Wel, in dat opzicht vind ik het zéér opmerkelijk dat de voor de hand liggende oplossingen (salariswagens en gratis brandstof afschaffen) onder massaal protest van de werknemers geblokkeerd worden. Maar als het dan gaat over complexe oplossingen waarbij grote inspanningen gevraagd wordt van de bedrijven en waarbij bedrijven en niet-thuiswerkers zich volledig moeten herorganiseren, dan staan diezelfde werknemers plots bol van de goede bedoelingen. Plots primeert het maatschappelijk belang. Dan wordt het milieu toch zo belangrijk. Dan wordt de problematiek van het fijne stof plots zo belangrijk. Dat zijn de economische kosten van de files plots zo onoverkomelijk hoog.
Toch opmerkelijk hoe selectief men is in de verontwaardiging.
Dat is vrij simpel denk ik:
- Vanuit de bedrijven valt er simpelweg niets te winnen. Die kunnen hoogstens een status quo bereiken, maar zelfs dat durf ik tegenspreken. Zie mijn praktische voorbeelden hierboven.
- Vanuit de werknemers die niet wensen thuis te werken, valt er ook sowieso niets te winnen. Alleen maar extra shit van anderen opkuisen. Zie mijn praktische voorbeelden hierboven.
- Vanuit de overheid kunnen er voordelen geraapt worden uit bovenstaande punten, op voorwaarde dat ze de productiviteit van de bedrijven niet teveel aantasten. Wat ik betwijfel.
- De thuiswerkers lijken mij zelf de grootste voorstanders van hun eigen systeem, omdat ze er zelf rechtstreekse belangen bij hebben. Voornamelijk mensen die eerder de keuze hebben gemaakt om ver van het werk te wonen voor een dikbetaalde job in Brussel en supergoedkoop huis in het hol van pluto. In ruil moesten ze daar tot voor kort de files voor trotseren. Nu zien ze natuurlijk een uitgelezen kans om die inherente nadelen van hun originele keuze, niet langer te hoeven dragen. En dan zie je van die rare bokkensprongen dat de grootste voorstanders van onbeperkte brandstof plots "het milieu zo belangrijk vinden" als het in hun kraam past, om thuiswerken erdoor te krijgen.