Archief - Relatie/vrijheid

Hallo allemaal,

Ik heb namelijk pas een heel vervelende situatie gehad.
Ik heb/had sinds bijna 3 jaar een vaste relatie. De laatste weken tot een maand zat ik met het gevoel dat ik liever alleen zou willen zijn. Ik ben namelijk iemand die wel graag alleen zit maar af en toe toch graag wat gezelschap heeft.
Na lang nadenken en wat praten met mensen heb ik besloten om een punt te zetten achter onze relatie wat verschrikkelijk veel pijn deed.
De volgende dagen voelde ik mij al bij al vrij goed, omdat ik het gevoel had dat er een heel pak stress en druk van mijn schouders was gevallen, wat enorm deugd deed, maar het gemis van haar gezelschap deed ook nog steeds veel pijn.

We hadden na wat sms'en besloten een date te doen. Toen ze aankwam was het een geweldig gevoel en hadden we eigenlijk terug een relatie. Een paar uurtjes later kreeg ik een heel raar gevoel, begon te zweten en kreeg de drang om in tranen uit te barsten, heb dan tegen haar gezegd dat ik naar bed ging en dat ze dus best naar huis ging.

Later die avond nog heb ik besloten dit tegen haar te zeggen en dat het misschien toch best is dat we niet samen zijn, waar ik mij enorm slecht bij voelde, vooral omdat ik weet dat het haar opnieuw veel verdriet had aangedaan.

Mijn probleem is dat ik weet hoe goed zij voor mij was en ik haar enorm graag had gezien als mijn toekomstige vrouw, maar op dit moment in mijn leven (bijna 20 jaar) heb ik het gevoel dat ik wat alleen wil zijn en dat ik mij daar nog niet druk over wil maken.

Deze ochtend voelde ik mij enorm rot over wat er gebeurt was en heb ik enorm veel bang dat ik iemand als haar nooit meer ga kunnen vinden. Daarom dat ik liever had dat we toch samen waren, maar tegelijkertijd wil ik dat niet omdat ik graag wat alleen ben en dus mij niet moet stressen om te zien dat alles goed zou verlopen in onze relatie.

Op dit moment zullen we niet meer samen gaan, en dat zal zeker zo wel blijven voor een aantal maanden tot jaren, en dan zullen we zien hoe wij ons voelen en zien of dat we opnieuw ervoor willen gaan, zo zie ik het in ieder geval.


Ik zou graag willen weten of jullie ook zo een ervaring hebben gehad of wat jullie hiervan denken.
Het zou mij toch al wat gerust stellen moest ik hierover wat meer hulp krijgen.

Bedankt....

het is bij u precies ook allemaal nogal zwart wit.

Is er geen ruimte in de relatie om wat vrijheid te hebben zonder dat er daarom direct moet sprake zijn van een definitieve breuk. Je bent nog jong, je moet dus nog niet continue op elkaars kop zitten kijken en je kan gerust een eigen leven leiden. Zaak is gewoon te combineren en soms eens afstand te nemen van elkaar.

In je beschrijving ontbreekt een belangrijk punt: hoeveel zien/zagen jullie elkaar voor je uit elkaar ging. Als het antwoord bijna dagelijks is kan ik begrijpen dat het op zo'n jonge leeftijd nogal beangstigend is en je "vrijheid" wil.

Wat is de reden dat je alleen wilt zijn? Misschien kan je proberen om gewoon duidelijk af te spreken dat gij u ding moogt doen zonder haar erbij te moeten betrekken.
Dit is in elke normale relatie wel zo dat je gewoon soms dingen alleen wil doen zonder dat ge u moet verantwoorden.

We hebben in die bijna 3 jaar dat we samen waren elkaar behoorlijk wat gezien, op het moment dat ze bij mij was, was dit enorm fijn. Hebben na een jaar ook een moeilijke periode gehad omdat ik in een zware depressie zat. We zijn er met veel moeite samen doorgekomen. Vanaf dat moment tot dus ongeveer een maand geleden hebben we geen problemen gehad. We woonden op moment wel praktisch samen, waar ik dus, zoals ik zei, op dat moment geen probleem mee had.
Ik had dan voorgesteld aan haar om een soort time-out te nemen, maar zei zag dat als een slecht idee omdat ze het gevoel kreeg dat ze dan een soort van "reserve" was voor mij. Daarom dat wij ongeveer een week geleden beslist hebben om een punt erachter te zetten. Ik zat daar dus met gemengde gevoelens.

Maar ik denk dat we elkaar wekelijks een keer of 4-5 zagen. De laatste maand was dat een stuk minder maar ik bleef met een raar gevoel zitten.

De reden dat ik alleen wil zijn? Is eigenlijk een beetje onduidelijk, ook voor mezelf. Zoals ik zei, ben altijd iemand geweest die graag thuis zit, op mijn gemak, geen stress. Ben namelijk een maagpatiënt en heb snel last van depressies, dus ik probeer veel dingen te mijden.

We deden onze eigen dingen, dus dat was het probleem niet. Waar ik ook mee zit is dat ik niet een ECHTE duidelijke reden heb dat wij uiteen zijn moeten gaan..

Ik zit ook met het gevoel dat ik niet gelukkig ben, niet gelukkig met mezelf en heb van een goede vriend die wat ouder is als mij het advies gekregen van eerste mezelf gelukkig te moeten maken voor dat ik dat geluk met iemand kan delen.
Door dat ik dus veel last van depressies heb, kan je al weten dat mezelf gelukkig maken moeilijk is voor mij. En Diana (mijn ex vriendin) heeft mij veel geluk gegeven, maar dus op het einde aan voelde het heel anders aan.. Kan er moeilijk een echte reden of vaststelling op plakken.

Je moet er wel vanuit gaan dat je plan om binnen een aantal jaren terug samen te komen er waarschijnlijk niet in zit.
Als het echt zo'n goeike is zal ze wel snel iemand anders vinden die wel van haar kan houden en een leven met haar wil opbouwen. Als je met die gedachte overweg kan dan heb je waarschijnlijk wel de juiste keuze gemaakt om de relatie te beëindigen.

StarZz5 zei:

De reden dat ik alleen wil zijn? Is eigenlijk een beetje onduidelijk, ook voor mezelf. Zoals ik zei, ben altijd iemand geweest die graag thuis zit, op mijn gemak, geen stress. Ben namelijk een maagpatiënt en heb snel last van depressies, dus ik probeer veel dingen te mijden.

We deden onze eigen dingen, dus dat was het probleem niet. Waar ik ook mee zit is dat ik niet een ECHTE duidelijke reden heb dat wij uiteen zijn moeten gaan..

Klik om te vergroten...

Maagpatiënt... Je wil zo veel mogelijk alleen zijn, voor moest het fout lopen dat je ziek wordt, dat niemand dit ziet. Dat je dan naar niemand hoeft te kijken en geen schrikt hebt dat je 'schande' maakt. Zit ik zo beetje juist?

furiuZ zei:

Maagpatiënt... Je wil zo veel mogelijk alleen zijn, voor moest het fout lopen dat je ziek wordt, dat niemand dit ziet. Dat je dan naar niemand hoeft te kijken en geen schrikt hebt dat je 'schande' maakt. Zit ik zo beetje juist?

Klik om te vergroten...

Eigenlijk wel ja, het is zo, als ik enorm last krijg van mijn maag ik niemand rond mij wil uit de angst dat ik anderen daar mee ongelukkig maak, om een of andere reden. Ik kijk nogal dikwijls naar andere mensen om te zien dat ik hen niet slecht laat voelen, niet altijd maar doe dit zeker wel met mensen waar ik om geef. Of het nu echt schande is waar ik bang voor heb weet ik niet, misschien wel, maar ook hier weer, ik kan er niet echt een antwoord op plakken. Maar dat ik dan naar niemand moet kijken is wel juist.




Ook even zeggen, ben al een aantal keer naar een psycholoog geweest maar heb het gevoel dat die mij niet verder helpt. Wat zij en hij zeggen is, je mag niet teveel nadenken. Wat nogal gemakkelijk gezegd is. Ook al de "technieken" die ze geven hebben mij niet verder geholpen.

Proto zei:

Je moet er wel vanuit gaan dat je plan om binnen een aantal jaren terug samen te komen er waarschijnlijk niet in zit.
Als het echt zo'n goeike is zal ze wel snel iemand anders vinden die wel van haar kan houden en een leven met haar wil opbouwen. Als je met die gedachte overweg kan dan heb je waarschijnlijk wel de juiste keuze gemaakt om de relatie te beëindigen.

Klik om te vergroten...

Dat weet ik ook wel, maar ik hoop nog steeds dat zij niet verder gaat en ook altijd voor mij zou willen gaan, wat zeker een verkeerde gedachte is maar het is een gedachte die ik graag heb.
De gedachte dat ze met iemand anders zou doen wat wij hebben gedaan, dat doet enorm veel pijn, daarom dat ik dus met de gedachte wil blijven zitten dat dit niet zo zal zijn, maar zoals ik zeg, ik weet dat dit een slechte/"egoïstische" gedachte is.

Ik denk dat ge een beetje op zoek zijt naar uzelf... en wat ge zelf eigenlijk allemaal wilt...
Want ge hebt ne hele hoop tegenstrijdige gevoelens...

Ge zult moeten leren dat een situatie die het beste van twee werelden heeft (alleenstaand & relatie) niet bestaat. Elk heeft z'n charmes en elk heeft z'n nadelen.

Hiapoe zei:

Ik denk dat ge een beetje op zoek zijt naar uzelf... en wat ge zelf eigenlijk allemaal wilt...
Want ge hebt ne hele hoop tegenstrijdige gevoelens...

Ge zult moeten leren dat een situatie die het beste van twee werelden heeft (alleenstaand & relatie) niet bestaat. Elk heeft z'n charmes en elk heeft z'n nadelen.

Klik om te vergroten...

Is ook zo, maar ik heb bijna 3 jaar het gevoel gehad dat zij mij dat geluk gaf, en dat was op het einde precies weg. Ik kan zelf niet echt mijn eigen geluk zoeken omdat ik dat precies niet gevonden krijg.

StarZz5 zei:

Eigenlijk wel ja, het is zo, als ik enorm last krijg van mijn maag ik niemand rond mij wil uit de angst dat ik anderen daar mee ongelukkig maak, om een of andere reden. Ik kijk nogal dikwijls naar andere mensen om te zien dat ik hen niet slecht laat voelen, niet altijd maar doe dit zeker wel met mensen waar ik om geef. Of het nu echt schande is waar ik bang voor heb weet ik niet, misschien wel, maar ook hier weer, ik kan er niet echt een antwoord op plakken. Maar dat ik dan naar niemand moet kijken is wel juist.




Ook even zeggen, ben al een aantal keer naar een psycholoog geweest maar heb het gevoel dat die mij niet verder helpt. Wat zij en hij zeggen is, je mag niet teveel nadenken. Wat nogal gemakkelijk gezegd is. Ook al de "technieken" die ze geven hebben mij niet verder geholpen.

Klik om te vergroten...

Kans is hééél groot dat het psychologisch is hoor. Ik heb het ook (gehad). Vroeger veel erger dan nu. Uiteindelijk moet je proberen u er over te zetten. Maar zoals je zelf al aanhaalt, makkelijk gezegd... Ik weet het.

Wat mij heeft geholpen is met kleine stappen die angst voor het ziek worden te overwinnen. Ik ging vroeger nooit verder dan 5km het huis uit, dat als het slecht moest gaan, dat ik snel thuis was en alleen was. Dus stap voor stap meer en verder weg gaan. Op begin alleen, erna met vrienden.
Ook gezonder eten hielp me. Hier ga je je uiteindelijk sowieso al wat beter door voelen, en doordat je weet dat je gezonder bent, krijg je ook meer zelfvertrouwen.

En als ik u was, zou ik dit zo aan je (ex-)vriendin uitleggen. Hopelijk begrijpt ze het ook, want niet iedereen snapt dit. En dan kunnen jullie er samen aan werken.

StarZz5 zei:

Eigenlijk wel ja, het is zo, als ik enorm last krijg van mijn maag ik niemand rond mij wil uit de angst dat ik anderen daar mee ongelukkig maak, om een of andere reden. Ik kijk nogal dikwijls naar andere mensen om te zien dat ik hen niet slecht laat voelen, niet altijd maar doe dit zeker wel met mensen waar ik om geef. Of het nu echt schande is waar ik bang voor heb weet ik niet, misschien wel, maar ook hier weer, ik kan er niet echt een antwoord op plakken. Maar dat ik dan naar niemand moet kijken is wel juist.

Klik om te vergroten...

Maar heeft je ex dan nog nooit zulke situaties bij jou meegemaakt? Ze zal het ondertussen wel gewoon zijn en een relatie is voor zowel de goede en slechte momenten.

Ik kan u wel een ding vertellen. Je zult altijd wel iemand net zoals of beter vinden dan je ex van nu. Je moet gewoon niet de eerste beste pakken

Ik had ook eens na 2 jaar een heel goede relatie laten vallen omdat ik vrijhoud wouw (maar ja ik heb ook wel veel zitten reizen en op ander plekken gaan werken etc...). Nu na een goed 1-1,5 jaar heb ik iemand per ongeluk ontmoet dat echt top is.

Dus gewoon nooit panikeren dat je geen beter zult vinden, dat lukt wel, gewoon niet overhaastig opeens worden

Op het vlak dat je haar niet kunt vergeten is normaal, je hebt de belangrijkste periode tot nu toe van je leven (pubertijd/adolscentie) met haar samen doorgebracht. Je gaat haar niet snel vergeten, maar samen zijn zal het er ook niet beter op maken. gewoon even hard doorbijten en realtistisch zijn, het is niet omdat je die persoon mist (omdat die opeens weg is) dat je die persoon nodig hebt. Kan zelfs zijn dat je gewoon mist dat iemand zo close was. Maar dat gaat heus wel over. Geniet gewoon even van het leven en laat haar achter

ironhorn zei:

Maar heeft je ex dan nog nooit zulke situaties bij jou meegemaakt? Ze zal het ondertussen wel gewoon zijn en een relatie is voor zowel de goede en slechte momenten.

Klik om te vergroten...

Ze heeft die momente zeker meegemaakt. En ze wist mij altijd te helpen, daardoor dat ik het nog moeilijker vind om haar te laten gaan.

furiuZ zei:

Kans is hééél groot dat het psychologisch is hoor. Ik heb het ook (gehad). Vroeger veel erger dan nu. Uiteindelijk moet je proberen u er over te zetten. Maar zoals je zelf al aanhaalt, makkelijk gezegd... Ik weet het.

Wat mij heeft geholpen is met kleine stappen die angst voor het ziek worden te overwinnen. Ik ging vroeger nooit verder dan 5km het huis uit, dat als het slecht moest gaan, dat ik snel thuis was en alleen was. Dus stap voor stap meer en verder weg gaan. Op begin alleen, erna met vrienden.
Ook gezonder eten hielp me. Hier ga je je uiteindelijk sowieso al wat beter door voelen, en doordat je weet dat je gezonder bent, krijg je ook meer zelfvertrouwen.

En als ik u was, zou ik dit zo aan je (ex-)vriendin uitleggen. Hopelijk begrijpt ze het ook, want niet iedereen snapt dit. En dan kunnen jullie er samen aan werken.

Klik om te vergroten...

Inderdaad! Klopt allemaal!
Maar de enige reden dat ik uit het huis kwam was om met haar iets te gaan doen, en als ik mij niet goed voelde begreep ze dat ook en hielp ze mij door dit oplossen door bv naar huis te gaan etc.
Ik heb precies geen nood om het huis te verlaten, maar als ik altijd maar thuis blijf ga ik niet verder geraken, dat besef ik, maar dat wilt niet zeggen dat ik dat ook ga doen..

PunkDudez zei:

Ik kan u wel een ding vertellen. Je zult altijd wel iemand net zoals of beter vinden dan je ex van nu. Je moet gewoon niet de eerste beste pakken

Ik had ook eens na 2 jaar een heel goede relatie laten vallen omdat ik vrijhoud wouw (maar ja ik heb ook wel veel zitten reizen en op ander plekken gaan werken etc...). Nu na een goed 1-1,5 jaar heb ik iemand per ongeluk ontmoet dat echt top is.

Dus gewoon nooit panikeren dat je geen beter zult vinden, dat lukt wel, gewoon niet overhaastig opeens worden

Op het vlak dat je haar niet kunt vergeten is normaal, je hebt de belangrijkste periode tot nu toe van je leven (pubertijd/adolscentie) met haar samen doorgebracht. Je gaat haar niet snel vergeten, maar samen zijn zal het er ook niet beter op maken. gewoon even hard doorbijten en realtistisch zijn, het is niet omdat je die persoon mist (omdat die opeens weg is) dat je die persoon nodig hebt. Kan zelfs zijn dat je gewoon mist dat iemand zo close was. Maar dat gaat heus wel over. Geniet gewoon even van het leven en laat haar achter

Klik om te vergroten...

Ik weet dat ik nu van het leven moet genieten, ik heb gewoon ook het probleem met iets te vinden in het leven waar ik van kan genieten..

Welke dingen heb je al geprobeerd om iets te vinden dat je tof vindt?

n9ne zei:

Welke dingen heb je al geprobeerd om iets te vinden dat je tof vindt?

Klik om te vergroten...

Al zoveel dingen, maar telkens als ik ergens iets ga doen word ik ziek en wil ik gewoon terug snel naar huis en rusten.