Ligt dat niet aan je eigen mentaliteit, dat je niet graag meer werkt of niet meer wilt verder doen, etc? Zoals mijn ouders het ooit eens zeiden in mijn wilde puberjaren; "wij moesten daar nog niet aan denken dat het werk fout ging of niet leuk was. Werk is werk." De wereld rondtrekken, een sabbatjaar nemen,... Vroeger was daar totaal geen mogelijkheid toe en kijk, onze ouders leven toch ook nog?
Wie kan er eigenlijk zeggen dat hij een job doet waar hij volledig achter staat en waar alles loopt zoals hij het wilt?
Een positieve houding kan je ook wel helpen. Gewoon de komende weken denken dat alles goed gaat gaan en goed gaat. Klinkt nogal Ingeborg-achtig maar ik heb de truc ook net toegepast toen ik merkte dat ik vrij hard begon te zagen over hetzelfde, langdurende werk op mijn stage.