al die mensen die "leven in het nu" en "pensioen? zorgen voor later"
Fuck off. Ik doe moeite nu om het later goed te hebben. Gij wilt niet sparen? Kom dan niet halverwege uw 40 zagen dat ge misschien een kut pensioen gaat hebben he
Daar heb ik ook wel schrik voor. Dat ze een soort solidariteitsbijdrage gaan heffen op de derde pijler voor diegenen die niet toekomen met enkel hun eerste pijler (en zelf geen derde hebben opgebouwd)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.