Dit doet me denken aan mijn studiejaren. Ik zat op de universiteit maar ik heb het toen moeten opgeven in het 2de jaar. Ik wilde gewoon stoppen met studeren en ergens gaan werken, maar toen leerde ik een ex-vriendin opnieuw kennen. Ze zei toen dat ze in mij geloofde en ze heeft me toen terug de moed gegeven om naar de hoge school te gaan en opnieuw te beginnen. Ik heb haar toen plechtig beloofd dat ik -wat er ook zou gebeuren tussen ons- mijn studies zou afmaken.
Net één dag voor mijn eerste eindexamen, heeft ze het toen uitgemaakt en in een brief geschreven dat ik een "dikke eikel" was, dat ze toen der tijd gelogen had en dat ik inderdaad gewoon de sukkel was die ik dacht te zijn. Ze zei dat ik best gewoon kon stoppen met studeren, dat het zinloos was én dat ik nooit iets zou bereiken.
Ik heb het toen wel even lastig gehad, maar ik dacht toen: Wie houdt wie nu voor de gek? Ik heb m'n belofte uiteindelijk gehouden en ik ben 2 jaar later afgestudeerd.
Ik weet niet of je iets hebt aan mijn verhaal, maar ik zou het toch niet zo snel opgeven. Zelfs uitzichtloze situaties kunnen nog gerepareerd worden.
