Ik vind het soms toch vreemd wanneer mensen scheiden terwijl ze maanden ervoor nog gewoon overeenkwamen. Tenzij er echt onvergeeflijke dingen gebeurd zijn (geweld, verwaarlozing, misbruik,...) zie ik niet in waarom een koppel dat er ooit voor gekozen heeft om te trouwen en kinderen te krijgen niet tot een oplossing kan komen.
Dat de kinderen veel beter af zijn na een scheiding is ook alleen maar waar als de ouders dan ook ineens mooi overeenkomen, wat meestal niet zo is. Er wordt sowieso hier en daar wel een scheef woord gezegd, of gediscussieerd aan de telefoon, kinderen vangen dat gemakkelijk op en dat zorgt voor stress. Steeds van hier naar daar gesleurd worden, vaak hier en daar ook nog een ouder die eens verhuist, dat is ook allemaal niet aangenaam. Velen voelen zich uiteindelijk nergens meer echt thuis volgens mij.
Dat het in het voordeel van de kinderen is, is volgens mij vaak (niet altijd uiteraard) een excuus om er gemakkelijk van af te zijn. 'Samenblijven voor de kinderen' is iets schandelijks geworden maar op een normale manier met elkaar leren omgaan, samen iets opbouwen, tekortkomingen leren aanvaarden en de kinderen op de eerste plaats zetten is toch geen schande denk ik dan. Ik ken veel (oudere) mensen die zo een keuze hebben gemaakt en jaren later zijn dat geen passionele koppels meer maar hebben ze wel een soort van vriendschappelijke relatie en hebben ze samen iets moois opgebouwd, de kinderen goed opgevoed, hebben ze een hechte familie. Daarvoor zijn er natuurlijk wel opofferingen nodig langs beide kanten. We zijn helaas een beetje te individualistisch geworden vrees ik.
Voor de duidelijkheid, dit geldt niet wanneer er sprake is van geweld, misbruik, ... Zo snel mogelijk scheiden dan uiteraard.
Geen populaire opinie, ik weet het.
. 
