Exit
Legacy Member
1ste artikel:
Dodentocht is altijd 20km te lang
Dodentocht is altijd 20km te lang
Archief - Dodentocht 2013
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
AWD
Legacy Member
rittsi zei:
Proficiat! Uiteindelijk krijgen de meeste moeilijkheden rond de 70km en het is dan dat je vaak de aanmoedigingen van anderen nodig hebt. Zoals iedereen hier zegt, de laatste 25 zijn op karakter want alles doet zeer!
En qua toiletpauzes, ik moest gelukkig maar een 4-tal keer gaan, en nooit lang moeten wachten. De grote stops op 17km en 50km ben ik wel overgeslagen want daar is het altijd een lange rij. En 2x in de bosjes gegaan, als vrouw lukt dat ook
BenCmen zei:
Proficiat dat je nog bent kunnen starten na een uurtje stil te zitten! Ik zou het niet gekund hebben!
Moest wel lachen met uw bericht, dat stuk op de dijk is inderdaad vreselijk! Ik herinnerde me dat nog van vorig jaar, dus dit jaar was ik voorbereid. Maar toch, nooit gedacht dat 5km zoooooooooo lang kan duren. Zeker toen iemand achter mij zei: "tis maar 1km meer", ik wist gewoon dat het niet kon kloppen maar toch blijf je hopen. Ik kon hem echt slaan toen de bevoorradingspost maar weg bleef!
Maar die laatste 500m, daar doe je het voor. Het beste gevoel ooit, ik kan het daar nooit droog houden!
Timmos
Legacy Member
Heeft er zich niemand wat meer dan anders geergerd aan die fietsers? Het waren er precies meer dan anders. Sommigen reden zelfs in het midden van de wandelmenigte.
Ik ben vorig jaar mijn vriendin gaan bezoeken, ik ben altijd langs de kant gebleven, zoveel mogelijk in het gras. En zeker niet tussen de wandelaars gaan slalommen want ik weet zelf hoe ambetant dat is, als wandelaar. Of je had er ook veel die in de tegengestelde richting afkwamen.
Ik merkte het gewoon op dat het er precies meer waren dan normaal en eerlijk gezegd, blijf toch gewoon uit de weg.
Ik ben vorig jaar mijn vriendin gaan bezoeken, ik ben altijd langs de kant gebleven, zoveel mogelijk in het gras. En zeker niet tussen de wandelaars gaan slalommen want ik weet zelf hoe ambetant dat is, als wandelaar. Of je had er ook veel die in de tegengestelde richting afkwamen.
Ik merkte het gewoon op dat het er precies meer waren dan normaal en eerlijk gezegd, blijf toch gewoon uit de weg.
BenCmen
Legacy Member
jojonathan zei:
Combinatie lopen/wandelen is niet slecht maar denk er wel aan dat je heel goed moet kunnen lopen hoor! Niet evident om na 80 km nog eens even te lopen! En als je deze combinatie wilt doen, dan kan je geen lichte wandelschoenen aandoen. Dan moet je sportschoenen hebben! Ik heb het op sportschoenen gedaan maar ik ga volgend jaar kiezen voor zeer lichte wandelschoenen zodat je die stenen niet meer voelt op het einde!
henri M
Legacy Member
Dodentocht: eerste poging ('13)
VOOR
De dodentocht is zwaar. Iedereen - of toch zo goed als iedereen - die er aan deelneemt, zal het vroeg of laat mentaal of fysiek lastig krijgen.
100 KM wandelen is een heel eind en als je het nooit eerder gedaan hebt is er geen enkele andere manier om in te schatten hoe je je zal voelen dan door de uitdaging aan te gaan.
Iedereen die geprikkeld is zou het zeker moeten proberen en je prestatie hangt in mindere mate af van je conditie of je loopvermogen.
Alles heeft te maken met je wandelcapaciteit, het weer, je voeten en bovenal; je benen.
Vooraf ben ik met vrienden 1 keer 23 kilometer gaan wandelen en dat zou je toch minstens moeten doen denk ik.
Het kan ook zonder enige voorbereiding, maar dan moet je al héél zeker zijn van je schoenen.
Na 15 kilometer is het de eerste keer dat je je voeten gaat voelen en 20-25 km oefenen is ideaal om aan te voelen hoe je voeten zich gaan voelen in de schoenen waarmee je de poging wil ondernemen.
Als je dan al blaren krijgt haal je onmogelijk de meet, dus moet je op zoek naar een ander paar.
Let wel, dit is geen betoog voor een beperkte voorbereiding, de dodentocht is een uitputtende onderneming en hoe meer training hoe beter.
Verschillende tochten van +20 km en minstens 1 van 50 of meer is dan ook meer dan aangewezen.
SCHOENEN
Zelf had ik onze testwandeling aangevat met loopschoenen; hoewel ik er nooit last van heb bij het lopen kreeg ik al gauw blaren.
Daarom heb ik de dag zelf de dodentocht gestapt met stapschoenen: heerlijke Meindl MFS Vakuum's.
Ideaal zijn mijn inziens lichte stapschoenen, type A.
Als zie je héél veel mensen met loopschoenen.
IN DE RUGZAK (kan ook - misschien zelfs beter - een klein heuptasje zijn)
- Gehwol voetcrème: kan je kopen bij Kruidvat. Laagje op de voetjes om de 25 km voorkomt blaren, frictie en oververhitting.
- Stapsokken die goed ventileren en goed aansluiten aan je voet om zo ook de kans op blaren te verminderen. Neem minstens 3 paar mee zodat je om de 33 km kan wisselen.
- Compeed: niet nodig gehad, maar neem toch maar mee. Ik liet me tijdens de tocht wijsmaken dat geoefende wandelaars hun tenen en hiel intapen en al preventief compeed aanbrengen onder de tape.
- Vaseline voor de billetjes, oksels en andere plaatsen waar wrijving kan ontstaan.
- Paracetamol 500mg: kan écht het verschil maken heb ik gemerkt.
WANDELEN
100 KM wandelen is saai! Soms toch. Soms is het ook heel fijn door de rust, de mensen en de omgeving. Iedereen langs en op het parcours is héél vriendelijk en vaak kan je een leuke babbel slaan om de verveling tegen te gaan.
Zelf heb ik vaak ook lange periodes gezwegen om me te concentreren en om toch wat energie te sparen.
De mensen van de dodentocht slagen er in een héél goeie organisatie op poten te zetten en het parcours dat ze weten uit te stippelen is uitzonderlijk.
Heel mooie natuur en maar zelden moet je op of langs grote banen.
De eerste 25 kilometer gaan vlot, dat geldt voor nagenoeg iedereen denk ik.
Behalve voor zij die op dat moment al blaren krijgen, zij mogen het waarschijnlijk vergeten.
Naarmate de nacht vordert wordt het lastiger en beginnen je spieren écht wel stijf te worden en tegen te trekken van tijd tot tijd.
Dat maakt km 30 naar 40 erg lastig, en dat geldt toch ook voor de meesten zoals ik het zag.
Aan km40 werd het klaar en na een iets langere stop hebben wij gestage koers gezet naar 66 met nog wat korte pauzes onderweg.
En daar begint het. Je spieren koelen niet meer af en ontspannen niet meer.
De massages die we vanaf dan om de tien kilometer kregen van de lieverds die ons volgden deden meer dan deugd!
Ze waren pure noodzaak geworden, want km70 tot 80 zijn écht wel de lastigste naar mijn aanvoelen.
80 tot 90 gingen dan weer beter om dan de man met de hamer een laatste keer tegen te komen tussen 90 en finish.
De laatste 5 km bleken uiteindelijk onze traagste: Pieter-Jan - de held waarmee ik al 60km op stap was - zakte door z'n knie en moest daardoor ondersteund, voortdurend opgepept en voetje voor voetje naar de meet strompelen.
Aankomst: 20u59min48sec! Binnen de officieuze sluitingstijd van 21uur! Al hadden we wel nog een half uurtje respijt gezien we uiteindelijk pas om 21u25 de avond ervoor over de start waren gekomen.
NA
Waar ik tijdens de tocht steevast "DE LAATSTE" dacht als mensen me vroegen mijn hoeveelste deelname dit was, denk ik dat ik mij er toch nog ooit eens aan waag!
Maar volgend jaar ga ik de vrienden die het dit jaar niet gehaald hebben bij elke post fysiek en mentaal ondersteunen!
De voldoening van een succesvolle dodentocht is immens en maakt je minstens voor even (of misschien wel heel lang) erg gelukkig.
Chapeau aan de organisatie en eeuwige dank aan Sara en Noella: wat een kadees.
Tip: Wandel met 2 of maximum 3, een te grote groep werkt vertragend voor iedereen en het zorgt ervoor dat je je meer en meer moet haasten om binnen sluitingstijd bij de controleposten aan te komen.
VOOR
De dodentocht is zwaar. Iedereen - of toch zo goed als iedereen - die er aan deelneemt, zal het vroeg of laat mentaal of fysiek lastig krijgen.
100 KM wandelen is een heel eind en als je het nooit eerder gedaan hebt is er geen enkele andere manier om in te schatten hoe je je zal voelen dan door de uitdaging aan te gaan.
Iedereen die geprikkeld is zou het zeker moeten proberen en je prestatie hangt in mindere mate af van je conditie of je loopvermogen.
Alles heeft te maken met je wandelcapaciteit, het weer, je voeten en bovenal; je benen.
Vooraf ben ik met vrienden 1 keer 23 kilometer gaan wandelen en dat zou je toch minstens moeten doen denk ik.
Het kan ook zonder enige voorbereiding, maar dan moet je al héél zeker zijn van je schoenen.
Na 15 kilometer is het de eerste keer dat je je voeten gaat voelen en 20-25 km oefenen is ideaal om aan te voelen hoe je voeten zich gaan voelen in de schoenen waarmee je de poging wil ondernemen.
Als je dan al blaren krijgt haal je onmogelijk de meet, dus moet je op zoek naar een ander paar.
Let wel, dit is geen betoog voor een beperkte voorbereiding, de dodentocht is een uitputtende onderneming en hoe meer training hoe beter.
Verschillende tochten van +20 km en minstens 1 van 50 of meer is dan ook meer dan aangewezen.
SCHOENEN
Zelf had ik onze testwandeling aangevat met loopschoenen; hoewel ik er nooit last van heb bij het lopen kreeg ik al gauw blaren.
Daarom heb ik de dag zelf de dodentocht gestapt met stapschoenen: heerlijke Meindl MFS Vakuum's.
Ideaal zijn mijn inziens lichte stapschoenen, type A.
Als zie je héél veel mensen met loopschoenen.
IN DE RUGZAK (kan ook - misschien zelfs beter - een klein heuptasje zijn)
- Gehwol voetcrème: kan je kopen bij Kruidvat. Laagje op de voetjes om de 25 km voorkomt blaren, frictie en oververhitting.
- Stapsokken die goed ventileren en goed aansluiten aan je voet om zo ook de kans op blaren te verminderen. Neem minstens 3 paar mee zodat je om de 33 km kan wisselen.
- Compeed: niet nodig gehad, maar neem toch maar mee. Ik liet me tijdens de tocht wijsmaken dat geoefende wandelaars hun tenen en hiel intapen en al preventief compeed aanbrengen onder de tape.
- Vaseline voor de billetjes, oksels en andere plaatsen waar wrijving kan ontstaan.
- Paracetamol 500mg: kan écht het verschil maken heb ik gemerkt.
WANDELEN
100 KM wandelen is saai! Soms toch. Soms is het ook heel fijn door de rust, de mensen en de omgeving. Iedereen langs en op het parcours is héél vriendelijk en vaak kan je een leuke babbel slaan om de verveling tegen te gaan.
Zelf heb ik vaak ook lange periodes gezwegen om me te concentreren en om toch wat energie te sparen.
De mensen van de dodentocht slagen er in een héél goeie organisatie op poten te zetten en het parcours dat ze weten uit te stippelen is uitzonderlijk.
Heel mooie natuur en maar zelden moet je op of langs grote banen.
De eerste 25 kilometer gaan vlot, dat geldt voor nagenoeg iedereen denk ik.
Behalve voor zij die op dat moment al blaren krijgen, zij mogen het waarschijnlijk vergeten.
Naarmate de nacht vordert wordt het lastiger en beginnen je spieren écht wel stijf te worden en tegen te trekken van tijd tot tijd.
Dat maakt km 30 naar 40 erg lastig, en dat geldt toch ook voor de meesten zoals ik het zag.
Aan km40 werd het klaar en na een iets langere stop hebben wij gestage koers gezet naar 66 met nog wat korte pauzes onderweg.
En daar begint het. Je spieren koelen niet meer af en ontspannen niet meer.
De massages die we vanaf dan om de tien kilometer kregen van de lieverds die ons volgden deden meer dan deugd!
Ze waren pure noodzaak geworden, want km70 tot 80 zijn écht wel de lastigste naar mijn aanvoelen.
80 tot 90 gingen dan weer beter om dan de man met de hamer een laatste keer tegen te komen tussen 90 en finish.
De laatste 5 km bleken uiteindelijk onze traagste: Pieter-Jan - de held waarmee ik al 60km op stap was - zakte door z'n knie en moest daardoor ondersteund, voortdurend opgepept en voetje voor voetje naar de meet strompelen.
Aankomst: 20u59min48sec! Binnen de officieuze sluitingstijd van 21uur! Al hadden we wel nog een half uurtje respijt gezien we uiteindelijk pas om 21u25 de avond ervoor over de start waren gekomen.
NA
Waar ik tijdens de tocht steevast "DE LAATSTE" dacht als mensen me vroegen mijn hoeveelste deelname dit was, denk ik dat ik mij er toch nog ooit eens aan waag!
Maar volgend jaar ga ik de vrienden die het dit jaar niet gehaald hebben bij elke post fysiek en mentaal ondersteunen!
De voldoening van een succesvolle dodentocht is immens en maakt je minstens voor even (of misschien wel heel lang) erg gelukkig.
Chapeau aan de organisatie en eeuwige dank aan Sara en Noella: wat een kadees.
Tip: Wandel met 2 of maximum 3, een te grote groep werkt vertragend voor iedereen en het zorgt ervoor dat je je meer en meer moet haasten om binnen sluitingstijd bij de controleposten aan te komen.
micksk3
Legacy Member
Wie doet er dit jaar mee? Wordt mijn eerste dodentocht.
Ik ben niet genoeg voorbereid, dus zie wel hoever ik het haal. Ik wil minstens 65km doen, daarna zie ik wel. Hoe zit het eigenlijk met afvallen/opgeven? Is er vervoer voorzien naar de start of regelen jullie zelf vervoer naar ergens? *quitting before I start*
Ik ben niet genoeg voorbereid, dus zie wel hoever ik het haal. Ik wil minstens 65km doen, daarna zie ik wel. Hoe zit het eigenlijk met afvallen/opgeven? Is er vervoer voorzien naar de start of regelen jullie zelf vervoer naar ergens? *quitting before I start*
micksk3
Legacy Member
Ik heb in december eens 50km gewandeld. Ik heb dit jaar al 2 halve marathons gelopen en ben aant trainen voor mijn derde. Genoeg kilometers in de benen, maar 100km is toch wel iets anders natuurlijk. We zijn met 4... dus we zien wel hoe het verloopt (niemand gaat de eerste willen zijn die opgeeft). Het enige wat ik niet zie zitten is geen slaap van vrijdag op zaterdag. Ik weet nog niet hoe ik dat ga ervaren.
Ik kijk er wel naar uit.
Ik kijk er wel naar uit.
User_BELGIUM
Legacy Member
Ik vind al die voorbereidingen wel wat overdreven.
Ik ga met gewone loopschoenen meewandelen met een klein rugzakje met wat extra kousen, compeed (just-in-case) en wat dextrose/druivensuiker en water.. voor de rest is er niets speciaals nodig
2x de GR5 gedaan (Tour du Mont Blanc, trektocht in de Alpen doorheen Frankrijk, Zwitserland en Italië) met tent eten en rugzak van 20kg en 1x Dodentocht, dewelke niets vergeleken met TMB in mijn persoonlijke opinie.
Ik doe dit jaar ook terug mee Heb nu 1 week kunnen uitblazen van de TMB xD
Ik ga met gewone loopschoenen meewandelen met een klein rugzakje met wat extra kousen, compeed (just-in-case) en wat dextrose/druivensuiker en water.. voor de rest is er niets speciaals nodig
2x de GR5 gedaan (Tour du Mont Blanc, trektocht in de Alpen doorheen Frankrijk, Zwitserland en Italië) met tent eten en rugzak van 20kg en 1x Dodentocht, dewelke niets vergeleken met TMB in mijn persoonlijke opinie.
Ik doe dit jaar ook terug mee
Heb nu 1 week kunnen uitblazen van de TMB xDmicksk3
Legacy Member
Ik ben zelf gestrand in Buggenhout op 63.4km.
Op zich ging het redelijk goed.
Sommige stukken in de nacht zijn echt wel lastig, maar op 50km voelde ik me fysiek en mentaal nog super sterk. Ik had wel vanaf kilometer 20 al blaren (3 links, 3 rechts) maar ik kon redelijk goed door de pijn doorstappen. Maar vanaf kilometer 55 begon ik ook last te krijgen in mijn rug. Op 57km heb ik besloten nog 1 post te doen en dan mij laten oppikken op 63.
Ik weet wel niet hoe ik beter de blijnen kan vermijden. Ik had goede waterdichte schoenen, maar de voeten en sokken werden gewoon nat van het zweet. Ik heb veel mensen met talg gezien, werkt dit goed? Raar dat ik hierover niets gelezen heb (in deze thread of de aktivia wandelgids... misschien gewoon gemist bij het Rode Kruis raadden ze dit ook aan te gebruiken. ). Misschien lichtere sokken en schoenen? Maar dan zijn deze ook niet waterdicht en met de regen leek me dit anders wel pijnlijk. Snap niet hoe sommigen er nog aan begonnen zijn met sportschoenen die vanaf de start al volledig doorweekt waren...
Ivm. pijn in de rug ligt dit vooral aan het feit dat we niet gewend meer zijn om zoveel recht te staan (was na 13.5u ofzo), laat staan die hele tijd nog in beweging zijn. Dit kan je enkel trainen door meer rechtop te staan en minder te zitten veronderstel ik?
Op zich ging het redelijk goed.
Sommige stukken in de nacht zijn echt wel lastig, maar op 50km voelde ik me fysiek en mentaal nog super sterk. Ik had wel vanaf kilometer 20 al blaren (3 links, 3 rechts) maar ik kon redelijk goed door de pijn doorstappen. Maar vanaf kilometer 55 begon ik ook last te krijgen in mijn rug. Op 57km heb ik besloten nog 1 post te doen en dan mij laten oppikken op 63.
Ik weet wel niet hoe ik beter de blijnen kan vermijden. Ik had goede waterdichte schoenen, maar de voeten en sokken werden gewoon nat van het zweet. Ik heb veel mensen met talg gezien, werkt dit goed? Raar dat ik hierover niets gelezen heb (in deze thread of de aktivia wandelgids... misschien gewoon gemist bij het Rode Kruis raadden ze dit ook aan te gebruiken. ). Misschien lichtere sokken en schoenen? Maar dan zijn deze ook niet waterdicht en met de regen leek me dit anders wel pijnlijk. Snap niet hoe sommigen er nog aan begonnen zijn met sportschoenen die vanaf de start al volledig doorweekt waren...
Ivm. pijn in de rug ligt dit vooral aan het feit dat we niet gewend meer zijn om zoveel recht te staan (was na 13.5u ofzo), laat staan die hele tijd nog in beweging zijn. Dit kan je enkel trainen door meer rechtop te staan en minder te zitten veronderstel ik?
dee
Legacy Member
Ik tape alle delen waar ik blaren kan krijgen in met sporttape.
Werkt perfect.
Je moet niet heel je voet intapen. Enkel wat plakken op de plaatsen waar je weet dat het gaat komen (zijkanten bv) en zorgen dat de tape op zijn plaats blijft met wat loodrechte tapes erop.
Ik haat compete.
Mijn voeten worden altijd zo warm dat de compete begint te smelten in in uw kousen blijft steken.
Met de tape heb je die ook niet nodig.
Werkt perfect.
Je moet niet heel je voet intapen. Enkel wat plakken op de plaatsen waar je weet dat het gaat komen (zijkanten bv) en zorgen dat de tape op zijn plaats blijft met wat loodrechte tapes erop.
Ik haat compete.
Mijn voeten worden altijd zo warm dat de compete begint te smelten in in uw kousen blijft steken.
Met de tape heb je die ook niet nodig.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.