Marathon van Antwerpen: check!
Training
Zo’n negen weken voor de marathon besliste ik om op 28 april deel te nemen aan de Marathon van Antwerpen. Ik wou vorig jaar eigenlijk al meelopen, maar ik besefte snel dat goede moed niet voldoende was. Dit jaar had ik extra redenen om ervoor te gaan: ik word (zeer) binnenkort voor de eerste keer peter, en al lopend kon ik grote delen van Wenen ontdekken, waar ik sinds begin 2019 verblijf.
De maanden daarvoor liep ik af en toe, maar meestal tot dat ik het beu werd. Ik deed mijn sportkleren aan, ging wandelen, en liep dan zodra ik goesting had. Vaak kwam dat neer op een half uurtje, zo’n drie tot vijf keer per week. Maar er zat geen structuur in. Ik kon wel tien kilometer in een uurtje lopen, maar trainde niet om daar verbetering in te brengen.
De effectieve beslissing nam ik rond eind februari. Ik vond Hal Higdon’s Novice Program en startte op week negen, exact negen weken voor de marathon. Ik zocht een schema dat vooral niet te ingewikkeld was, met hartslag- en intervaltraining enzo. Ik ga graag “gewoon lopen,” en van zodra ik op mijn iPhone of horloge een stand moet bijhouden (of het moet “delen” met vrienden, zucht), verlies ik het plezier. De enige regel die ik bij dit schema in m’n achterhoofd hield, was om korte afstanden sneller en lange afstanden trager te lopen. Dat is gelukt. Mijn 5k en 20k tijden heb ik allemaal verbeterd. Tijdens het lopen beluisterde ik regelmatig muziek of podcasts. In mijn vlog-reeks vertel ik daar meer over. ������
Ik heb het hele schema gevolgd, op de 32 kilometer na. Ik merkte dat ik te lang moest recupereren van die lange inspanningen – het duurde me vijf dagen na de 29km vooraleer ik terug kon lopen. Dat is het logische gevolg van een ondermaatse basisconditie. Ik vond die lange afstanden thans wel leuk. De zaterdag (acht dagen) voor de marathon liep ik nog een snelle vijf kilometer naar Genk centrum (om daarna terug te wandelen), en daar heb ik mijn rechterbovenbeen pijn gedaan. Ofja, die spiergroep, waar ik altijd een beetje meer last van heb gehad tijdens de recuperatie. Ik heb dan pas op vrijdag, twee dagen voor de marathon, terug een tiental minuten gelopen, om alles los te gooien. De dag daarna, zaterdag, voelde ik me goed. Ik had me voldoende voorbereid, mijn lichaam en geest voelden sterk, en ik was er klaar voor. Structuur is zo gestructureerd, maar het helpt me wel om grote doelen te stellen. Levensles geleerd!
Wedstrijd strategie
Loop met de “pacer” (tempomaker) van 4u30 en zie hoe het gaat. Ik heb geen smartwatch. (Je ziet me op de foto’s onderaan lopen met mijn Tissot horloge, die ik elke dag draag, gedeeltelijk ter nagedachtenis van mijn grootvader, die fier zou zijn dat ik dit deed.) Misschien schaf ik me nog een Garmin Forerunner 235 aan. Ahja, ik besliste om zonder muziek te lopen. Ik praat sowieso al constant tegen mezelf, dus ik had geen schrik om tijdens het lopen verveeld te geraken.
Ten slotte volg ik al zo’n vijf jaar een voedingspatroon dat (zeer) laag is in koolhydraten. Op voorhand heb ik wat op het wereldwijde web rondgesurft naar verslagen van andere lopers, en had ik beslist om nuchter de marathon te lopen. Ik stond om 6u15 op, dronk een glas water, vertrok met m’n ouders (die per fiets het parcours zouden volgen) om 7u naar Antwerpen, zodat ik om 8u15 aan Linkeroever aankwam, om tegen 9u helemaal klaar te zijn, en tot ongeveer 14u op nuchtere maag te lopen. Het idee van gellekes binnen te stoppen leek en lijkt mij verschrikkelijk.
Voor de race
Om iets na 8u stak ik via de voetgangerstunnel over naar Linkeroever. Het enthousiasme bij de mede-lopers hing merkbaar in de lucht. Zelfs het weer kon daar weinig aan veranderen. Het regende lichtjes en het was koud; zo’n acht graden, en dat zou tijdens heel de wedstrijd zo blijven. Mijn eerste idee was om kort broekje en Under Armour shirtje te lopen, maar dat leek me te koud. Ik heb daar bovenop een katoenen trainingshirt gedragen, met het plan om dat tijdens de wedstrijd te lozen.
Ik was niet echt nerveus. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar met zo’n drieduizend deelnemers rondom u, raakt een mens al eens geïnspireerd. Het viel me op hoeveel 40-60ers hieraan deelnemen. En als die babyboomende knarren het kunnen..
Westrijd
Tja, die knarren zijn taaier dan ikzelf. Langzaam starten Kobe, waar ik mezelf regelmatig aan herinnerde. Maar na een kilometer of drie stak ik de pacer (van 4u30) voorbij, en heb ik, volgens mij, tussen kilometer 5 en 20 een ongelijk tempo gelopen (dan weer wat sneller, dan weer wat trager). Rond kilometer 35 heeft die pacer me terug voorbijgestoken, en kon ik hem niet meer volgen. Jammer. Ik had me nog beter moeten inhouden in ‘t begin. Of direct meelopen met Bart de Wever, zodat ik een duidelijk referentiepunt had. Maarja.
Kilometer 0 tot 10
Het regende maar ik had het nog warm. De meeste mensen rondom mij lachten nog. De Waaslandtunnel was een eerste “oh nee”-moment; van koud (en een beetje nat) naar warm (in de tunnel) naar weer koud (en een beetje nat). Ik was van plan om enkel water te drinken, maar had nog niet door dat je aan de eerste tafels bij een drankstand sportdrank kreeg. Voor ik het wist had ik het opgedronken. Oops.
Kilometer 10 tot 20
Ik denk erover om mijn katoenen (wit) shirt uit te doen. Aan de ene kant beschermt het me tegen de wind, maar het werd steeds natter en natter. Het probleem was dat ik vermoedde dat enkel mijn Under Armour (rood) shirt te koud zou zijn, wat achteraf waar leek. Mijn voeten werden natter, en op mijn rechtervoet kreeg ik een kleine blaar. Niks pijnlijks, maar ook niks feestelijks.
Kilometer 20 tot 30
Nu begint het echt kouder te worden. Het gezicht van de mensen rondom mij gaat van “dit is cool” naar “dit is kut” en mijn lichaam koelt verder af. Rond kilometer 25, terwijl mijn voeten doorweekt zijn (voornamelijk van de natte straten), besef ik dat ik bijna mijn langste training (29km, 2u52 aan een stuk) evenaar. Tegelijkertijd daagt het besef bij mij dat ik nóg 17 kilometer moest. Toen had ik het even zwaar. Ik wist dat de 29km mij echt wel zou lukken, maar dan was het nog steeds 13 kilometer. Op dat moment verloor ik mijn vertrouwen, en dacht ik “dit gaat niet lukken.”
Rond die periode had ik ook al een aantal kleine pauzetjes genomen, telkens bij een drankpost of bij het wisselen van mijn shirt, waarbij ik het mezelf niet makkelijker maakte. Het was 11u30, en ik zei tegen mezelf dat ik minstens een uur zou lopen zonder te stoppen. Ik zong 2U van David Guetta mee (denkend aan de Victoria’s Secret modellen uit de videoclip), en vertelde mezelf dat als ik zou opgeven, ik seizoen acht van Game of Thrones niet meer mocht uitkijken. Dat hielp. (Ondertussen heb ik aflevering drie bekeken. Ugh. Wat een show.)
Kilometer 30 tot de finish
Een uur later – het is 12u30 en ik ben nog steeds in beweging. Ik heb de 30 kilometer-mijlpaal achter me gelaten, en vertelde mijn ouders dat het zwaar zou worden, maar dat ik me wel goed voelde. Rond deze periode brak ik de Haruki Murakami-regel (“wandel nooit”), en begon ik kort te wandelen. Het werd me onmiddelijk duidelijk dat wandelen het enkel maar moeilijker maakte, en een snelle berekening overtuigde me: wandelen aan drie kilometer per uur betekende dat ik dubbel zo lang onderweg zou zijn, in vergelijking met lopen aan zes kilometer per uur. In de koude omstandigheden klonk blijven lopen dan toch niet zo slecht.
Rond kilometer 35 kregen we eindelijk een streepje zon. Ik warmde een beetje op en wist dat het me zou lukken. Dat gaf een geweldig gevoel. De meeste mensen lopen “tegen de muur” rond deze periode, maar ik voelde me vrij energiek. Dit was waar mensen die een laag-koolhydraten-schema vaak over schreven, namelijk dat wanneer je vet als energie gebruikt, je urenlang door kan. De vermoeidheid die ik voelde was te wijten aan gebrek aan conditie, niet energie. Ik had ook helemaal geen honger. Ik nam wel een bekertje sportdrank omdat ik dacht dat alles nu zou kunnen helpen, en dat was de tweede regel die ik brak (“doe nooit iets nieuws op de wedstrijddag”). Al had ik die regel technisch gezien al eerder op de dag gebroken: voor de eerste keer in mijn leven plakte ik mijn tepels af, die trouwens volledig intakt de 42.195 kilometer overleefd hebben. #heerlijk
Na de race
Wel, ik ben aangekomen. Ik had op voorhand gedacht dat ik ofwel zou janken of huilen (zie mijn vlog met gelijkaardige titel na m’n 26km training), maar daar kwam niks van. Ik was te vermoeid. Ik nam m’n sporttas en de shuttle bus naar de warme douches, waar ik voor het eerst in mijn leven tussen vijf naakte venten volledig ontspande. #eerlijk
Natuurlijk had ik liever onder de 4u30 gelopen, maar al bij al ben ik erg tevreden. Het was koud en regenachtig, maar ik heb er echt van genoten. De tijd ging sneller dan verwacht; dat betekent meestal toch dat je je amuseert? Vandaag, twee dagen na de marathon, doet mijn lichaam nog pijn, maar ik overweeg om dit weekend de 10km van Genk Loopt mee te doen.. dus het gaat wel.
Rond 18u waren we terug thuis, waar ik een spaghetti wou eten en mijn eerste glas rode wijn in maanden wou drinken. (Ik was eind februari gestopt met elke vorm van alcohol, omdat ik serieus wou trainen.) Ik was nog steeds nuchter en kreeg direct hoofdpijn van de rode wijn, ha. De spaghetti maakte het enkel maar erger, maargoed, ik heb ervan genoten!
Wat volgt?
Ik zie niet in waarom ik het bij één marathon dit jaar zou houden. Ik vond het leuk, heb ervan genoten, weet dat ik het kan, en heb al mijn loopmateriaal. En ik geloof wel dat ik uiteindelijk onder de vier uur kan duiken, wat maar 25% van de marathon-lopers lukt.
