Archief - Toevluchtsoord voor de (toekomstige) mama's en papa's

Ravens zei:

Bedankt voor de tip.

Ik had niet gedacht dat het aan de scheiding zou liggen. Ervoor deed hij dat ook al. Bij vermoeidheid of bij een hongergevoel kwam het vaak voor. Maar het gebeurt ook bij het kijken naar de TV op een ochtend met een volle maag. Dus moe of honger kan het niet zijn.

Klik om te vergroten...

Het is gewoon troost/kalmeren.
Onze dochter is in principe tuutjesvrij overdag, maar toen we besproken hebben om te scheiden (nooit grote ruzies daarover met haar in de buurt, geen verwijten naar elkaar of wat dan ook) heeft ze dat toch aangevoeld en had ze haar tuut veel meer nodig. Beginnen huilen bij het afzetten op de crèche, huilen en tuut eisen als ik haar van de crèche haalde,... Nu zijn we 2 maand verder en is dat terug fel verminderd maar eens papa zijn eigen stek zal hebben, zal er vast wel terug een opstoot komen. Dus nu geen grote veranderingen daarin brengen, hoewel ik deze zomervakantie wou gebruiken om ze ook 's nachts zonder tuut te laten slapen en van babybedje naar peuterbed te verhuizen... Er zijn momenteel al veranderingen genoeg

Arme kleine :/

zarathustra zei:

Arme kleine :/

Klik om te vergroten...

Groot worden in de situatie zoals ze was, zou veel erger geweest zijn en echt grotere schade op langere termijn veroorzaakt hebben. Dat heeft bij mij de absolute doorslag gegeven.

Mulan zei:

Groot worden in de situatie zoals ze was, zou veel erger geweest zijn en echt grotere schade op langere termijn veroorzaakt hebben. Dat heeft bij mij de absolute doorslag gegeven.

Klik om te vergroten...

Het is niet omdat het andere nog slechter was geweest dat ik het niet spijtig mag vinden dat de progressie van een kind achteruit geduwd wordt door keuzes van de ouders eh.

zarathustra zei:

Het is niet omdat het andere nog slechter was geweest dat ik het niet spijtig mag vinden dat de progressie van een kind achteruit geduwd wordt door keuzes van de ouders eh.

Klik om te vergroten...

Welke progressie? Zo lang haar kleine zich nt beklemt voelt doe de grootte van een bed roch niet. Idem met een fopspeen, als haar kleine niet te oud is doe zo'n dingen er toch al niet toe.

Ieder kind is anders he, is niet omdat je uw kind een bepaald stramien geeft dat dit de juiste manier is.

Toch zeer bekrompen manier van denken van je.

Sent from my SM-G988B using Tapatalk

|nfected zei:

Welke progressie? Zo lang haar kleine zich nt beklemt voelt doe de grootte van een bed roch niet. Idem met een fopspeen, als haar kleine niet te oud is doe zo'n dingen er toch al niet toe.

Ieder kind is anders he, is niet omdat je uw kind een bepaald stramien geeft dat dit de juiste manier is.

Toch zeer bekrompen manier van denken van je.

Sent from my SM-G988B using Tapatalk

Klik om te vergroten...

Ik lees gewoon wat Mulan zegt over terug huilen bij de creche, terug een fopspeen willen, etc Ik kan het mss mislezen hebben maar dat klinkt toch alsof de kleine wat regressie kende als gevolg van de stress die de ouders gecreeërd hebben. Als ik het verkeerd interpreteerde kan dat ook zijn natuurlijk

zarathustra zei:

Ik lees gewoon wat Mulan zegt over terug huilen bij de creche, terug een fopspeen willen, etc Ik kan het mss mislezen hebben maar dat klinkt toch alsof de kleine wat regressie kende als gevolg van de stress die de ouders gecreeërd hebben. Als ik het verkeerd interpreteerde kan dat ook zijn natuurlijk

Klik om te vergroten...

Neen, ze heeft echt een terugval gehad gedurende een week of 2. Dat heb je niet verkeerd begrepen.
Ik weet alleen niet of dat komt door een escalatie aan ruzies net voorafgaand aan de beslissing (haar reacties daarop zijn bij mij als een mokerslag binnen gekomen) of door de beslissing zelf.
Maar ze heeft zeker stress gekregen door ons, als haar ouders. En hopelijk zullen wij door uit elkaar te gaan ervoor zorgen dat we voor minder stress zorgen dan door bij elkaar te blijven.

Dat het kind wat stress heeft en meer comfort nodig heeft. Zal wel kloppen, maar dit is tijdelijk en dat gebeurt vele malen in hun leven. Maar dat betekent niet dat er regressie is. Hoe ouders leren kinderen omgaan met stress is belangrijker.

En zelfs in de perfecte gezinnen, als die al bestaan, gaan kinderen bloot gesteld worden aan veranderingen. Bvb veranderen school, klas, opvang, dood.

Als het kind dan wat meer comfort nodig heeft ipv de typische check box afvinken is daar niets verkeerd mee. Zo lang de ouders er dan ook mee praten en kind gerust stel ntl.

Sent from my SM-G988B using Tapatalk

Booka Shade zei:

Toen dat de dochter 1 werd, waren er vrij zeker van dat we voor een 2de gingen gaan.
Ik was er altijd wel vrij zeker van dat ik er 2 wou, maar mijn vrouw niet.
Dan net voor we aan het 2de gingen beginnen, is de knop volledig omgedraaid bij mijn vrouw en ziet ze het toch niet zitten.
En zoals alles, is de vrouw haar wil wet
Dus het gaat hier bij 1 blijven.

Klik om te vergroten...

Na onze eerste mocht het eigenlijk al stoppen voor mij. Dan toch ook toegegeven aan mijn madam en er is een tweede gekomen.
Ik zie hem doodgraag en wil de klok niet terug draaien, maar af en toe heb ik toch wel eens het gevoel dat ons leven iets makkelijker had kunnen zijn...

(Wat ook speelde: mijn vrouw wou héél graag 2x zwanger zijn en we hadden vóór onze eerste een miskraam.
Zal altijd een klein trauma blijven, maar kleiner omdat ze nu 2x volwaardig zwanger was.)

Sylverscythe zei:

Wat denken de ouders hier eigenlijk van kinderen zonder familie op wie je kan rekenen?

Klik om te vergroten...

Je moet dan enorm puzzelen.

Mijn ouders wonen te ver om praktisch een beroep op te kunnen doen.
Bij de ouders van mijn vrouw gingen ze 2 dagen per week, maar die hulp is een paar maanden terug weggevallen sinds mijn schoonmoeder zwaar ziek is geworden.
Grote vakantie hebben we nu overbrugd door alletwee ons verlof apart + door extra verlof te nemen.
Als de situatie hetzelfde blijft, gaan we voor volgende vakanties beroep doen op externe opvang. Kinderen staan beide al op een wachtlijst.

In schoolperiodes zullen ze vaker in de naschoolse opvang moeten blijven. Zeker als mijn werkgever minder soepel wordt ivm thuiswerk.

Sylverscythe zei:

Als ik dan van vrienden dingen hoor zoals "ja die dag belde de crèche dat hij ziek was en naar huis moest" weet ik toch niet hoe praktisch alles wordt. Ik neem aan dat het ook een kwestie wordt van opvang te zoeken vanaf we er ook maar aan denken om aan kinderen te beginnen zeker?

Klik om te vergroten...

Wij hebben 2 kinderen, oudste is 4,5 jaar en jongste 3 jaar. In totaal hebben we nog maar 1x zo een bericht gehad.

Scheelt ook dat we ze nooit doodziek naar de opvang deden, dat doen vele ouders blijkbaar wel. Nog rap een suppo'ke opsteken net voor ze naar de opvang gaan en voila: mijn kind heeft geen koorts!
Op momenten dat ze langere tijd ziek waren, waren mijn schoonouders wel een godsgeschenk. Neem op het onverwachts maar een week verlof startend vanaf morgen...

Genius zei:

Aparte rekening openen? Bij ons eerste hebben we direct een babyrekening geopend waar de mensen die niets van de geboortelijst kochten geld konden storten.

En voor ons 2de zelfde rekening op geboortekaartje gezet.

Ondertussen 3,5 jaar verder na de eerste geboorte en er staan toch al paar duizend euro’s op.

Klik om te vergroten...

Dezelfde rekening dan voor 2 kinderen?
Hoe ga je dat dan praktisch doen later?

Wij hebben 2 rekeningen voor de kinderen geopend, maar die staan op onze naam.
Geld daarop wordt ook vermengd met ons eigen geld en soms in beter renderende zaken gestoken.
Alles wordt bijgehouden op een excel-lijst en elk jaar krijgen ze fictief rente alsof hun geld op de best renderende spaarrekening stond.
Net als Mulan zullen de onze het niet krijgen op 18 jaar, maar als wij ze verantwoordelijk genoeg achten om ermee om te gaan.
(+ liefst nog een smak extra zodat ze een goeie duw in de rug krijgen op financieel vlak.)

Mulan zei:

Hier ook een aparte rekening op onze beide namen geopend hiervoor, zal wel niet aan haar 18 zijn maar wanneer wij zelf vinden dat ze het mag hebben (vb: afgestudeerd maar een auto nodig, als ze alleen gaat wonen,...)

Klik om te vergroten...

Hoe ga je dat dan eigenlijk doen met de scheiding?

zarathustra zei:

Ik lees gewoon wat Mulan zegt over terug huilen bij de creche, terug een fopspeen willen, etc Ik kan het mss mislezen hebben maar dat klinkt toch alsof de kleine wat regressie kende als gevolg van de stress die de ouders gecreeërd hebben. Als ik het verkeerd interpreteerde kan dat ook zijn natuurlijk

Klik om te vergroten...

Ik ken een koppel waarbij het kind terug in zijn broek begon te plassen door de veranderende omstandigheden.
Ook telkens huilen bij overdrachten + opstandig gedrag.

Dat is idd niet ideaal, maar samenblijven en continu ambras maken is dat natuurlijk ook niet.

Ik vind het soms toch vreemd wanneer mensen scheiden terwijl ze maanden ervoor nog gewoon overeenkwamen. Tenzij er echt onvergeeflijke dingen gebeurd zijn (geweld, verwaarlozing, misbruik,...) zie ik niet in waarom een koppel dat er ooit voor gekozen heeft om te trouwen en kinderen te krijgen niet tot een oplossing kan komen.

Dat de kinderen veel beter af zijn na een scheiding is ook alleen maar waar als de ouders dan ook ineens mooi overeenkomen, wat meestal niet zo is. Er wordt sowieso hier en daar wel een scheef woord gezegd, of gediscussieerd aan de telefoon, kinderen vangen dat gemakkelijk op en dat zorgt voor stress. Steeds van hier naar daar gesleurd worden, vaak hier en daar ook nog een ouder die eens verhuist, dat is ook allemaal niet aangenaam. Velen voelen zich uiteindelijk nergens meer echt thuis volgens mij.

Dat het in het voordeel van de kinderen is, is volgens mij vaak (niet altijd uiteraard) een excuus om er gemakkelijk van af te zijn. 'Samenblijven voor de kinderen' is iets schandelijks geworden maar op een normale manier met elkaar leren omgaan, samen iets opbouwen, tekortkomingen leren aanvaarden en de kinderen op de eerste plaats zetten is toch geen schande denk ik dan. Ik ken veel (oudere) mensen die zo een keuze hebben gemaakt en jaren later zijn dat geen passionele koppels meer maar hebben ze wel een soort van vriendschappelijke relatie en hebben ze samen iets moois opgebouwd, de kinderen goed opgevoed, hebben ze een hechte familie. Daarvoor zijn er natuurlijk wel opofferingen nodig langs beide kanten. We zijn helaas een beetje te individualistisch geworden vrees ik.

Voor de duidelijkheid, dit geldt niet wanneer er sprake is van geweld, misbruik, ... Zo snel mogelijk scheiden dan uiteraard.

Geen populaire opinie, ik weet het.

Heel veel koppels die scheiden na de geboorte van een kindje, had het er gisteren nog over met mijn vrouw.
Benieuwd hoe onze relatie gaat zijn, we zijn wel al 8 jaar samen en wonen al geruime tijd samen maar toch.
Er zijn nu ook al wat strubbelingen tussen ons omdat we beide zoekende zijn met onze kleine wat goed is en wat niet voor hem.
Dan nog mensen die hun gaan moeien hoe het allemaal moet, helpt er niet echt toe.

Op het einde van de dag zijn we wel gelukkig met onze kleine en proberen mekaar toch te ondersteunen.
Vrouw is geen stil zitter en moet alles uit handen geven aan mij en dat wil ze niet. Heb aar al gezegd dat ze moet rusten en rust nemen, maar luisteren ho maar.
Begint dan te wenen wat ik wel snap want ze is nooit afhankelijk geweest, maar ze moet het nu wel los laten.

neutrofiel zei:

Ik vind het soms toch vreemd wanneer mensen scheiden terwijl ze maanden ervoor nog gewoon overeenkwamen. Tenzij er echt onvergeeflijke dingen gebeurd zijn (geweld, verwaarlozing, misbruik,...) zie ik niet in waarom een koppel dat er ooit voor gekozen heeft om te trouwen en kinderen te krijgen niet tot een oplossing kan komen.

Dat de kinderen veel beter af zijn na een scheiding is ook alleen maar waar als de ouders dan ook ineens mooi overeenkomen, wat meestal niet zo is. Er wordt sowieso hier en daar wel een scheef woord gezegd, of gediscussieerd aan de telefoon, kinderen vangen dat gemakkelijk op en dat zorgt voor stress. Steeds van hier naar daar gesleurd worden, vaak hier en daar ook nog een ouder die eens verhuist, dat is ook allemaal niet aangenaam. Velen voelen zich uiteindelijk nergens meer echt thuis volgens mij.

Dat het in het voordeel van de kinderen is, is volgens mij vaak (niet altijd uiteraard) een excuus om er gemakkelijk van af te zijn. 'Samenblijven voor de kinderen' is iets schandelijks geworden maar op een normale manier met elkaar leren omgaan, samen iets opbouwen, tekortkomingen leren aanvaarden en de kinderen op de eerste plaats zetten is toch geen schande denk ik dan. Ik ken veel (oudere) mensen die zo een keuze hebben gemaakt en jaren later zijn dat geen passionele koppels meer maar hebben ze wel een soort van vriendschappelijke relatie en hebben ze samen iets moois opgebouwd, de kinderen goed opgevoed, hebben ze een hechte familie. Daarvoor zijn er natuurlijk wel opofferingen nodig langs beide kanten. We zijn helaas een beetje te individualistisch geworden vrees ik.

Voor de duidelijkheid, dit geldt niet wanneer er sprake is van geweld, misbruik, ... Zo snel mogelijk scheiden dan uiteraard.

Geen populaire opinie, ik weet het.

Klik om te vergroten...

Als kind van gescheiden ouders zou ik toch zeggen dat je als ouder ook wel mag kiezen voor je eigen geluk.
Ook zijn scheidingen nu niets iets dat uit de lucht komt gevallen he, dat is meestal een sluimerend proces tot het voor een van de partners teveel wordt. Ik denk dat je gewoon een te romantisch beeld hebt van getrouwd zijn/ liefde.

TNTim kindrekening
Kindergeld + elk een vast maandelijks bedrag worden gestort op een gezamenlijke rekening (spaar- en zichtrekening) waardoor we beide toegang hebben tot een overzicht op alle verrichtingen.

nestorius zei:

Als kind van gescheiden ouders zou ik toch zeggen dat je als ouder ook wel mag kiezen voor je eigen geluk.
Ook zijn scheidingen nu niets iets dat uit de lucht komt gevallen he, dat is meestal een sluimerend proces tot het voor een van de partners teveel wordt. Ik denk dat je gewoon een te romantisch beeld hebt van getrouwd zijn/ liefde.

Klik om te vergroten...

Dat is exact wat bij ons gebeurde. Meermaals gezegd (2j geleden voor het eerst) dat we hulp nodig hadden, dat de relatie echt niet goed zat wat mij betreft, hij heeft dat telkens wat weggewuifd omdat hij niet vond dat onze relatie slecht was. Tja.

Mulan zei:

Dat is exact wat bij ons gebeurde. Meermaals gezegd (2j geleden voor het eerst) dat we hulp nodig hadden, dat de relatie echt niet goed zat wat mij betreft, hij heeft dat telkens wat weggewuifd omdat hij niet vond dat onze relatie slecht was. Tja.

Klik om te vergroten...

Hoe oud is je kindje eigenlijk ? Als het 2 jaar al niet goed zat.
Mijn zus exact de zelfde reden, relatie zat echt niet goed en toch een kind van em. Natuurlijk nu met alle gevolgen van dien, je bent voor altijd gebonden aan mekaar ( tot er ene sterft )
Je zal u kind wel doodgraag zien, maar vind je het dan niet jammer dat je kind met hem gemaakt hebt ?
Je moet niet reageren op deze vragen als ze te persoonlijk zijn.

Dochter wordt in december 3j.
Ze was 8 of 9 maanden toen ik voor het eerst aan de alarmbel trok.
Ik heb altijd gezegd: "als ons kind het slechtste van ons 2 zal hebben, zijn we zwaar gejost! Als ons kind het beste van ons beide zal hebben, dan gaan we een slim, humoristisch, lief, avontuurlijk boeleke hebben!"
Ik heb geluk. Ik vind ècht dat wij een zalig kind hebben. Dus absoluut geen spijt van! Ook mijn negatieve kanten zijn zachter bij haar, dankzij haar papa hopelijk
Ik doe ook heel hard mijn best om nog steeds de goede kanten van hem te zien, wat tijdens het verwerken van een breuk geen evidentie is. Maar omwille van HAAR moet ik blijven zien waarom ik destijds voor hem gekozen heb en me niet blindstaren op enkel zijn negatieve kanten.

neutrofiel zei:

Ik vind het soms toch vreemd wanneer mensen scheiden terwijl ze maanden ervoor nog gewoon overeenkwamen. Tenzij er echt onvergeeflijke dingen gebeurd zijn (geweld, verwaarlozing, misbruik,...) zie ik niet in waarom een koppel dat er ooit voor gekozen heeft om te trouwen en kinderen te krijgen niet tot een oplossing kan komen.

Dat de kinderen veel beter af zijn na een scheiding is ook alleen maar waar als de ouders dan ook ineens mooi overeenkomen, wat meestal niet zo is. Er wordt sowieso hier en daar wel een scheef woord gezegd, of gediscussieerd aan de telefoon, kinderen vangen dat gemakkelijk op en dat zorgt voor stress. Steeds van hier naar daar gesleurd worden, vaak hier en daar ook nog een ouder die eens verhuist, dat is ook allemaal niet aangenaam. Velen voelen zich uiteindelijk nergens meer echt thuis volgens mij.

Dat het in het voordeel van de kinderen is, is volgens mij vaak (niet altijd uiteraard) een excuus om er gemakkelijk van af te zijn. 'Samenblijven voor de kinderen' is iets schandelijks geworden maar op een normale manier met elkaar leren omgaan, samen iets opbouwen, tekortkomingen leren aanvaarden en de kinderen op de eerste plaats zetten is toch geen schande denk ik dan. Ik ken veel (oudere) mensen die zo een keuze hebben gemaakt en jaren later zijn dat geen passionele koppels meer maar hebben ze wel een soort van vriendschappelijke relatie en hebben ze samen iets moois opgebouwd, de kinderen goed opgevoed, hebben ze een hechte familie. Daarvoor zijn er natuurlijk wel opofferingen nodig langs beide kanten. We zijn helaas een beetje te individualistisch geworden vrees ik.

Voor de duidelijkheid, dit geldt niet wanneer er sprake is van geweld, misbruik, ... Zo snel mogelijk scheiden dan uiteraard.

Geen populaire opinie, ik weet het.

Klik om te vergroten...

Bwa, als 3-jarige uw ouders quasi dagelijks ruzie horen maken is ook niet bevorderlijk voor uw welbevinden.

BlackOccult zei:

Bwa, als 3-jarige uw ouders quasi dagelijks ruzie horen maken is ook niet bevorderlijk voor uw welbevinden.

Klik om te vergroten...

In zijn visie moet je je net inhouden en geen ruzie maken

Mulan zei:

In zijn visie moet je je net inhouden en geen ruzie maken

Klik om te vergroten...

Weerom, moeilijk te interpreteren in tekst, maar voor mijn klinkt dat alsof je dat een idioot idee vindt. Is zoals dat topic met de 2 verjaardagsfeestjes. Wie zijn hier de volwassenen?

Mulan zei:

In zijn visie moet je je net inhouden en geen ruzie maken

Klik om te vergroten...

In mijn visie moet je (in de mate van het redelijke) als volwassenen uw problemen uitpraten en af en toe eens water bij de wijn doen. Zo absurd is dat toch niet?

Ik val u trouwens niet persoonlijk aan he, je geeft aan dat je in therapie wou gaan wat een goed idee kan zijn. Spijtig dat dat dan niet van twee kanten kwam.