En dan? Het gaat me niet om hun beslissingen naast corona, want ze zijn een minderheidsregering met volmachten specifiek voor de coronacrisis. Dus hun beslissingen naast corona zijn volkomen terzijde. En ja, de afgelopen tijd hebben meerdere mensen van deze crisis gebruik gemaakt om er zelf aan te winnen. En dat vind ik allemaal even walgelijk, en zal ik ze allemaal even kwalijk blijven nemen. De Wever ("wat een paniekzaaierij -o, nee toch een noodregering met mij als premier"), Magnette en de MR (de manier waarop de minderheidsregering is ontstaan). Maar ik ga zeer zeker wel Wilmes en vooral De Block vergelijken met de buschauffeur die de branden bus probeert te blussen terwijl ze ook de bus op de baan moet houden.
Ik heb het al vaker gezegd, en hoewel ik het meer iets vind om na deze crisis over te hebben, maar ik ben dat zo ongelofelijk beu, die extremen. Het communautaire is onafwendbaar, het allerbelangrijkste thema van de hele politiek. Maar alleen maar omdat bepaalde partijen dat ervan maken, want eigenlijk kan het niemand iets schelen. De kleutertuin die niet samen kan spelen, en wil dat wij opnieuw gaan kiezen tot we wel hun juiste vriendjes aanduiden. De PS die Vlaanderen afschildert als nazi's om zo te winnen bij de eigen achterban, maar te verliezen aan staatsmanschap. Groen dat blijft roepen dat we moeten bruggen bouwen, maar Almaci en Calvo (namaak-Francken) die nu al twee keer op rij weigeren om mee te doen aan een verhaal uit strategische overwegingen...
Dat terwijl er echt noden zijn die letterlijk iedereen inziet. Misschien zelfs easy gains (senaat afschaffen, provincieraad herbekijken, effing Toyota Corona's uitdelen). Ik ben het ermee eens, samen met een gigantisch pak van de bevolking, dat een staatshervorming nodig is. Voor mij alleen op structureel niveau. Maar hoe meer extremere partijen (die hameren op staatshervorming) aan macht winnen, hoe kleiner de kans op zo'n staatshervorming wordt. Gewoon door zich in te graven in extreme posities en sowieso al niet met de andere positie te willen spelen.
In dat licht vind ik dat het leiderschap van onder meer Maggie De Block hierin verfrissend is. Geen tralala, geen spelshows, talkshows, goednieuwsshows, dansjes op social media voor X. Gewoon een team van experts aanstellen, naar hen luisteren, sec berichten, klaar. Samen met de aanpak van Rousseau, van wie ik eerder een beweging à la DVL had verwacht, naar het populistische social media, geroep langs de zijlijn. Maar die totaal het tegenovergestelde doet, en wél zijn verantwoordelijkheid neemt als oppositiepartij in een crisis en nog met geen woord rept over strategie of ambities.
Ik voel dat ik nood heb aan een beweging naar het centrum, ik denk dat het land nood heeft aan een sterk centrum, en ik merk dat sommige centrumpartijen dat misschien ook opmerken of op z'n minst in tijden van crisis laten zien hoe het ook kan.
