Heel bizar vind ik het, dat er nog steeds mensen bestaan die echt en oprecht geloven dat zulke ideologieën in praktijk zouden kunnen werken. Intelligente mensen trouwens, geen idioten.
Idealen moet je hebben en zijn heel leerrijk om jezelf een situatie in te beelden die 'perfect' zou zijn. De perfecte wereld.
Er is één groot probleem met dit Atlantis-idealisme: het houdt geen rekening met de realiteit van het mens-zijn. Het menselijk wezen IS een egoïst, het menselijk wezen WIL zich vergelijken met een ander en beter zijn. Dat is de aard van het beest. Je kan dit spijtig vinden, je kan dit proberen onderdrukken, maar de mens is geen robot die algoed en allievend kan geprogrammeerd worden. Dat zal nooit werken!
Dit is ietwat de paradox en dualiteit van het mens-zijn:
Wij DENKEN in idealen - Hoe mooi zou het niet zijn om allemaal op gelijke voet te leven en 'gelijk' te zijn. Niemand die geen eten heeft, niemand die geen dak boven zijn hoofd heeft, iedereen gelukkig, de ideale wereld!
Terwijl we heel goed (moeten) weten dat die idealen eigenlijk niet menselijk zijn.
Wat moeten we dan wel doen, éénmaal we bovenstaand beseffen?
Ik ben ervan overtuigd dat GEEN ENKELE vorm van bestuur of samenleven of maatschappij dat ideaal ooit zal bereiken of zelfs er dichtbij komen.
We moeten dus streven naar het faciliteren van geluk voor het individu EN de maatschappij als geheel, zo goed en zo kwaad als mogelijk en dit op een manier die kan volgehouden worden voor iedereen over lange tijd!
(vergelijk met de lotto winnen: je kan 1x een ferari kopen, je geld is op en na 10 jaar is je ferari niks meer waard en je kan de nafte zelfs niet betalen - of je kan je gewonnen bedrag goed besteden, 'investeren' in goede duurzame projecten die het leven voor jezelf (individu) en de maatschappij als geheel beter maken (1 voorbeeld: investeren in isolatie - je eigen energiefactuur daalt (goed voor het individu) en er is minder vervuiling (goed voor de maatschappij)).
Daar draait het voor mij allemaal om: Bij alles wat ik doe, besef ik heel goed dat een deel egoïsme is (dat is voor mij geen vies woord, maar gewoon deel van mijn mens-zijn). Maar ik denk ook altijd na over de gevolgen van mijn acties ten opzichte van de maatschappij en die verhouding moet in balans zijn.
Geprojecteerd op de maatchappij en de structuren die onze maatschappij besturen, ben ik van mening dat er dus ook zo'n evenwicht moet bestaan. Een evenwicht dat zowel het individu toelaat om zijn menselijk egoïsme te vermaken (als iemand met een BMW5 wil rondrijden, dan moet dat kunnen! (PS. ik heb zelf geen wagen en vindt mensen die kicken op 'sjieke' bakken debiel, maar ik vind toch dat ze dat moeten kunnen.) EN de maatschappij toch ietwat in het gareel houdt zodat dat egoïsme niet de overhand krijgt en de pan uitslaat.
Bestuur en maatschappij is voor mij als een kampvuur dat constant moet gecontrolleerd worden, bijgepookt worden waar nodig en uitslaande brandjes moeten onder controle gehouden worden. Het volledig doven of volledig laten uitslaan met bosbrand tot gevolg is beide uit den boze. Een mooi groot gecontrolleerd kampvuur lijkt me echter een prachtig ideaal!
tot zover mijn misschien nogal abstracte inbreng,
Hiapoe
Nu al examens, avondland?
