Archief - Kan jij zeggen dat je gelukkig bent?

Dookie zei:

Wat probeer je dan onder andere? Genoeg plaatsen waar je nieuwe vrienden kan maken desnoods.

Ik ben ook niet echt sociaal (beetje terug getrokken vaak in het begin) maar vrienden maken of kennissen leggen is nu niet zo moeilijk toch.

Klik om te vergroten...

Bij familie proberen ik en mijn ouders de familie uit te nodigen voor iets te gaan eten (kerst/verjaardag/etc.), iedere keer hebben ze geen zin, kunnen ze niet. Dan houd het wel eens op om dat elke keer te vragen na x aantal keren.

Was het maar zo gemakkelijk om vrienden te maken. Akkoord kennissen/verre vrienden heb ik genoeg, maar tis geene enkele die vraagt om mee te gaan naar ergens ofzo

Als ik zelf geen bericht stuur hoor ik ze niet, en weet je ook al dat ze geen zin/tijd hebben voor u als ze dan nog eens een vriendin hebben hoort ge die nooit meer...

Kom mss nu over als een eenzaat/monster, maar kzou niets liever hebben dat ik nieuwe vrienden maak...

Jonas89 zei:

Amai, hier omgekeerd. Geen familie die interesse toont (ook al probeer je alles) en bijna geen vrienden

Klik om te vergroten...

In Oudenaarde heb je dan nog meer kans op sociale contacten dan hier in Lierde city.

Ik heb heel mijn leven in de chiro gezeten en mijn beste vrienden komen dan ook daaruit. Echt tips geven is moeilijk,elke persoon is anders en zoekt bijgevolg ook ander soort vrienden.
En onze familie is vrij groot en hangt goed aaneen (langs moeders kant,mijn vader zijn kant is het ook minder.)
Hoe dat komt weet ik niet, maar die komen toch vaak samen.

Iedereen kwam mij "waarschuwen" na mijn ongeval dat mijn vrienden niet gingen blijven komen en ik zeker vrienden ging verliezen.
Ik heb er welgeteld 0 verloren en qua familie idem.
Dus moet toch zijn dat het "echte" vrienden zijn.

Of msschn ben ik gewoon een toffe pee

Pieter3770 zei:

Yep, tussen Riemst en Lanaken in.

Klik om te vergroten...

Uhu, daarnaast ook Maastricht en Bilzen, ter volledigheid.

HUSKE zei:

Ik zit nu in die situatie maar dan na een relatie van 15 jaar en een zoon van 4 jaar.
Voel mij met momenten zo klote, niet omwille van mijn ex maar omwille van mijn zoon. Krijg dat op dit moment nog niet goed verwerkt (2,5 maand uit elkaar) en dat gaat zover dat ik bijna begin te wenen telkens ik zijn lege kamer binnenkom.

Maar de week dat ik hem heb ben ik de gelukkigste mens ter wereld... Hoop dat het snel allemaal betert.

Klik om te vergroten...

Kan zeggen dat het iets beter is maar vermoed dat het niet snel slijt.
Word op dit moment ook niet echt gelukkig van materiële dingen, deels omdat ik alles heb wat ik nodig heb en wss deels omdat ik mijn 'gezin' op de achtergrond toch blijf missen (vooral het feit dat ik mijne zoon niet altijd kan zien).

Maar het gevoel dat ik wil wenen als ik zijn of een andere lege kamer binnenwandel is minder. En na het vertrek van mijn ex zijn er lege kamers genoeg .

Wordt wel een beetje ongelukkig van de luchtmatras waar ik op slaap omdat het gekozen bed niet in voorraad was met de matras dat ik wil, nog 6 weekjes wachten .

Het leven kent up en downs Geluk maak je zelf, heb ik door de jaren heen geleerd. Hopelijk stoot ik hier mee geen mensen tegen de borst. Het is mijn persoonlijke ervaring, en ik mag toch al zeggen dat ik al wat meegemaakt heb.

Ik denk dat hoewel geluk een momentopname is, ik over het algemeen kan zeggen datk niet echt gelukkig ben.
Ik tel eigenlijk heel de tijd af. Op het werk naar de moment datk naar huis kan, en als ik thuis ben tot ik "mag" gaan slapen.
Ik pak nu al dagelijks een kleine dosis Sulpiride (ofzoiets), wat een licht anti-depressiva is. Dit is op voorschrift van de huisarts.
Gisteren eindelijk de stap genomen om contact op te nemen met een psycholoog, wat aanvoelt als een mislukking.

memorexxx zei:

Gisteren eindelijk de stap genomen om contact op te nemen met een psycholoog, wat aanvoelt als een mislukking.

Klik om te vergroten...

Ach mislukking. Naar de psycholoog gaan is zoiets als scheidingen. Het HLN-gedeelte van de bevolking zal dat een 'mislukking' vinden. Iedere mens die wat normaal ontwikkeld is, weet dat dat niet abnormaal is.

Ik dacht dat er hier op het forum redelijk wat mensen een psycholoog bezochten.

Tefal zei:

Ach mislukking. Naar de psycholoog gaan is zoiets als scheidingen. Het HLN-gedeelte van de bevolking zal dat een 'mislukking' vinden. Iedere mens die wat normaal ontwikkeld is, weet dat dat niet abnormaal is.

Ik dacht dat er hier op het forum redelijk wat mensen een psycholoog bezochten.

Klik om te vergroten...

Ik vind dat niet voor andere mensen. Ik vind dat redelijk normaal dat mensen naar een psycholoog gaan. Maar voor mezelf vind ik het om een of andere reden wel een mislukking. Het voelt zo aan, wat best zuur is op de moment , en ik ben ook best wel zenuwachtig daarvoor...

Jonas89 zei:

...

Klik om te vergroten...

Ken da.. Heb veel vrienden waarvan meer dan de helft de vriendschap wat verloren is gegaan. Vroeger spraken wij elke week af en nu is het echt al een jaar ofzo dat ik die gezien heb. (moet nu wel toegeven dat ik zelf niet meer heb geprobeerd om af te spreken lol). Nu spreek ik meestal met dezelfde af als ik iets ga doen, of op reis ga.. Eens ge begint ge te werken, heb ik de indruk dat 'vrienden' maken moeilijker gaat ook.

Hechte, wijze familie heb ik dan wel met een enorme goede band met neven en nichten

memorexxx zei:

Ik vind dat niet voor andere mensen. Ik vind dat redelijk normaal dat mensen naar een psycholoog gaan. Maar voor mezelf vind ik het om een of andere reden wel een mislukking. Het voelt zo aan, wat best zuur is op de moment , en ik ben ook best wel zenuwachtig daarvoor...

Klik om te vergroten...

Niet aantrekken, wel meer mensen gaan naar psychologen ik zat er al van m'n 13-14 jaar. Niets om over trots te zijn, maar ja.
Zenuwachtig moet je niet zijn ervoor, het gaat waarschijnlijk net deugd doen om er over te kunnen praten.
Soms is dat al heel veel .

Dat gezegd zijnde ben ik momenteel zelf niet gelukkig, aangezien het net uit is met mijn vriendin van 2 jaar en 7 maanden. Ik heb er alles voor gedaan, enorm hard voor gewerkt, verhuisd zelfs, maar soit... het mocht niet baten.
Dit weekend naar de Efteling met de beste vriendin, kan alleen maar deugd doen. En mijn nieuwe GSM ligt momenteel kennelijk al klaar aan mijn deur .

Waarom u schamen dat je naar de psycholoog gaat? Je moet er fier op zijn dat je die stap hebt durven nemen. Meer mensen zouden dit eens moeten doen denk ik.
Onze maatschappij is helaas gebaseerd op prestatie en geld en dat maakt veel slachtoffers.
In de Scandinavische landen zijn ze daar achter gekomen, hier zitten ze nog wat achter op dat gebied

Sethje4 zei:

Waarom u schamen dat je naar de psycholoog gaat? Je moet er fier op zijn dat je die stap hebt durven nemen. Meer mensen zouden dit eens moeten doen denk ik.
Onze maatschappij is helaas gebaseerd op prestatie en geld en dat maakt veel slachtoffers.
In de Scandinavische landen zijn ze daar achter gekomen, hier zitten ze nog wat achter op dat gebied

Klik om te vergroten...

dat = elk.

posten om te lezen

xTwL- zei:

dat = elk.

Klik om te vergroten...

Toch niet op elk?
Op het gebied van euthanasie bv. staan zij achter.

Liesbet28 zei:

Het leven kent up en downs Geluk maak je zelf, heb ik door de jaren heen geleerd. Hopelijk stoot ik hier mee geen mensen tegen de borst. Het is mijn persoonlijke ervaring, en ik mag toch al zeggen dat ik al wat meegemaakt heb.

Klik om te vergroten...

Helemaal akkoord. De meeste mensen zijn de scheppers van huneigen miserie.

Eerder vandaag zou ik nog gezegd hebben dat ik eerder ongelukkig ben.
Maar dat is naar omstandigheden gekeken. Als ik puur naar mezelf kijk, ben ik op vlakken vooruit gegaan.

Al jaren heb ik in mijn hoofd een mentaal "to do" lijstje over mezelf. Zaken die ik graag zou willen doen/verbeteren aan mezelf.
Momenteel ben ik met (voor mij) de laatste grote bezig. Het zijn er nog twee.

Als het dan om mijn toekomst gaat is het allemaal nog heel onzeker en heb ik nog een lange weg te gaan, maar er is nu nog niets verloren of gefaald. Dit jaar zal gewoon heel belangrijk worden daarin. Ik ben nog onzeker over mijn kunnen en daar moet ik me dit jaar heel hard in bewijzen. Als ik daar door ben, heb ik alle kwade momenten waar ik al lang mee kamp (hopelijk) even achter de rug. En dan heb ik een lege template voor een nieuwe lijst Ik denk dat 'gelukkig zijn' iets is waar je (steeds?) aan moet werken. En wat dat voor jou betekent is persoonlijk.

Dus in mijn geval: helemaal ongelukkig ben ik niet. Maar er is nog ruimte voor verbetering en ik probeer er aan te werken.

Tijd voor een nieuw topic, lijkt me.

Als ik van 1 ding ongelukkig word, is het van deze topic lol. Of van ergerlijke taalfouten.

Bloembak zei:

Als ik van 1 ding ongelukkig word, is het van deze topic lol. Of van ergerlijke taalfouten.

Klik om te vergroten...

Klopt, zoals bijvoorbeeld "deze topic" in plaats van 'dit topic", ergerlijk .

*ontopic*
Ik ben vorige week aan de grote opkuis begonnen van de vuiligheid die mijn ex heeft achtergelaten. Heb zowat alle kleine brol buiten gesmeten en nieuw gekocht en de keuken+berging+slaapkamer al helemaal gepoetst (samen met mijn super mama ) en dat stemt me veel gelukkiger.
Zeker de dagen dat ik mijn zoon heb zijn mega geweldig en geven me weer energie.

Zat een beetje in de put na de relatiebreuk, die ik wel zelf veroorzaakt heb omdat ik het thuis kotsbeu was, maar zie de toekomst nu weer zeer positief. Enige waar ik mij wat zorgen om maak is de 'zware' hypotheek op het huis, een nieuwbouwhuis (05/2016) betalen als alleenstaande is nu eenmaal wat zwaarder dan één of ander krot. Het genot van alle comfort daarentegen is dan weer meegenomen.

Of ik gelukkig ben? Relatief gezien ja en nee.

Ik heb vorig jaar besloten om heel mijn leven overhoop te gooien en ik pik daar nu de resultaten van: ik heb voor het eerst werk dat ik écht heel graag doe en waar ik elke dag met plezier naar toe ga, dankzij een opleiding dat ik er voor gevolgd heb.
Helaas loopt mijn contract binnenkort af (tijdelijke vervanging), maar ik ben al opzoek naar iets anders - uitdagingen genoeg. Ik ben de laatste maanden druk bezig geweest met vanalles en nog wat - Linux servers opzetten, Docker, een monitoringsysteem opzetten (Icinga) en dat redundant op een Raspberry Pi cluster uitrollen, allemaal dingen die ik echt doodgraag doe.
Langs een kant dus spijt dat mijn huidige opdracht stopt... maar ik zal wel een andere leuke opdracht vinden.

Ik heb eind vorig jaar (December) ook de stap gezet naar alleen wonen (ook al had ik een vriendin op dat moment, was financiëel niet haalbaar) en ik woon nu dus al 9 maanden alleen. Op zich gaat dat goed, maar je hebt allerlei zaken waar je natuurlijk aan moet denken: eten maken elke dag (en porties zijn niet echt voorzien op 1 persoon), zelf wassen en kuisen, gaan winkelen (ik heb nog geen auto, dus met de fiets :/) en nog zoveel andere dingen. Het gaat mij goed af, maar met de breuk met mijn vriendin heb ik wel schrik om alleen te zitten, alles wat we samen deden valt ineens weg en dan blijft er ineens niet zoveel meer over - beetje schrik om altijd alleen te zitten. Maar dat betert natuurlijk wel...

Ksta op het punt om nog meer veranderingen door te voeren: een aantal vrienden die nogal toxisch zijn tegenover mij "afdanken", een paar hobbyprojecten verder afwerken, eens een fotoshoot doen (dan heb ik eindelijk eens een degelijke foto op Tinder ) etc.

Het enige wat ik spijtig vind is dat mijn familie heel ver van me woont, door keuzes die ik vroeger gemaakt heb, wat het contact met hun moeilijker maakt. De afstand is zo'n 120km.. doe je dus niet zomaar.

Maar soit, het zal wel beteren