Archief - Een goed pak slaag kan geen kwaad! (opvoedingsdraad)
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.
eniac
Legacy Member
Ook even reageren als vader van twee dochters, ene van 5 en eentje van 1. Mijn oudste is altijd een vrij gemakkelijk kind geweest tot hiertoe, al van kleinsaf hebben wij proberen opvoeden door uitleg te geven waarom bepaalde zaken moeten of niet mogen. Soms zijn er lastige fasen geweest, ik verlies soms ook mijn geduld eens maar dan uit zich dat eerder in een keer roepen.
Ik zie het nut om fysiek te worden niet boven een degelijke uitleg. Probleem bij zeer jonge kinderen, zoals mijn jongste nu, is dat die nog geen echte uitleg kunnen begrijpen. En het is er dan nog eentje die precies al enorm kan uitdagen. Die krijgt dus wel eens een tik op haar hand. Niet om pijn te veroorzaken, vooral om te doen verschieten. Naarmate ze meer begrijpt zullen we dat niet meer toepassen. Zo hebben we het ook bij de oudste laten evolueren en dat lukt goed.
Ik kan me sowieso niet voorstellen dat ik mijn dochters zou slaan en ze pijn zou doen. Zou me daar niet goed bij voelen en ik geloof niet dat dat het vertrouwen van mijn kinderen in ons zou bevorderen.
Ik zie het nut om fysiek te worden niet boven een degelijke uitleg. Probleem bij zeer jonge kinderen, zoals mijn jongste nu, is dat die nog geen echte uitleg kunnen begrijpen. En het is er dan nog eentje die precies al enorm kan uitdagen. Die krijgt dus wel eens een tik op haar hand. Niet om pijn te veroorzaken, vooral om te doen verschieten. Naarmate ze meer begrijpt zullen we dat niet meer toepassen. Zo hebben we het ook bij de oudste laten evolueren en dat lukt goed.
Ik kan me sowieso niet voorstellen dat ik mijn dochters zou slaan en ze pijn zou doen. Zou me daar niet goed bij voelen en ik geloof niet dat dat het vertrouwen van mijn kinderen in ons zou bevorderen.
glashelder
Legacy Member
Echt? Mijn ma sloeg mij ook en werd dan boos omdat ik weende. Dan moest ik stoppen met wenen wat mij niet lukte want hallo, je zit hier in m'n gezicht te tieren en met mij te rammelen en mij te slaan en dan werd ze nog bozer en sloeg ze mij weer en euh ja, ik werd er niet bepaald een lief en stil kindje van, zeg maar. Dat was één van de ergste dingen, dat ik zó hard probeerde om niet te wenen terwijl ik doodsbang was en pijn en verdriet had en dan zat ik helemaal te hikken omdat ik niet mocht wenen maar het er toch uitkwam en ik wist dat het haar alleen maar bozer maakte.RescueRanger zei:
Misschien ligt dat ook aan mij hoor, ik heb de indruk dat die aanpak sowieso de slechtst mogelijke was voor mij. Ik was helemaal niet zo'n vreselijk kind. Een grote bek ja, en nogal vol van mezelf (voordien) zoals elk kind dat is, maar er zat echt geen kwaad in mij. Ik ben juist heel gevoelig, kalm en rustig. Met dat soort aanpak gierden de zenuwen door mijn lijf en álles in mij sloeg alarm. Ik kon daar onmogelijk rustig en stil van worden. En 'luisteren' of 'niet stout zijn' was toch al niet het doel, geloof ik. Ik kan me eigenlijk niet één keer herinneren dat ik slaag kreeg omdat ik stout was. Omdat mijn ma boos of slecht gezind was, omdat ik een fout antwoord gaf, omdat ik iets verkeerd deed (niet goed genoeg), omdat ik op haar zenuwen werkte, alles was wel goed. Eén keer kreeg ik slaag omdat ik een onzinliedje aan het zingen was (met klanken die geen woorden waren) en mijn ma meende daarin iets slechts over haar te horen
Ja sorry, ik weet niet wát ze dan wou bereiken met dat pak slaag maar het hielp in ieder geval niet.Zoals je misschien kan afleiden uit bovenstaande ga ik niet rap een pedagogische tik gebruiken bij mijn eigen kinderen
Ik zou veel te bang zijn dat ik de controle verlies zoals mijn mama dat deed, of dat ik net zoals haar word. Misschien wel zo'n petsje op een peuterhandje bij gevaar (zo van "uh!"), maar niet op de (gepamperde) poep slaan (echt slaan om het slaan, "hier is een klets") of op een andere manier fysiek worden.eniac
Legacy Member
denkimi zei:
Volharden. Hetgeen ik vaak zie is dat ouders niet consequent zijn en/of te snel opgeven. En zo wordt een situatie gekweekt waarin kinderen steeds meer onhandelbaar worden, de ouders de situatie niet meer meester zijn en het kind als "moeilijk" wordt aanzien terwijl dat inherent misschien niet eens zo is.
Mijn vrouw is kleuteronderwijzeres, veel zogezegd lastige kinderen kan ze op korte tijd veel mee bereiken. En na de vakanties is het weer even een ramp. Twee keer raden hoe zoiets komt en waarom zo'n kinderen plots wel autoriteit kunnen aanvaarden in de klas en niet thuis.
Guazala
Legacy Member
denkimi zei:
En wat ga je doen wanneer je onhandelbare peuter een onhandelbare tiener is geworden, die een hoofd groter is dan jou, veel sterker is en gewoon terug slaat? Of erger nog die geleerd heeft dat slaan in het gezin de manier is om te krijgen wat je wil en letterlijk 'zijn zakgeld'uit uw zakken gaat slagen als hij een extraatje wil?
Sooth Awful
Legacy Member
denkimi zei:
Als je kinderen geen autoriteit aanvaarden dan heb je als ouder compleet gefaald. Zoiets moet van thuis uit meegegeven worden, anders krijg je van die typisch onhandelbare kinderen die ze op school wel in 'uniform' krijgen, maar eens ze het school verlaten het beest uithangen. Gisteren nog gezien hoe een hoop wilden van Noord-Afrikaanse afkomst, ik schatte ze rond de 14 à 15, weer het varken aan het uithangen waren tegen een paar blanke jongens. Dan kan het soms moeilijk zijn om er niet naartoe te stappen en die paar kindertje een ferme stamp onder hun gat te geven.
mac-bc
Legacy Member
Ik ben tot nader order pro educatieve tikken.
Vroeger ook vaak wat educatieve tikken gehad van mijn ouders; meestal een stevige pets met de vlakke hand tegen het achterhoofd en als straf een half uurtje met de blote knieën op kiezelsteentjes zitten, met de handen op het hoofd. We waren met 3 broers thuis en vermoedelijk was dat soms de enige manier om snel en daadkrachtig de orde te bewaren. Ook op een vrij strenge school gezeten; wanneer je niet stilzwijgend in de rij stond en je had de pech dat de directeur zijn "troepen ging keuren" kon hij wel eens zijn trouwring goeddraaien zodat zijn vuist op uw schedel nog harder aankwam dan normaal.
Vervolgens vrij zwaar gepuberd, ondanks of dankzij deze strenge opvoeding? Dat weet ik niet. Een kantelmoment was er gekomen toen mijn pa een educatieve tik wou geven in een hoog oplaaiende discussie maar ik hem net op tijd een stevige duw kon geven. Toen zijn we allebei wat geschrokken van de escalatie die dit kon teweegbrengen en stilzwijgend begrepen we dat dit het einde was van de educatieve tikken.
Ik kijk daar totaal niet als "slachtoffer" op terug zoals de politiek correcte denkwijze tegenwoordig impliceert. Integendeel. Het stelt de zaken soms op scherp, het creëert een spanningsveld tussen eigenbelangen afwegen t.o.v. de goede vrede bewaren, het doet je nadenken over machtsverhoudingen, je creëert een groepsgevoel onder leeftijdsgenoten (medeleerlingen of broers) tegenover de "gevestigde machten" (leerkrachten/opvoeders/directeur of ouders), enzovoort.
Als ik zie welke verwaande ettertjes er steeds meer rondlopen met bijhorende grote mond die geen enkel gezag meer kunnen aanvaarden, dan ben ik mijn ouders enorm dankbaar dat ik niet tot die groep behoor. Echt enorm dankbaar.
Vroeger ook vaak wat educatieve tikken gehad van mijn ouders; meestal een stevige pets met de vlakke hand tegen het achterhoofd en als straf een half uurtje met de blote knieën op kiezelsteentjes zitten, met de handen op het hoofd. We waren met 3 broers thuis en vermoedelijk was dat soms de enige manier om snel en daadkrachtig de orde te bewaren. Ook op een vrij strenge school gezeten; wanneer je niet stilzwijgend in de rij stond en je had de pech dat de directeur zijn "troepen ging keuren" kon hij wel eens zijn trouwring goeddraaien zodat zijn vuist op uw schedel nog harder aankwam dan normaal.
Vervolgens vrij zwaar gepuberd, ondanks of dankzij deze strenge opvoeding? Dat weet ik niet. Een kantelmoment was er gekomen toen mijn pa een educatieve tik wou geven in een hoog oplaaiende discussie maar ik hem net op tijd een stevige duw kon geven. Toen zijn we allebei wat geschrokken van de escalatie die dit kon teweegbrengen en stilzwijgend begrepen we dat dit het einde was van de educatieve tikken.
Ik kijk daar totaal niet als "slachtoffer" op terug zoals de politiek correcte denkwijze tegenwoordig impliceert. Integendeel. Het stelt de zaken soms op scherp, het creëert een spanningsveld tussen eigenbelangen afwegen t.o.v. de goede vrede bewaren, het doet je nadenken over machtsverhoudingen, je creëert een groepsgevoel onder leeftijdsgenoten (medeleerlingen of broers) tegenover de "gevestigde machten" (leerkrachten/opvoeders/directeur of ouders), enzovoort.
Als ik zie welke verwaande ettertjes er steeds meer rondlopen met bijhorende grote mond die geen enkel gezag meer kunnen aanvaarden, dan ben ik mijn ouders enorm dankbaar dat ik niet tot die groep behoor. Echt enorm dankbaar.
mac-bc
Legacy Member
Dat kan, daar ben ik van overtuigd.
Daarentegen zie ik in mijn omgeving wel een statistisch verband tussen een lakse opvoeding en een grote mond, geen gezag kunnen aanvaarden. Zet mij 5 minuten op een speelplaats en je kunt ze er zo uithalen.
Je ziet dan van die kinderen die overal lak aan hebben en gewoon doen waar ze goesting in hebben. En die lijn trekken ze door naar de schoolomgeving en als ze zelf niet genoeg verstand hebben ook naar de maatschappij later. De ouders gaan hun stem niet verheffen, ah neen want dat is "een teken van zwakte". Ze gaan hem geen educatieve tik geven, ah neen want dat is ook "een teken van zwakte". Maar wat dan blijkbaar géén teken van zwakte is, is het feit dat je als ouder aan die kleine moet gaan smeken om iets volstrekt normaal te bekomen...
Daarentegen zie ik in mijn omgeving wel een statistisch verband tussen een lakse opvoeding en een grote mond, geen gezag kunnen aanvaarden. Zet mij 5 minuten op een speelplaats en je kunt ze er zo uithalen.
Je ziet dan van die kinderen die overal lak aan hebben en gewoon doen waar ze goesting in hebben. En die lijn trekken ze door naar de schoolomgeving en als ze zelf niet genoeg verstand hebben ook naar de maatschappij later. De ouders gaan hun stem niet verheffen, ah neen want dat is "een teken van zwakte". Ze gaan hem geen educatieve tik geven, ah neen want dat is ook "een teken van zwakte". Maar wat dan blijkbaar géén teken van zwakte is, is het feit dat je als ouder aan die kleine moet gaan smeken om iets volstrekt normaal te bekomen...
AreVee
Legacy Member
Ja dat dat soort kinderen bestaat daar ben ik inderdaad ook van overtuigd, maar om dan te zeggen dat die een "pedagogische tik" nodig hebben, ik vind van niet, genoeg andere manieren om je kind manieren bij te brengen en respect en ... . Die kinderen hebben meestal ouders die inderdaad zoals je zegt alles qua straf zo veel mogelijk proberen te vermijden en dat is natuurlijk compleet fout, een kind dat iets doet dat niet door de beugel kan moet gestraft worden, anders leert het inderdaad dat alles kan en mag, je moet zelf als ouder een beetje ondervinden welke straf effectief is voor jou kind/kinderen, alleen vind ik een "pedagogische tik" nooit een optie als straf, als je echt enkel effect kan hebben met een pedagogische tik, ja sorry maar dan vind ik dat je een (serieus) probleem hebt als ouder.
(nog even ter zijde , er zijn hier en daar uitzondering zoals bv hier al gezegd wanneer je kind op punt staat om een pot kokend water of iets omver te trekken, maar in 99% van de gevallen is een "pedagogische tik" imo niet verantwoord).
(nog even ter zijde , er zijn hier en daar uitzondering zoals bv hier al gezegd wanneer je kind op punt staat om een pot kokend water of iets omver te trekken, maar in 99% van de gevallen is een "pedagogische tik" imo niet verantwoord).
mac-bc
Legacy Member
Guazala zei:
Waarom zou een educatieve tik het kind leren dat "slaan de manier is om te krijgen wat je wil"? Dat maak jij er van.
Een educatieve tik leert het kind dat "voor wat, hoort wat". Waarom zou je met een kleine "in onderhandeling" moeten gaan over de meest elementaire zaken wanneer die kleine geen enkele onderhandelingspositie heeft? Dan krijg je natuurlijk kinderen die denken dat ze altijd en overal hun zin mogen doordrukken, dat ze nooit iets MOETEN doen, dat ze alleen rechten hebben en geen plichten, enzovoort. Enfin, je kent ze wel: de "prinsjes" en "prinsesjes" van deze wereld.
Het doet me ook een beetje denken aan Tsipras, om maar even in de actualiteit te blijven. Een typisch voorbeeld van verwaand gedrag. Met de baxter aan de noodhulp hangen en toch denken dat je in een positie staat waarin je met een grote mond even wat eisen gaat stellen. De EU zou die beter ook eens een educatieve tik geven.
Hiapoe
Legacy Member
Ik heb nooit een slag of tik gehad.
En ik heb nooit iets fout gedaan... ma echt niks hé...
Ik ben nooit te laat thuis gekomen, ik heb nooit snoep uit de kast gehaald als het niet mocht,... nee echt niks, ik kan niks bedenken...
En ik heb ook nooit het gevoel gehad van iets tekort te komen...
De 'pedagogische tik'-methode is enkel nodig bij ouders die geen charisma hebben en zelf teveel met zichzelf bezig zijn.
Een klein kind is op veel vlakken zoals een dier: die voelen de sfeer en aura die er in het gezin hangt. Is dat een sfeer en aura van geluk, stabiliteit, zelfzekerheid etc... dan hebben die respect voor de omgeving waar ze in vertoeven.
Is er een sfeer van stress, angst, woede, onzekerheid,... dan zullen de kinderen hun gedrag ook veel erratischer zijn.
Mijn vader had naar mij toe een immens charisma. En dat had letterlijk ook zijn invloed op dieren. We hadden zelf geen hond, maar als hij binnenkwam bij mensen waar ze een hond hadden, kroop die hond direct onder de zetel of tafel en bleef de hele avond liggen. Iedereen verschoot zich altijd een ongeluk dat dat gebeurde, want hun hond liep normaalgezien op iedereen af om te bepotelen, snuffelen en springen
Maar ik had geen schrik van mijn vader... hij heeft me nooit een tik gegeven, maar hij moest maar kijken en we wisten dat het 'nee' was en dan deden we dat ook...
Ik herinner me wel één keer dat ik ruzie had met mijn zus over wie aan de computer een spelletje mocht spelen. Toen zei hij dat hij het spel in de vuilbak zou smijten als we niet zouden stoppen met ruzieën. En toen we niet onmiddellijk stopten, smeet hij het effectief in de vuilbak.
Dat is nog een gouden regel bij opvoeding: Dreig niet met zaken die je toch niet kan/mag waarmaken ala: Ik smijt je buiten als je niet oppast. Of Ik smijt die PC kapot als ge niet oppast (tenzij je echt van plan bent dat te doen
).
Bovendien moet de straf in verhouding staan, nog een gouden regel...
achja, opvoeding...
Iedereen kan en heeft het recht om kinderen te maken...
Maar slechts een minderheid weet hoe ze moeten opvoeden
En ik heb nooit iets fout gedaan... ma echt niks hé...
Ik ben nooit te laat thuis gekomen, ik heb nooit snoep uit de kast gehaald als het niet mocht,... nee echt niks, ik kan niks bedenken...
En ik heb ook nooit het gevoel gehad van iets tekort te komen...
De 'pedagogische tik'-methode is enkel nodig bij ouders die geen charisma hebben en zelf teveel met zichzelf bezig zijn.
Een klein kind is op veel vlakken zoals een dier: die voelen de sfeer en aura die er in het gezin hangt. Is dat een sfeer en aura van geluk, stabiliteit, zelfzekerheid etc... dan hebben die respect voor de omgeving waar ze in vertoeven.
Is er een sfeer van stress, angst, woede, onzekerheid,... dan zullen de kinderen hun gedrag ook veel erratischer zijn.
Mijn vader had naar mij toe een immens charisma. En dat had letterlijk ook zijn invloed op dieren. We hadden zelf geen hond, maar als hij binnenkwam bij mensen waar ze een hond hadden, kroop die hond direct onder de zetel of tafel en bleef de hele avond liggen. Iedereen verschoot zich altijd een ongeluk dat dat gebeurde, want hun hond liep normaalgezien op iedereen af om te bepotelen, snuffelen en springen
Maar ik had geen schrik van mijn vader... hij heeft me nooit een tik gegeven, maar hij moest maar kijken en we wisten dat het 'nee' was en dan deden we dat ook...
Ik herinner me wel één keer dat ik ruzie had met mijn zus over wie aan de computer een spelletje mocht spelen. Toen zei hij dat hij het spel in de vuilbak zou smijten als we niet zouden stoppen met ruzieën. En toen we niet onmiddellijk stopten, smeet hij het effectief in de vuilbak.
Dat is nog een gouden regel bij opvoeding: Dreig niet met zaken die je toch niet kan/mag waarmaken ala: Ik smijt je buiten als je niet oppast. Of Ik smijt die PC kapot als ge niet oppast (tenzij je echt van plan bent dat te doen
).Bovendien moet de straf in verhouding staan, nog een gouden regel...
achja, opvoeding...
Iedereen kan en heeft het recht om kinderen te maken...
Maar slechts een minderheid weet hoe ze moeten opvoeden
Compleet gestoord mens.Emiel Goelen
Legacy Member
Hiapoe zei:Ik heb nooit een slag of tik gehad.
En ik heb nooit iets fout gedaan... ma echt niks hé...
Ik ben nooit te laat thuis gekomen, ik heb nooit snoep uit de kast gehaald als het niet mocht,... nee echt niks, ik kan niks bedenken...
En ik heb ook nooit het gevoel gehad van iets tekort te komen...
De 'pedagogische tik'-methode is enkel nodig bij ouders die geen charisma hebben en zelf teveel met zichzelf bezig zijn.
Een klein kind is op veel vlakken zoals een dier: die voelen de sfeer en aura die er in het gezin hangt. Is dat een sfeer en aura van geluk, stabiliteit, zelfzekerheid etc... dan hebben die respect voor de omgeving waar ze in vertoeven.
Is er een sfeer van stress, angst, woede, onzekerheid,... dan zullen de kinderen hun gedrag ook veel erratischer zijn.
Mijn vader had naar mij toe een immens charisma. En dat had letterlijk ook zijn invloed op dieren. We hadden zelf geen hond, maar als hij binnenkwam bij mensen waar ze een hond hadden, kroop die hond direct onder de zetel of tafel en bleef de hele avond liggen. Iedereen verschoot zich altijd een ongeluk dat dat gebeurde, want hun hond liep normaalgezien op iedereen af om te bepotelen, snuffelen en springen
Maar ik had geen schrik van mijn vader... hij heeft me nooit een tik gegeven, maar hij moest maar kijken en we wisten dat het 'nee' was en dan deden we dat ook...
Ik herinner me wel één keer dat ik ruzie had met mijn zus over wie aan de computer een spelletje mocht spelen. Toen zei hij dat hij het spel in de vuilbak zou smijten als we niet zouden stoppen met ruzieën. En toen we niet onmiddellijk stopten, smeet hij het effectief in de vuilbak.
Dat is nog een gouden regel bij opvoeding: Dreig niet met zaken die je toch niet kan/mag waarmaken ala: Ik smijt je buiten als je niet oppast. Of Ik smijt die PC kapot als ge niet oppast (tenzij je echt van plan bent dat te doen
Bovendien moet de straf in verhouding staan, nog een gouden regel...
achja, opvoeding...
Iedereen kan en heeft het recht om kinderen te maken...
Maar slechts een minderheid weet hoe ze moeten opvoeden
Want elk kind is een onbeschreven blad en zolang de opvoeding maar goed zit, zal het kind braaf luisteren en weten wat wel en niet mag. juist?
Nature vs nurture. Bij u heeft dat misschien gepakt omdat gij overduidelijk een heeeeel erg braaf manneke zijt Hiapoe, en dat ge dat altijd zijt geweest, en daar is niks mis mee. Maar laten we aub niet doen alsof elk kind is gelijk gij. Toen ik een puber was, mijn ouders betrapten mij met smoren, dan klom ik uit de venster en dan ging ik naar mijn maten om opnieuw te gaan smoren. Als ik huisarrest kreeg dan begon ik de meubels in mijn kamer te slopen. Als ik ouders had gehad gelijk die van u dan had waarschijnlijk hun auto in de prak gereden en een stuk van het huis laten afbranden.
Ondertussen is dat allemaal OK, ik heb een ontzettend goeie band met mijn ouders, ondanks alles wat wij samen hebben meegemaakt, en dat is deels omdat die mij ook hebben laten mijn fouten maken omdat ik enkel op die manier wou leren. Opvoeding doet veel, maar maak uzelf niet wijs dat ge alles daar mee onder controle hebt. Ge kunt ook gewoon pech hebben en een lastige kleine hebben, die dan ook nog eens een paar partners in crime vindt om de boel mee op stelten te gaan zetten, en dan kunt gij nog doen en zeggen wat ge wilt, maar kinderen zullen kinderen zijn, pubers zullen pubers zijn, en dat is maar goed ook want een hele natie van kindjes de braaf in het gareel lopen en flink hun best doen : GEEUW.
Het archief is een bevroren moment uit een vorige versie van dit forum, met andere regels en andere bazen. Deze posts weerspiegelen op geen enkele manier onze huidige ideeën, waarden of wereldbeelden en zijn op sommige plaatsen gecensureerd wegens ontoelaatbaar. Veel zijn in een andere tijdsgeest gemaakt, al dan niet ironisch - zoals in het ironische subforum Off-Topic - en zouden op dit moment niet meer gepost (mogen) worden. Toch bieden we dit archief nog graag aan als informatiedatabank en naslagwerk. Lees er hier meer over of start een gesprek met anderen.