Ge zit van alles uit te kramen dat ge solitair wilt zijn om meer over uzelf te leren en om met uzelf te leren leven.... maar van zodra je daadwerkelijk in die situatie terecht komt, ben je doodsbang om alleen te zijn?
Ge lijkt uzelf tegen te spreken, maar dat komt louter omdat ge iets wilt(tijd alleen spenderen) zonder daadwerkelijk een idee te hebben van wat dat echt inhoudt. Je denkt er een zekere virtuositeit(die er misschien zelfs voor u is) in te kunnen vinden, maar ge maakt gehaaste beslissingen om het "vlug, vlug, ik wil het nu!"-gewijs te bereiken...
Daar wringt nu juist het schoentje, want zo werkt het niet.(zoals bij zoveel zaken in het leven)
Ik denk dat het hoog tijd wordt dat ge uzelf eens gaat onderwijzen over wat het betekent om alleen te zijn. (Dit bedoel ik niet in een negatieve zin.) Als je tegenwoordig kijkt naar hoe we constant omringd zijn door technologie(smartphone, mp3-spelers, tablets, handheld gaming) en sociale media(facebook, twitter, instagram, ...), dan besef je misschien hoe weinig tijd de mens eigenlijk door brengt met enkel.... zichzelf.
Tijd die je enkel besteedt door je eigen gedachten te doorlopen, nadenken over uzelf en uw levensbeslissingen. Of... door gewoon, ik weet niet,
op uw eigen, activiteiten te ondernemen.
Bullshit zoals Facebook, "sociale conventies" of sitcoms en soaps op tv zal u dicteren dat het raar is om bezigheden zoals wandelen, bioscoopbezoekjes, sporten, trainen of iets drinken alleen te doen omdat ge anders associaal of een eenzaat zijt. Omdat het "normaal" voor mensen is om contact te zoeken met andere mensen, wilt het daarom nog niet zeggen dat het abnormaal is om soms(of zelfs vaak) tijd liever alleen door te brengen.
Velen schijnen dit vergeten te hebben, maar er is weldegelijk een verschil tussen eenzaam zijn en alleen zijn. Tevens lijken de meeste mensen zichzelf tegenwoordig gewoon "eenzaam" te noemen, terwijl ze eigenlijk bedoelen: "Ik weet niet wat ik met mezelf moet doen als ik alleen ben!" Als ge iets wilt leren over de waarde van alleen zijn, stel ik voor dat ge eens wat essays/boeken van Ralph Waldo Emerson leest.
Langs de andere kant... zou ik ook gewoon kunnen zeggen dat ge jong en naïef zijt. (I know, ik ben maar een dikke 4 jaar ouder dan u.) Ge denkt vanalles te willen; dat ge misschien groener gras vindt aan de overkant of dat een tijd alleen zijn u misschien meer ten goede komt dan uw relatie te doorlopen... terwijl het eerder lijkt alsof ge gewoon niet weet wat ge wilt van uw (jong) leven. Ge zult dingen beslissen die ge u nu beklaagt of achteraf misschien bejubelt, maar achteraf gezien is het gewoon trial&error en moet ge er mee leren leven.
(Begin maar met mijn gebrekkige spelling en zinconstructies uit te wijzen! oi22 )