thomas_pop zei:
Ik vroeg me eigenlijk vooral af of er hier iemand is die hetzelfde ooit meemaakte en ooit echt van de ene dag op de andere heel zijn leven omgegooid heeft. En hoe dit uitgedraaid is.
Ik heb het al enkele malen gedaan, en ik denk dat het toch redelijk goed uitgedraaid is.
Toen ik uit het middelbaar kwam, wist ik echt niet wat te doen met mijn leven. Omdat ik uit de richting Moderne Talen-Economie kwam, ben ik maar een hogeschoolopleiding bedrijfsvertaler gestart (talen liggen me wel). Maar na enige maanden wist ik al dat dit niets voor mij was (8-urendagen, kantoortje-bureautje, ...). Het jaar daarop ben ik dan gestart met iets wat ik echt graag deed: fotografie, een kunsthogeschool opleiding. Mijn docenten hadden blijkbaar een andere visie op mijn kunnen dan ikzelf en de mensen rond mij, en ik werd totaal afgekraakt. Nu ik eenmaal gezien had in wat voor een wereld ik terecht zou komen wanneer ik toch door zou gaan met deze studie (fotografen waar ik mee sprak, studenten die wél afstudeerden, mijn docenten, ...) had ik er totaal geen zin meer in.
Nu op dit punt zat ik wel met een enorm probleem: ik wist totaal niet meer wat ik wou. Ik had al 2 jaar van het geld van mijn ouders verspild (zoals ik het zag), dus studeren was geen optie meer voor mij. Maar ik wou wel iets om bezig te zijn, actief, liefst buiten ... dus wat doe je dan? Je schrijft je in voor het leger, en direct bij de para's natuurlijk.
Nu diezelfde zomer ontmoetten mijn ouders een archeoloog die toevallig in ons dorp met opgravingen bezig was, en ze herinnerden zich dat ik als klein manneke Indiana Jones wou zijn.
Dus ik met die archeoloog gaan praten, en na 2 maanden opgravingen in ons dorp, en nog 2 maanden in Zuid-Frankrijk, ging ik archeologie studeren. Mijn ouders blij natuurlijk. Nu die studies werden een flop, en ik ging werken: eerst interim-jobs (rekkenvuller, bandarbeider, ...) en daarna 2 jaar als hulpkok in 2 restaurants (ik kook graag, en goed al zeg ik het zelf). Zelf koken thuis of in een restaurant is wel een enorm verschil, en ik kon de stress niet meer aan.
Hier stond ik terug op nul. Wist niet meer wat te doen. 24 jaar, geen diploma, weten wat je niet wilt, maar niet wat je wel wilt. Dan maar terug naar mijn passie: fotografie, en het zelf proberen te maken. Maar daar heb je geld voor nodig, veel geld. En waar kun (kon) je veel geld mee verdienen: informatica. Dus me ingeschreven in een hogeschool, halftijds werken in een mayonnaisefabriek, en de rest van de tijd naar school en studeren. Mijn docenten hadden begrip voor de situatie, dus dat ik meestal maar 2 van de 4 weken naar de les kwam was geen probleem. Na 3 jaar afgestudeerd, en wat merk ik: ik wil verdomme geen kantoorjob... Ok, even herbronnen, het wat kalmaandoen, en ik begon als losse werknemer bij een verhuisbedrijf. Toffe job, toffe collega's, iedere dag ergens anders gaan werken, veel buiten (zomer en winter), veel vrije tijd en toch nog (net) genoeg betaald. Na 2 jaar sloeg het noodlot toe: een hernia in de onderste ruggewervels.
Nu werk ik al 3 jaar in de informaticazaak van een kameraad, en de job bevalt me redelijk goed. Verkoper zijn vind ik niet zo plezant, maar het prutsen aan pc's maakt mijn dag goed: een van onze stagiars omschreef het als:"Lego voor grote kinderen", en ik ga volledig akkoord.
Wow, deze post werd een beetje langer dan voorzien, maar de bottom-line is:
Geen schrik hebben om iets nieuws te proberen, zelfs al heb je totaal geen ervaring, uiteindelijk komt alles op zijn pootjes. Misschien ben ik nu nog niet waar ik moet of wil zijn - ik heb mijn dromen van fotografie nog niet opgegeven - maar dat zien ik dan wel wanneer ik er kom.
ik ga 28 zijn, ga niets hebben, en ga dan moeten beginnen sparen met een niet erg hoog loon. En dat voor iemand die wil gaan samenwonen enzo. Verdomme, waarom heb ik 5 jaar voor niets gestudeerd, ik word er gek van