Vandaag sollicitatiegesprek gehad, eigenlijk mijn tweede daar.
Eerste gesprek was enkel en alleen met de zorggroepmanager. Vond 't op zich wel raar want ik ben gewoon dat er altijd een lid van de personeelsdienst aanwezig is. Eerste gesprek ging goed, af en toe wat gelachen. Daarna mocht ik tot eind januari wachten vooraleer een beslissing zou worden genomen. Ik maar wachten, geen telefoon. Bel ik zelf naar de personeelsdienst, meldden zij mij dat de zorggroepmanager een week afwezig geweest was wegens ziekte maar dat hij mij zeker zou opbellen. Soit 3 dagen gewacht, weer niets. Terug gebeld, werd ik deze keer wel direct doorverbonden met hem.
Hij verteldde me dat ze me wilden uitnodigen op een tweede gesprek want ze hadden de andere kandidaat niet weerhouden.
Dit gesprek was dus vandaag. Mooi op tijd verschenen, zie ik opeens iemand anders om mij vragen. Blijkt één van de kinesitherapeuten te zijn die daar werkt. Vertelt hij me dat ze dit maar een halfuur eerder te weten waren gekomen dat er vandaag een sollicitant kwam. Begonnen aan het gesprek, kreeg ik meer en meer de indruk dat ze me wilden ontmoedigen om te komen. Telkens vragen of ik weekendwerk zag zitten, dat ik mijn uren maar pas 6w op voorhand zou te weten komen, dat dit nooit vaste uren zouden worden, dat ik telkens zou moeten vlinderen van de ene dienst naar de andere, etc..
Ze sloten af met: ja, we vermoeden dat je op het einde van de maand wel meer zult te weten komen maar persoon X (zorggroepmanager) heeft het nogal druk en is niet stipt, laat wel eens te wensen over als het aankomt op 'hij zal wel iets laten weten' etc...
Bepaald een welkomstgevoel had ik niet

, maar leek me wel een leuke groep te zijn.