Archief - Kan jij zeggen dat je gelukkig bent?

Altijd als je denkt, nu kan het alleen nog maar beter gaan.. gebeurt er toch nog altijd iets wat je jammer genoeg niet verwacht. Tsjakaaa..

Ben ik de enige die ongelukkiger wordt na deze thread te lezen?


Er zou een happythread moeten komen

Toch wel een beetje bedroevend om te lezen hoe iedereen het leven toch maar opvat als een soort "race naar het succes". Ik dacht dat wij hier slim genoeg waren om het American Dream model met een korrel zou te nemen. Ergens moet je natuurlijk wel gelukkig zijn; een 'doorsnee' job is jammer genoeg niet voldoende voor iedereen (t'zou wel geweldig zijn natuurlijk moest iedereen dan al gelukkig zijn). Geef jezelf gewoon het recht om je eigen keuzes te maken in het leven. Na een cursus 'ondernemen' zal je hopelijk dan het lef hebben om uw 'vrienden', waarbij je je kennelijk niet goed voelt, achter te laten voor betere. En die vind je alleen als je moeite doet, natuurlijk. Vanaf het privé al beter bolt zal het professioneel ook wel lukken, mits wat passie en moeite da ge ervoor doet. Ik wil alleszins geen gezwets lezen als: "ik ben al 27 jaar en ik sta nog nergens". Op een korte tijd kan je (zelfs volgens de 'carrière maken'-logica) echt wel ver komen, dus dan boeit leeftijd geen hol, tenzij je een opa bent ofzo.

@ Polmud: nee, je bent dus niet de enige

Ja, ik ben gelukkig.

Heb een vriendin waarmee ik nu op het gemak naar 'n eigen stekje zit uit te kijken, ben op een toffe plaats om te werken, zie mijn maten geregeld...

Het enige dat mij nog tegensteekt is't feit dat ik geen vast werk krijg, maar ze er toch zoveel nodig hebben (zorgsector). Heb zo de afgelopen 2 jaar van de ene werkplaats naar de andere moeten hollen...

Awel ja, nu meer en meer gelukkig, hoewel ik daarvoor niet te klagen had. Toffe, interessante job en een lief sinds gisteren. Alleen mag die rotverkoudheid nu wel even verdwijnen, mijn stem kwijnt weg en ik heb ze volgende week nodig.

Avondland is zo schattig ^^

een goeie job, mijn auto waar ik mij mee kan bezighouden, ik kan zeker niet zeggen dat ik ongelukkig ben! Ik heb geen lief, maar in tegenstelling tot een paar jaar geleden heb ik niet zo het gevoel dat ik persé weer een lief nodig heb, als ik iemand tegen kom zoveel te beter, maar ik ga er mij niet ongelukkig in maken dat ik nog alleen ben. dus ja, ik kan wel zeggen dat ik vrij gelukkig ben.

Avondland zei:

Awel ja, nu meer en meer gelukkig, hoewel ik daarvoor niet te klagen had. Toffe, interessante job en een lief sinds gisteren. Alleen mag die rotverkoudheid nu wel even verdwijnen, mijn stem kwijnt weg en ik heb ze volgende week nodig.

Klik om te vergroten...

"Een lief sinds gisteren" <= "Wilde gij het aan me mij"? : = /

Marginal0 zei:

Toch wel een beetje bedroevend om te lezen hoe iedereen het leven toch maar opvat als een soort "race naar het succes". Ik dacht dat wij hier slim genoeg waren om het American Dream model met een korrel zou te nemen. Ergens moet je natuurlijk wel gelukkig zijn; een 'doorsnee' job is jammer genoeg niet voldoende voor iedereen (t'zou wel geweldig zijn natuurlijk moest iedereen dan al gelukkig zijn). Geef jezelf gewoon het recht om je eigen keuzes te maken in het leven. Na een cursus 'ondernemen' zal je hopelijk dan het lef hebben om uw 'vrienden', waarbij je je kennelijk niet goed voelt, achter te laten voor betere. En die vind je alleen als je moeite doet, natuurlijk. Vanaf het privé al beter bolt zal het professioneel ook wel lukken, mits wat passie en moeite da ge ervoor doet. Ik wil alleszins geen gezwets lezen als: "ik ben al 27 jaar en ik sta nog nergens". Op een korte tijd kan je (zelfs volgens de 'carrière maken'-logica) echt wel ver komen, dus dan boeit leeftijd geen hol, tenzij je een opa bent ofzo.

Klik om te vergroten...

Volledig mee eens.
Precies of je geluk hoeft volledig af te hangen van je carrière. Alsof het leven enkel bestaat uit werken.

Het zit niet altijd allemaal mee, maar of je al dan niet gelukkig bent met wat je hebt bepaal je eigenlijk gewoon zelf. En er zijn (bijna) altijd wel mensen wiens situatie erger is, dus vergelijk jezelf daarmee ipv met die enkeling die op zijn 25ste de job van z'n leven heeft, het meest fantastische lief en de meest geweldige vrienden.
(Kijk mss gewoon ff naar het nieuws over de Fillipijnen op dit moment. Ik ben er zeker van dat je eigen problemen niet zo groot gaan lijken als je ze ermee vergelijkt.)

Ik ben gelukkig met de individuele dingen in mijn leven. Op sommige vlakken ben ik zelfs gelukkiger dan vroeger, maar de laatste weken heb ik het onbehagelijke gevoel dat ik minder (niet meer?) gelukkig ben in het aggregaat. Da's best klote, dat gevoel trekt alles in twijfel omdat ik niet in staat ben om eenduidig te herkennen wat er schort.

Marginal0 zei:

..."ik ben al 27 jaar en ik sta nog nergens". Op een korte tijd kan je (zelfs volgens de 'carrière maken'-logica) echt wel ver komen, dus dan boeit leeftijd geen hol, tenzij je een opa bent ofzo.

@ Polmud: nee, je bent dus niet de enige

Klik om te vergroten...

Ik heb toch ook altijd da gevoel van alles moet in stijgende lijn gaan op carrièrevlak, en dat ge voor uw 35e toch al echt ergens moet staan. En daarbij heb 'k dan 't gevoel da naar het buitenland trekken (om er te werken) alles jaren vertraagt.. Ook op vlak van kinderen/..

Maar werk is een groot deel van je leven en dan kun je je minder gelukkig voelen als je dat werk niet graag doet. Een carreire boeit me totaal niet. Ik geef er geen moer om, om een succesvolle carreire te hebben, maar ik wil wel plezier halen uit mijn werk.

Ik weet niet, ik voel me niet echt ongelukkig en hoewel ik sinds ik in Dublin woon (amper 4 weken) al meer ben gaan drinken/uitgaan met vrienden/mensen die ik heb leren kennen dan in de voorgaande 5 jaar in België, zie ik écht uit naar mijn tripje van komend weekend terug naar België.

Het is vreemd, de laatste jaren had ik echt weinig in België (geen vrienden, geen sociaal leven, elke dag achter de pc, veel gewicht bijgekomen, lange tijden werkloos, geen lief, etc) en toch mis ik het met momenten.

Hell yeah, ik ben gelukkig!

Ik kan dit oprecht zeggen. Op het einde van vorig jaar werd er hartfalen vastgesteld na een periode van slecht voelen, misselijkheid, geen eten meer kunnen binnenhouden,geen lucht meer krijgen, niet meer kunnen slapen(bijna 2 weken aan 1 stuk door) en dagelijks over en weer geloop naar de dokter(die eerst dachten dat ik astma had) om dan in het ziekenhuis tot de conclusie te komen dat de pompcapaciteit van m'n hart nog maar 20% is van wat het zou moeten zijn. Het leek alsof de wereld onder m'n voeten wegschoof en ik maar bleef vallen in duisternis , vooral omdat de cardiologe had komen zeggen dat ik waarschijnlijk zo snel mogelijk een nieuw hart nodig heb. Ik had alleen nog maar zin om ergens hoog op te kruipen en eraf te springen en als ik op die moment fysiek in staat was geweest, had ik het waarschijnlijk nog gedaan ook...
Nu zijn we bijna dag op dag een jaar verder,op 16 december had ik 1jaar mijn pacemaker/defibrilator. 'Kheb 3.5 maanden intensief gerevalideerd(3x/week cardio-fitness) en ondertussen moet ik zien dat ik m'n conditie op peil houd: hoe beter mijn conditie,hoe minder mijn hart moeite moet doen om zuurstof te transporteren. Van een nieuw hart is voorlopig geen sprake, ik moet 1x om de 2/3 maand op controle en alhoewel de dokters niets kunnen voorspellen hoe lang ik het nog met m'n eigen hart kan uithouden, ben ik blij dat die transplantatie nog niet direct voor morgen is want dat zie ik echt niet zitten.
Ik heb me er heel lang slecht bij gevoeld en eerlijk gezegd kan ik het nog niet volledig plaatsen, want ik vind het niet fair dat iemand van 25 zo'n nieuws krijgt; zeker niet als je daarvoor geregeld aan sport deed en elke dag met verse ingrediënten kookt (ok ik rookte wel maar daar heeft het allemaal bitter weinig mee te maken, 't is blijkbaar genetisch bepaald).
M'n vrienden en familie zijn degenen die me erdoor hebben gehaald, ik wist zelfs niet dat ik zoveel hechte vrienden had, het leek wel alsof iedereen die ik ken toen op bezoek is geweest en nadat ik uit het ziekenhuis ontslagen was, zijn ze me bijna elke dag komen halen om iets te gaan doen.
Als je me nu ziet en je wist mijn voorgeschiedenis niet dan zul je waarschijnlijk niets aan me merken: ik kan terug gaan skiën, ga terug naar concerten en festivals, heb een camera gekocht om me wat bezig te houden. 'K moet alleen zoutarm eten om niet te veel vocht vast te houden.
Ik heb enorm veel troost gevonden in de armen van mijn ouders, vrienden en vriendinnen en in muziek ("immers een veel grotere betovering dan al onze armzielige pogingen hier"A.Dumbledore)
en weet wat ze voor me betekenen.

Dus ja, ik ben heel gelukkig dat ik er nog ben want vorig jaar rond deze tijd had ik het gevoel dat ik ging doodgaan en het doet eigenlijk enorm goed dit eens van me te kunnen afschrijven.
Natuurlijk heb je wel eens dagen dat het tegenzit en ik heel de wereld zou kunnen vervloeken maar dat hebben mensen zonder die miserie ook wel eens denk ik.

ondanks het feit dat ik nog altijd aangewezen ben op masturbatie ben ik een zeer gelukkig mens. (als ik veel koppels rondom mij zie zou ondanks beter vervangen worden door dankzij)
leuke job, goede verloning, veel vrienden, ieder weekend op stap, toffe hobby's, toffe familie, eigen huis nog op tijd kunnen kopen als alleenstaande (tzou nu geen waar meer zijn),......

Neen.

Haha, X-mas forever alone guy :')

Mmmm ik ben best een gelukkig man.
Een goed vrouwke, super zoontje van 16 maand, dochtertje op komst, eigen huis, beestjes,...
Misschien geen super job maar had maar moeten studeren om iets beter te kunnen krijgen.
Al bij al wel goed betaald voor wak moet doen en goei collega's

Enige negatief punt momenteel
Hernia waardoor operatie zich opdringt...
Maar da komt wel goed

Conclusie: ik ben gelukkig!

Voor de ongelukkigen onder ons:
Kop op!
Situatie kan snel veranderen!
Ik was vroeger ook ongelukkig ma positief blijven en dan kan alles snel veranderen

@ Dublin dude: Eigenlijk nogal raar idd. Ooit Clerks 2 gezien van Kevin Smith? Beetje hetzelfde verhaal. Carrière lonkt, maar men kiest eigenlijk voor het nostalgische alternatief. Mss is het datgene dat je wilt. Een sociaal leven, inclusief trouwen en een familie is uiteindelijk niet voor iedereen; zoveel blijkt uit de film. Er wordt wel een minimum van sociaal gedrag verwacht, maar ik houd het persoonlijk liever op een beperkt niveau.

Soms heb ik zo'n zin om eens wa mensen uit te nodigen om ene te gaan drinken en hen wa op sleeptouw te nemen..
Wrm heb ik altijd zo'n zwak voor mensen die in de problemen zitten?