Archief - Kan jij zeggen dat je gelukkig bent?

Ik ben vandaag voor de 2e keer langsgegaan.

Ik heb echt zo een dubbelgevoel nu. Aan de éne kant doet het zoveel deugd om er eens met iemand te kunnen over praten zonder beoordeeld te worden, maar als ik dan alleen thuis toekom, denk ik constant terug aan alles en voel ik mij weer 2 keer niks waard

Holocene zei:

Ik ben vandaag voor de 2e keer langsgegaan.

Ik heb echt zo een dubbelgevoel nu. Aan de éne kant doet het zoveel deugd om er eens met iemand te kunnen over praten zonder beoordeeld te worden, maar als ik dan alleen thuis toekom, denk ik constant terug aan alles en voel ik mij weer 2 keer niks waard

Klik om te vergroten...

één van het beste 'advies' ooit imo

Holocene zei:

Ik ben vandaag voor de 2e keer langsgegaan.

Ik heb echt zo een dubbelgevoel nu. Aan de éne kant doet het zoveel deugd om er eens met iemand te kunnen over praten zonder beoordeeld te worden, maar als ik dan alleen thuis toekom, denk ik constant terug aan alles en voel ik mij weer 2 keer niks waard

Klik om te vergroten...

Da's normaal hé, niemand heeft ooit gezegd dat therapie gemakkelijk is. Integendeel, het kan juist dingen naar boven brengen die je niet verwacht had of waar je eigenlijk liever niet mee wil omgaan. Maar je moet echt even door de zure appel heenbijten.

Soms was een therapiegesprek voor mij net als "even verslag uitbrengen van m'n leven", gewoon vertellen hoe het gaat en waar ik mee bezig ben, en soms was ik er compleet ondersteboven van en kon ik alleen maar verdrietig zijn en wenen. Een keer zo en een keer anders. En uiteindelijk lucht het écht wel op, gewoon alleen al omdat je die gedachten eens hebt kunnen uitspreken.

glashelder zei:

Da's normaal hé, niemand heeft ooit gezegd dat therapie gemakkelijk is. Integendeel, het kan juist dingen naar boven brengen die je niet verwacht had of waar je eigenlijk liever niet mee wil omgaan. Maar je moet echt even door de zure appel heenbijten.

Soms was een therapiegesprek voor mij net als "even verslag uitbrengen van m'n leven", gewoon vertellen hoe het gaat en waar ik mee bezig ben, en soms was ik er compleet ondersteboven van en kon ik alleen maar verdrietig zijn en wenen. Een keer zo en een keer anders. En uiteindelijk lucht het écht wel op, gewoon alleen al omdat je die gedachten eens hebt kunnen uitspreken.

Klik om te vergroten...

Ja feit maar ik had echt niet verwacht dat het zo 'zwaar' ging zijn. Ik voel mij echt vreselijk nu, weer oncontroleerbaar wenen enzo ahja, kzal wel zien.

@Polnud, was het maar zo gemakkelijk

Holocene zei:

Ja feit maar ik had echt niet verwacht dat het zo 'zwaar' ging zijn. Ik voel mij echt vreselijk nu, weer oncontroleerbaar wenen enzo ahja, kzal wel zien.

Klik om te vergroten...

Da's gewoon iets waar je door moet. Je kan niet verwachten dat het beter zal gaan zonder met jezelf of je 'demonen' geconfronteerd te worden. Het zou tof zijn, moest het gewoon zomaar floep, beter gaan, maar helaas. Daar komt nog heel wat soul searching en doorbijten en aanvaarden en andere onzin aan te pas.

Is nochtans goeie post van Polnud. Plus het zou je misschien ook goed doen door je denkwijze te proberen "weaponizen". Het kan geen kwaad flexibeler en defensiever te gaan denken, terwijl je soms net chaos moet toelaten...Boy, what have i been taking Ik vind alweer de woorden niet om m'n boodschap over te brengen. Al wat ik weet is dat de sleutel uiteindelijk in jezelf ligt, hoe hard het ook is. In the end, you decide, niet gelijk wie of wat anders...

Op sommige vlakken wel, op anderen niet. But then again; who is, right?

Moeilijke jeugd gehad waardoor toekomst er niet echt veelbelovend uitzag, maar uiteindelijk wel recht kunnen trekken.
Uiteindelijk weggetrokken naar andere stad, goeie job gevonden met leuke collegas, paar jaar ervaring opgedaan en hoop mensen leren kennen. En nu bijna 2 jaar geleden op meneigen begonnen van thuis uit, wa wel cool is. I love my job
Soms wel lange dagen, maar scheelt veel als ge zelf planning bepaalt. Overdag op't gemakske gaan shoppen of in de zomer in't park gaan lopen. Illusie van vrijheid = awesome

Nadeel is wel da ik met mijn verhuis goeie maten achterliet, en sociaal leven nooit echt is gerecupereerd. Sindsdien is focus altijd eerder naar werk en studies gegaan.
Ken wel meer mensen, maar echte maten gelijk vroeger heb ik toch nimeer. Mis ik soms wel.
Sociaal leven is tegenwoordig beperkt tot paar keer tekenacademie in de week, af en toe café/terraske, en wa familie stuff... ohja, en facebook ^^

Ondertussen ook al weer tijdje single. Ben nu ni direct van den eenzame type, maar na nen tijd begint da toch wel wa te wringen. Zeker als ik iets ga drinken met broer en zijn vriendin die juist samen zijn gaan wonen.. grmbl

Downside van thuis werken is wel da ik geen collegas meer heb, dus leer je ook minder snel nieuwe mensen kennen. Dus ook weinig grieten.
Laatste vriendin zelf gedumpt omda ik mij destijds ingesloten voelde. Weinig tijd voor eigen hobbies en zelfstudie door werk en vriendin. (gevoel van druk naar mate ik ouder (27) werd en bepaalde doelen wou/wil behalen)
Achteraf uiteraard spijt van, maar dan was 't kwaad al geschied.
'k Was toen ni klaar voor serieuze relatie en had er ook ni echt tijd voor. Nu heb ik meer vrije tijd en heb ik meer over m'n leven en issues kunnen nadenken. Denk da ik nu wel klaar ben om te settelen

Ahwell. Financiëel ben ik ok. Werk is fun en uitdagend, en in feite ook mijn hobby.
Ben gezond, fit, en grootste deel van den tijd content en optimistisch. Alleen mag het rap terug zomer worden!

Ik kan enkel zeggen dat ik niet geheel ongelukkig ben.

glashelder zei:

Da's gewoon iets waar je door moet. Je kan niet verwachten dat het beter zal gaan zonder met jezelf of je 'demonen' geconfronteerd te worden. Het zou tof zijn, moest het gewoon zomaar floep, beter gaan, maar helaas. Daar komt nog heel wat soul searching en doorbijten en aanvaarden en andere onzin aan te pas.

Klik om te vergroten...

I know, maar khad niet verwacht dat het zo moeilijk ging zijn om al die oude herinneringen terug boven te halen. Oh well, hopelijk lukt het deze keer wél.

spade VI zei:

Is nochtans goeie post van Polnud. Plus het zou je misschien ook goed doen door je denkwijze te proberen "weaponizen". Het kan geen kwaad flexibeler en defensiever te gaan denken, terwijl je soms net chaos moet toelaten...Boy, what have i been taking Ik vind alweer de woorden niet om m'n boodschap over te brengen. Al wat ik weet is dat de sleutel uiteindelijk in jezelf ligt, hoe hard het ook is. In the end, you decide, niet gelijk wie of wat anders...

Klik om te vergroten...

Ja feit, maar als ge in zo een down moment zit is het zeer moeilijk om rationeel/logisch na te denken

Holocene zei:

I know, maar khad niet verwacht dat het zo moeilijk ging zijn om al die oude herinneringen terug boven te halen. Oh well, hopelijk lukt het deze keer wél.

Klik om te vergroten...

Niet opgeven hoor, want anders steekt het toch nog een keer de kop op, en dan moet je helemaal opnieuw beginnen.

glashelder zei:

Niet opgeven hoor, want anders steekt het toch nog een keer de kop op, en dan moet je helemaal opnieuw beginnen.

Klik om te vergroten...

Ik ben hiervoor al eens naar een andere psychologe geweest maar die heeft mij helemaal niet geholpen tbh kzou zelf durven zeggen dat ze het erger heeft gemaakt.

Ik heb nu wel een zeer goed gevoel bij mijn nieuwe, dus zal ik wel "mijn best" doen, maar kvind het allemaal zo wat irritant, ookal is het logisch dat het opnieuw pijn doet

Holocene zei:

Ja feit, maar als ge in zo een down moment zit is het zeer moeilijk om rationeel/logisch na te denken

Klik om te vergroten...

Inderdaad, dat snap ik maar dan komt juist je moment to shine en je individualiteit naar boven en kan je pas echt je potentieel zien. Bouwen en aanpassen, totdat je steeds behendiger word in relativeren, flexibel denken en zo uiteindelijk meer oplossing of vredegericht gaat denken.

Tklinkt allemaal larie wat ik hier zeg, maar trust me, it fucking works, anders zat ik hier niet. En ik moest echt al 4 jaar onder de zoden liggen. Mind of matter. True power in the will.

Licht depressief aan het worden:
Het gevoel dat de vriendenkring me achterlaat ...
Krijg er geen woord meer tussen, en als het lukt dan negeren ze het vaak.
Wordt 'over het hoofd gezien' als er afgesproken wordt om iets te gaan drinken, ...

Volgend jaar afgestudeerd, krijg het gevoel dat ik ze dan niet meer ga zien.

Meisjes ontmoeten gaat ook niet van een leien dak, het gevoel dat ze toch niet geïnteresseerd gaan zijn. Als het dan al is lukt hebben ze al een vriend, of komen ze er ineens mee af na een afspraakje...

Greenie zei:

Licht depressief aan het worden:
Het gevoel dat de vriendenkring me achterlaat ...
Krijg er geen woord meer tussen, en als het lukt dan negeren ze het vaak.
Wordt 'over het hoofd gezien' als er afgesproken wordt om iets te gaan drinken, ...

Volgend jaar afgestudeerd, krijg het gevoel dat ik ze dan niet meer ga zien.

Meisjes ontmoeten gaat ook niet van een leien dak, het gevoel dat ze toch niet geïnteresseerd gaan zijn. Als het dan al is lukt hebben ze al een vriend, of komen ze er ineens mee af na een afspraakje...

Klik om te vergroten...

Zijn uw vrienden volgens jou interessant of zitten jullie niet op dezelfde golflengte? Wie zit er dan hoger? Of zie ik het verkeerd ?

Greenie zei:

Licht depressief aan het worden:
Het gevoel dat de vriendenkring me achterlaat ...
Krijg er geen woord meer tussen, en als het lukt dan negeren ze het vaak.
Wordt 'over het hoofd gezien' als er afgesproken wordt om iets te gaan drinken, ...

Volgend jaar afgestudeerd, krijg het gevoel dat ik ze dan niet meer ga zien.

Meisjes ontmoeten gaat ook niet van een leien dak, het gevoel dat ze toch niet geïnteresseerd gaan zijn. Als het dan al is lukt hebben ze al een vriend, of komen ze er ineens mee af na een afspraakje...

Klik om te vergroten...

Hebt ge uw "vriendenkring" hier al eens over proberen aanspreken?

Geen job kunnen vastkrijgen, geen lief meer, alles slaagt precies tegen en heb het geval dat ik gewoon stilsta in het leven.

Chizm zei:

Geen job kunnen vastkrijgen, geen lief meer, alles slaagt precies tegen en heb het geval dat ik gewoon stilsta in het leven.

Klik om te vergroten...

Niet panikeren ofzo. Het komt zoals het komt, soms anders dan verwacht...

hatchet zei:

Zijn uw vrienden volgens jou interessant of zitten jullie niet op dezelfde golflengte? Wie zit er dan hoger? Of zie ik het verkeerd ?

Klik om te vergroten...

Als ik moet kiezen zou ik hen eerder hoger zetten. Maar het is ook een deel gewoon niet weten wat tegen elkaar te zeggen / tussen te krijgen.

DesorteD zei:

Hebt ge uw "vriendenkring" hier al eens over proberen aanspreken?

Klik om te vergroten...

Een deel, maar ik ga het niet nog eens doen op het risico te vervelend te worden.

Alles zit bij mij goed op sportief vlak en in mijn relatie. Op vlak van het werk gaat het wel minder. Mijn huidige job biedt mij nog maar weinig intrinsieke beloning/motivatie. Daarom ga ik vrijdag op sollicitatiegesprek, ik hoop echt dat het goed gaat want wordt momenteel gek op mijn huidige job.

Ik heb het ook een beetje gehad met de huidige vriendenkring. Begrijp me niet verkeerd, het blijven allemaal toffe gasten, maar ik kan me niet meer vinden in hun tijdverdrijf. Ik heb er nood aan om meer de baan op te gaan en andere mensen te leren kennen die meer dezelfde interesses hebben als mij. Buiten voetbal kan ik bij mijn huidige maten weinig gemeenschappelijke interesses vinden. En als we naar de voetbal gaan of iets gaan drinken is het bijna altijd om ons lam te zuipen, hiermee zijn geen prijzen te winnen, integendeel...

Verder heb ik er sinds twee maand een zware carrièreswitch opzitten, ik ben van de IT naar de loodgieterij gegaan, en ik combineer dit met een ondernemersopleiding van drie jaar zodanig dat ik op termijn zelfstandig kan worden. Ik doe nu heel lange dagen en ik ben terug thuis gaan wonen zodat ik nog een jaar of twee heel veel kan sparen en op termijn kan uitkijken om iets te kopen.

Daarnaast heb ik net twee weken zonder rijbewijs gezeten omdat ik twee weken geleden in beschonken toestand tegen een flitspaal ben geknald. Nu is het wachten (kan een jaar duren) tot ik voor de politierechter moet verschijnen. Ik was wel geïntoxiceerd en niet dronken volgens het verslag, dus het is mogelijk dat ik niet voor (al) de schade moet opdraaien.

Ik ben er bijna 27 en ik heb echt het gevoel dat ik geen meter vooruit raak in het leven. Op professioneel gebied zit ik nu wel op het goede spoor want dit is de richting waar ik in verder wil. Maar op privé en sociaal gebied heb ik wel nog een lange weg af te leggen, al heb ik de grootste stommiteiten wel aan mijn eigen te danken. Een goed lief die me een beetje in toom kan houden zou al veel helpen, want ik hang het nog steeds veel te hard uit.