Het woord van God begin ik niet over, noch ga je me horen zeggen dat religieuze teksten het letterlijke woord van God zijn. Elke religieuze tekst is door mensen gemaakt in een poging om dat ondoorgrondelijke transcendente (wezen) te vatten. Iets wat bij voorbaat nooit kan lukken juist omdat we mensen zijn. Ik vind het raar dat ik als gelovige regelmatig kritiek krijg op dit standpunt, terwijl atheïsten reeds tot deze conclusie zijn gekomen. Of mag ik als gelovige niet kritisch nadenken over mijn eigen geloof? Zo nee, dan verdoe ik mijn tijd hier...
In context wil zeggen dat je een tekst pas echt begrijpt als je weet waarom, door en voor wie, waar en wanneer (de cultuur dus) de teksten zijn geschreven. Redelijk gemakkelijk op te sporen allemaal en iets wat hier ook al meermaals overeen werd aangehaald, wil men een beetje serieus worden genomen, zeker als gelovige.
Waar jullie op lijken te doelen is het actualiseren, het gekende argument dat de Bijbel een eeuwenoude moraal bevat die niet meer van toepassing kan zijn juist omdat ze oud is. Ieder zijn mening daarover, maar mij lijkt het dat zorg voor de natuur, je zoektocht naar een plaats in de wereld, het zoeken en vinden van betekenis en het zorgen voor elkaar ongeacht afkomst en geslacht geen achterhaalde boodschappen zijn. Het promoten van slavernij, het onderdrukken (en doden) van vrouwen, andersgelovigen en holebi's is uiteraard wel achterhaald, maar gelezen vanuit context niet abnormaal om terug te vinden in een historisch (geloofs)document.
Ik stel andermaal de vraag: mag een gelovige niet kritisch zijn ten opzichte van zijn eigen overtuiging? Ik zou juist denken dat in tijden van het blind fundamentalisme van IS en Bible Belt-christenen wordt toegejuicht in plaats van bekritiseerd. Maar als mijn mening hier niet welkom is, dan laat ik jullie lekker verder discussiëren, dan heb je van mij geen last meer.