Sfax
Legacy Member
M°°nblade zei:Ik spreek toch nergens over 'wanneer'? Wel over tot 'hoe hoog' je wilt stappen.
Welja, wanneer, hoe hoog, same thing. Het gaat niet per definitie over opklimmen, wel over iets realiseren.
Waarom zou dat geen doel zijn? Leven zonder achteraf spijt te krijgen van je keuzes is een mooi doel op zich.
Sure, maar spijt is breed triggerbaar. Voor sommigen is niet elk mogelijk moment met hun gezin doorgebracht hebben de grootste bron van spijt, voor anderen is dat niets gerealiseerd hebben en daartussenin heb je nog een heel spectrum. Find your spot and relish, moeilijker dan dat is het niet hoor. Zolang je maar niet per definitie aanneemt dat huisje, tuintje, kindje en een job die je eigenlijk niet zo graag doet om het te financieren echt de enige optie is.
Als je in een HR afdeling draait snap ik dat je 'niet je maximale potentieel in je carriere bereiken' aan je werknemers spiegelt aan 'niet alles uit het leven halen dat er te halen valt', alsof dat het hoogst mogelijke doel is in je leven maar eigenlijk is dat alleen maar tunnelvisie. Je leven is meer dan alleen maar je job, en kiezen om voor je carriere te gaan is simpelweg een keuze waar je je tijd in steekt. Alsof die CEO die zijn kinderen gezien heeft en een echtscheiding achter de rug heeft wel 'alles uit het leven gehaald heeft'.
Je bekijkt het dan ook te eng en te gereduceerd tot “een carrière”, vind ik. “Wat wil je bereiken” kan evenzeer gaan over het realiseren van persoonlijke dromen.
Ik heb zo ooit een arbeider gehad (opleiding mechanica maar deed orderpicking, stock tellingen, had zeker de brains om meer dan dat te doen). Na de eerste schok op die vraag, ging ie nadenken en kwam boven water dat het nog steeds zijn droom is om een eigen garage te hebben om aan moto’s te sleutelen, maar dat ie daarvoor niet genoeg kent van hoe een bedrijfje te runnen. Als je zo’n mensen op zo’n moment bewust inschakelt in project-activiteiten waarin zaken zoals beheer, planning, budgetten aan bod komen, en ze daarin wat stretcht door ze een voor hen beheersbare maar concrete verantwoordelijkheid te geven, dan krijg je niet alleen gemotiveerde mensen die met prachtige ideetjes afkomen, ze leren er zelf ook iets van bij. Win-win dus.
Die kerel zal ooit zijn eigen garage hebben, dat staat vast, maar had er hem niemand ooit getriggerd, dan was ie wellicht tot het einde van zijn dagen blijven orderpicken. Lijkt me wel de moeite om dan eens te vragen ‘wat wil je bereiken”.
Streven naar een topfunctie in een bedrijf is voor mij geen 'verloren' moeite, het is moeite voor een eindresultaat dat voor mij niet wenselijk is. Want ik wil leven zonder achteraf spijt te krijgen van mijn keuzes. Want hoe je het ook draait of keert, werk en privé zijn communicerende vaten. Hoe meer je je in het ene beperkt, hoe meer vrijheid je in het andere hebt.
Perfect, fine; zolang je dat bewust voor jezelf doet is daar niets verkeerd mee

Dat klinkt mooi, maar in de praktijk is dat anders. Mensen die voor hun werk leven, zijn de eerste die carriere maken.
En dat zijn de eerste die ergens met een attack op de spoed belanden. Het zijn de enkelingen die zuiver workaholic zijn en zo carrière maken, en die lang genoeg leven om het verhaal te vertellen.
Genoeg mensen met een goeie carrière die een stevige balans houden tussen hun werk en hun privé.
En dat klinkt ook logisch. De anderen die daarin slagen in een 9 till 5 job, die nemen gewoon shortcuts en maken hun bazen via gatlikkerij wijs dat die 20-40% van hun diensturen die ze spenderen aan dure externe opleidingen in het belang van het bedrijf zijn, terwijl hun collega's dan maar dat werk dat blijft liggen bij collega x moeten overnemen en bovenop dan ook nog eens hun tijd moeten steken in thesiswerkjes van collega x.
That, my dear co-arguer, is plain and pure bullshit
