Lothorion zei:
Ik heb gisteren eens gelezen wat hier allemaal gepost is geweest de afgelopen tijd, een triest hoogtepunt van radicale polarisatie die niemand vooruit helpt. Als atheïst schaam ik mij voor uitspraken van velen hier.
Iemand verwijten godsdienst selectief te verbinden met cultuur, maar dan zoiets quoten, straf. Weer zo een typisch intellectueel oneerlijke quote van een anti-religieus individu, goedkope propaganda. Godsdienst kan even goed 'ten goede' als 'ten kwade' indoctrineren. Hier wordt gewoon dezelfde fout gemaakt als degene die aan de kaak gesteld wordt, maar in het andere kamp.
Dan pik ik er dit uit omdat dat één van de gematigdere stemmen in het debat hier moet voorstellen. Gebrek aan inlevingsvermogen, consequentie en effectief meer wenselijke principes vieren hier hoogtij. Zich beter voelen dan gelovigen terwijl de meesten hun atheïsme slecht onderbouwd is en blindelings overgenomen is van de leefomgeving. Ja, maar wij atheïsten zijn veel slimmer dan gelovigen hoor!!
Om de knuppel in het hoenderhok gooien,
Evangelie van Mattheus 7:3-4
Michel Foucault, L' archéologie du savoir.
Ik beschouw mezelf in het kamp van de empathische en gematigde atheïsten.
Ik bedoel daarmee dat ik gelovigen zeker en vast begrijp en respecteer als mens en als individuën.
Dit zonder onderscheid te maken qua rang, stand, huidskleur, overtuigingen, geloof,...
Eigenlijk behandel ik dus iedereen als gelijken, gelovig of niet is voor mij eigenlijk irrelevant.
Maar als iemand met mij de discussie voert of wil voeren omtrent zijn geloof, het al dan niet bestaan van God, mirakels, maagdelijke concepties en verrijzenissen, dan moet ik toch niet mijn standpunt verbloemen of verzwijgen onder het mom van niet op enige tenen te trappen.
Waarom zijn gelovigen op de tenen getrapt als ik zeg/vind dat het concept van verrijzenis onzin is?
Ik lach niet met gelovigen hun zin voor spiritualiteit. De schoonheid van de wereld, van de kunsten, van liefde of andere emoties.
Ik wil en kan wel het debat openen waarom ze dan wel liefde, schoonheid en alle positieve emoties aan hun religie/geloof/spiritualiteit toekennen, en niet de negatieve emoties zoals haat, woede, aggressie,...
Waarom wordt het willen discussiëren met gelovigen (die wederzijds ook willen discussiëren met mij) bijna per definitie als radicaal extremistisch bestempeld door u, insomnia en anderen...
Ik begrijp goed dat ik eigenlijk gewoon zou moeten zwijgen. Is dat het doel van de gelovigen en de zogenaamde atheïstische beschermers van het geloof? Jullie werpen zich op tot beschermheren van zij die geloven. Je betuttelt de gelovigen. Zijn gelovigen volgens jullie niet capabel om zich te verdedigen met woorden? (het zou zomaar eventjes waar kunnen zijn)
Ik voel me als aan tafel op een familiefeest met de overgrootbomma en bompa aan tafel, streng gelovige katholieken... Spreek vooral niet over abortus, atheisme, pedofilieschandalen in de kerk, politiek,... laat die woorden vooral niet vallen... want voor je 't weet, schudt er iemand in je richting met z'n hoofd "sssst, alé, we gaan het daar hier nu niet over hebben..."