Archief - Voldoening van je job

Naar aanleiding van wat er in een ander topic hier werd gezegd, werd ik curieus naar hoe jullie voldoening krijgen van je job. In het andere topic werd gezegd dat vuilnismannen meer verdienen dan bankiers, en hierin ging het ook over jobefficiëntie. Verscheidene mensen zeiden dat hun job voor 90% inefficiënt was, en moest men hun functie wegnemen, men dit niet eens zou merken tot enkele maanden toe. Dit zette me aan het denken, ikzelf ondervind dit ook als een struikelblok. Ik werk in de medische sector, en mijn functie is eigenlijk een 'surplus' die wordt geboden t.o.v. andere collega's. Dwz, er is een meerwaarde, maar deze is niet cruciaal voor het functioneren van mijn dienst, of het ziekenhuis in zijn geheel. Dit heeft als gevolg dat ik soms een gebrek aan motivatie heb op de werkvloer.

Soms heb ik het gevoel dat (met alle respect) rekkenvullers nuttiger zijn dan ik. Als zij de rekken niet vullen, kunnen de klanten niet consumeren, met als gevolg geen winst. Deze oorzaak-gevolg, of kortetermijn efficiëntie is toch belangrijk om je nuttig te voelen in wat je doet? Of vergis ik me? Mijn functie heeft bvb nut op langere termijn, maar het uitblijven van directe resultaten knaagt soms aan me. Ik vroeg me af of sommige onder jullie hetzelfde gevoel hebben, en of dit jullie niet stoort. Ik geef enkele voorbeelden (zonder absoluut denigrerend te willen overkomen): een rekkenvuller, een vuilnisman, een kassier, de postbode, etc.

Graag hoor ik jullie meningen, en hoe jullie dit oplossen. Of meer (directe) voldoening kunnen krijgen van wat jullie doen.

Het lijkt alsof je denkt dat het nut van een job in rechtstreeks verband staat met de voldoening die je eruit kan halen?
Beseffen (en aanvaarden) dat dit niet noodzakelijk het geval is, is volgens mij al een belangrijk begin om meer plezier te vinden in je job.

Dit lijkt me een zeer subjectieve kwestie. Het belangrijkste is dat je een job hebt die je graag doet en waar je 's morgens met plezier naar toe rijdt. Ik gok dat er maar weinig mensen zijn waarbij dat echt het geval is, maar ze bestaan, daar ben ik zeker van. Bij handenarbeid zijn er natuurlijk wat minder shortcuts die je kan nemen. Je zal er op ene of andere manier toch de moeite en tijd moeten instoppen die ervoor vereist zijn. Indien er vooruitgang geboekt wordt bij een bepaalde taak zal dat vervolgens ook motiverend werken voor die taak op zich, maar dat geldt natuurlijk niet voor de gehele functie.

Mijn vorige job heb ik elf jaar uitgeoefend en ik stond in voor de automatisatie van een industriële laklijn. Er werden duizenden auto-onderdelen per dag geproduceerd en een storing had dus een grote invloed op de productie-aantallen. De combinatie van de dure downtime (1100 euro/min), een stel hijgende managers in mijn nek en 24/7 permanentie brachten de nodige druk met zich mee. Mijn functie was vrij cruciaal en het is niet dat ik met tegenzin naar mijn werk reed, maar om nu te zeggen dat ik er echt voldoening uithaalde, nope.

Ik heb enorm veel respect voor mensen die rekken vullen, in een fabriek aan de band staan of met de vuilkar rondrijden. Zelf heb ik ooit aan de band gestaan en dat was hard werken. Maar ik moet ook toegeven dat die job mijn ziel dag na dag leegzoog. Ik kwam aan, mijn verstand ging op nul en ik hoopte dat de komende 8 uren zo snel mogelijk om waren. Veel voldoening kan je daar dus ook niet uithalen volgens mij.

Volgende maand begin ik als ontwikkelaar nadat ik enkele jaren geleden besloot om terug te gaan studeren en ik verwacht dat dat een totaal andere wereld gaat zijn. Ook die job zal na een tijdje weer routine worden, maar toch denk ik dat ik er een pak meer voldoening zal uithalen. Het is een passie van me terwijl ik mijn vorige job hoofdzakelijk bleef doen omdat het uitzonderlijk goed betaalde.

Ik zit niet tegen mijn zin op mijn werk, maar ernaar uitkijken, neen, absoluut niet.
En nuttig? Ja, het moet gebeuren, maar heb ik er zolang voor moeten studeren bv, wederom absoluut niet. Ben overgekwalificeerd voor mijn job en dat pikt wel eens.


Voor voldoening zoek ik het eerder in mijn hobby's. Het moet de max zijn een job uit te oefenen die je uitdaging biedt, en waarbij je je talenten kwijt kan.
Voor mij is mijn job gewoon een noodzaak, omdat er geld op tafel moet komen.
En als ik met leuke collega's samenzit, gaat mijn dag sneller vooruit...

Ik heb in mijn 6 jarige carrière als ing. weinig voldoening gehad uit mijn jobs. Nu ik al kind heb is mijn visie helemaal veranderd.

Ik begin telkens vol enthousiasme aan iets, maar na enkele weken val ik steeds in een put van ontgoocheling en schakel ik over op totentrekkerie en minimum-modus. M.a.w. inkomen voor zo weinig mogelijk te doen en zo veel mogelijk vrije tijd. Nu werk ik voor de overheid en heb ik mij welgeteld 4 dagen ingespannen om dan te merken dat het niks uitmaakt. Eens het zover is voel ik mij niet meer verbonden met de wg en kijk ik uit naar iets anders. Nu tel ik gewoon uren af en maak ik mij zo rap mogelijk uit de voeten. In vrije tijd klus ik thuis of elders. Ik haal voldoening uit handenwerk met resultaat, renovatiewerken, fietsen herstellen, sleutelen, elektriciteit en sanitair leggen nieuwe technieken proberen, tools uitproberen. Alle andere jobs geven slechts valse voldoening: imago, hoog loon, mooie wagen, sociale status. Nuja ik wil ze geen eten geven de mensen met valse voldoening. De dagelijkse files staan vol met mensen onder het mom van: ja maar ik moet wel daar gaan werken want ik heb daar een auto en zoveel geld of big4 status, staat goed op Linkedin. Nee we denken dat het moet, veel gaan werken om dan kinderen nr creche te doen en kuisvrouw te nemen. We hebben hier maar een korte tijd op deze planeet, de essentie van het leven gaat verloren in de huidige maatschappij. En ik heb hier ook aan meegedaan, maar nu interesseert het mij niet meer. Nu werk ik enkel nog om kind en vriendin goed leven te geven.

Mij ultieme doel: 3maand vakantie per jaar

Zo denk ik er ook over. Ik kijk niet op tegen m'n werk, maar ik kan me er moeilijk voor opladen. Ik dacht ook zoals elke pas afgestudeerde dat ik de wereld ging veranderen in m'n domein, niet dus.

Mijn specifieke job (onderzoek in de humane wetenschappen - en dan nog vrij nicheonderzoek) is compleet nutteloos in het grotere geheel. Als ik er niet zou zijn, zou de hele maatschappij - en zelfs de school en de dienst waarop ik werk - even goed werken. Het onderzoek heeft wel zijn waarde in het grotere geheel - onderzoek an sich is waardevol -, maar specifiek mijn onderzoek zal de wereld niet veranderen. Net zoals dat het geval is bij mijn collega's. Elk verleggen ze wel een piepklein steentje en samen veranderen we hopelijk wel iets, al is het maar de mentaliteit van één iemand of de werkwijze van één specifieke afdeling of organisatie (die op hun beurt weer een grotere invloed hebben op de maatschappij). Maar elk individu is compleet nutteloos en niets valt in het water als wij er niet zouden zijn. De gevolgen van het niet uitvoeren van onderzoek in onze sector zijn dingen die pas merkbaar zouden zijn op macroniveau na decennia.

Bovendien heb ik pas tastbaar resultaat na een aantal jaar werken - en dan is dat nog vrij beperkt, zoals bijvoorbeeld een rapport, een brochure, een boek, een presentatie, een artikel. Het meeste van mijn werk is digitaal of zelfs dat niet eens, in de fase waarin alles in mijn hoofd zit en er nog niets op papier staat. Ik kan een hele dag werken en niets tastbaar gedaan hebben. Ik kan een hele dag lezen, ik kan een hele dag nadenken, ik kan een hele dag ook compleet nutteloze dingen zitten doen (zoals mijn referentieprogramma op orde zetten, aan de layout van een artikel prullen, andere administratieve dingen) terwijl ik wel met het onderwerp van mijn onderzoek bezig ben in mijn hoofd. Ik kan dagen hebben dat ik effectief dingen gedaan heb of aan kan tonen (een interview afnemen aan de andere kant van het land, een presentatie doen, een interview uittypen of schrijven aan een rapport of artikel), maar dan nog is het allemaal vrij beperkt - niemand zit er op te wachten, het verandert de wereld niet en of ik dat nu vandaag doe of morgen, het maakt helemaal niets uit.

Toch heb ik wel voldoening van mijn job hoor. Ik vind het heerlijk om stad en land af te reizen om interviews af te nemen met de meest uiteenlopende mensen (een kunstenaar, een moeder in armoede, iemand die een bedrijf leidt) in de meest uiteenlopende contexten (kinderdagverblijven, OCMW's, kunstenorganisaties) in de meest uiteenlopende steden en gemeenten (van Wevelgem tot Heusden-Zolder, van Oostende tot Antwerpen, van Brussel tot Kessel-Lo). Een rapport afwerken of een presentatie geven, geeft echt wel een kick. De adrenaline van tegen een deadline werken - ook al vervloek ik mezelf zó vaak - is eigenlijk ook wel plezant. En mijn eerste publicatie was (en is) iets waar ik heel erg trots op ben.

Soms overvalt de nutteloosheid me wel (vaak in de saaiere periodes, waar elke dag hetzelfde is en ik vooral bezig ben met uitstelgedrag ), maar even vaak bedenk ik mij dat ik toch wel heel erg chance heb met deze job. Als ik om 10 uur 's ochtends in Oostende met een hond aan mijn voeten en een sigaret opstekend een kunstenaar zit te interviewen, als ik praat met de moeders met een leefloon die in het project zitten dat wij evalueren, als ik om 11u30 op de trein zit naar God weet waar, als ik een zoveelste opleiding of bijscholing mag volgen, als ik kom en ga wanneer ik wil op mijn effectieve werkplaats (heel erg flexibele uren, mogelijkheid tot thuiswerk en genoeg te doen op andere plaatsen), als ik in Aalborg zit op een internationale conferentie. Of als ik vijf weken verlof heb, zoals nu, aangezien ik aan een hogeschool werk

Dus ja, mijn job is een beetje een buitenbeentje. Ik snap nog altijd niet goed hoe ik er in terecht gekomen ben - buiten hoerechance gehad, I guess - en de complete nutteloosheid en niet-tastbaarheid wordt zeker wel goedgemaakt door de afwisseling en de hele grote mate van autonomie. Soms denk ik ook wel eens van verdomme, was ik nu maar gewoon kuisvrouw geworden of zo, dan hoefde ik mij alleen zorgen te maken over de ramen streeploos te kuisen en had ik een duidelijk einde aan mijn werk én een tastbaar resultaat (dat heb ik effectief wel eens gedacht op weg naar een examen, toen ik vanop de bus een kuisvrouw bezig zag met de ramen te kuisen ) maar de job perks zijn natuurlijk oneindig veel groter.

Wel een andere sector als de TS geloof ik, maar op mijn job heb ik al verschillende keren toch voldoening gehaald.
Bijvoorbeeld: het monteren van een kabelbaan over een lengte van ±100m met verschillende bochten, stijg- en daalstukken, ...
Als dat op het einde van de dag prima en netjes in orde is, ben ik daar trots op.

Ik ging over het algemeen met plezier naar m'n werk, jammer genoeg is dit al lang geleden.
Daarom start ik in augustus ook op een nieuwe job.

Valyra zei:

Wel een andere sector als de TS geloof ik, maar op mijn job heb ik al verschillende keren toch voldoening gehaald.
Bijvoorbeeld: het monteren van een kabelbaan over een lengte van ±100m met verschillende bochten, stijg- en daalstukken, ...
Als dat op het einde van de dag prima en netjes in orde is, ben ik daar trots op.

Ik ging over het algemeen met plezier naar m'n werk, jammer genoeg is dit al lang geleden.
Daarom start ik in augustus ook op een nieuwe job.

Klik om te vergroten...

Ik kan geloven dat het zichtbare resultaat voldoening geeft. Helaas wordt de werkdruk steeds meer en meer opgedreven, quantiteit boven kwaliteit. Matige afwerkingsgraad, goedkope materialen. Dat werkt demotiverend.

Voldoening hangt volgens mij niet zozeer af van je type job, maar van van je eigen waarden en overtuigingen en die van je omgeving. Appreciatie van baas/collega's/klanten is daarin cruciaal, maar als je zelf al een lage dunk hebt van jezelf/je job dan is het moeilijk er voldoening uit te putten.

Voldoening komt voor mij een beetje van twee kanten: appreciatie van anderen (klanten, collega's, verantwoordelijken) en persoonlijke voldoening (het gevoel hebben dat je je werk goed kan, problemen kunnen oplossen, kennis en ervaring opdoen).

Maar ik maak geen verschil in de wereld of zo. Als ik mijn werk goed doe, help ik vooral het bedrijf vooruit, niet de maatschappij in zijn geheel. Zo zal het altijd wel gaan in de privé, zeker? Maar zo lang ik daar graag werk, voel ik mij ook gewoon deel van het bedrijf, en dan wíl ik ook wel dat het bedrijf positieve resultaten haalt.

Uit mijn vorige job haalde ik absoluut geen voldoening. Had bijna geen contact met klanten, werkte eigenlijk alleen maar ten dienste van een baas. En ik had 0,0 respect voor die mens, dus zijn eventuele appreciatie interesseerde mij geen bal. Daarbij was het werk niet echt uitdagend, dus voor mijn persoonlijke ontwikkeling moest ik het ook niet doen. De boel mocht daar voor mijn part failliet gaan. Blij dat ik daar weg ben!

RETYPE zei:

Ik kan geloven dat het zichtbare resultaat voldoening geeft. Helaas wordt de werkdruk steeds meer en meer opgedreven, quantiteit boven kwaliteit. Matige afwerkingsgraad, goedkope materialen. Dat werkt demotiverend.

Klik om te vergroten...

Dat is inderdaad zeer demotiverend.
Bij mij op 't werk is het in die zin van goedkope werkkrachten (lees: polen).
Op zich niets mis met die mensen, zijn best wel tof in omgang enzo, maar hun werk is ook navenant hun pré...
Op den duur vond ik het vervelend dat ik zelf geen montages meer mocht doen, ik moest toekijken en controleren of de Poolse werknemers het wel goed deden.
Frustrerend.

Universitair diploma en bureaujobkes zijn gewoon memes en brengen in de meeste gevallen toch niks bij.
Ik moet leren leven met de gedachte dat ik nooit iets nuttigs ga bijbrengen aan de maatschappij, of dat ik nooit iets kan verwezenlijken. Soms ben ik ook gewoon jaloers op arbeiders of mensen die echte diensten kunnen verlenen en denk ik dat ik voor de foute job heb gekozen.
Ik ben nu gewoon 1 schakel in een gigantisch financieel proces en er zijn genoeg mensen die mij kunnen vervangen. In de toekomst zie ik mijn job nog geautomatiseerd worden



Eerlijk gezegd haalde ik meer voldoening uit mijn job toen ik broodjes smeerde als student. Nu heb ik 0 contact met een (eind)klant, en werk ik gewoon puur voor mijn eigen onwtikkeling en voor het geld.

Ik haal redelijk wat voldoening uit mijn job. Mijn studierichting en huidige carrière liggen ook volledig in mijn interesse gebied (financiën, markten, pricing, derivatives, international trade finance, forecasting, ...). Momenteel werk ik ongeveer 9 a 10 uur per dag (5 dagen per week) en op zaterdagnamiddag ook nog voor mijn job. Daar heb ik op zich nog niet genoeg voldoening mee, want ik ben daarlangs nog volop bezig met trading (zelf traden en artikels schrijven).

Voor mij is mijn job toch een bron van voldoening en iets waarvoor ik graag s'morgens uit bed kom. Dat is ook wel met de jaren gekomen, toch ik nog auditor was zag ik er letterlijk tegen op om aan mijn werkdag te beginnen.

:unsure: zei:

Universitair diploma en bureaujobkes zijn gewoon memes en brengen in de meeste gevallen toch niks bij.
Ik moet leren leven met de gedachte dat ik nooit iets nuttigs ga bijbrengen aan de maatschappij, of dat ik nooit iets kan verwezenlijken. Soms ben ik ook gewoon jaloers op arbeiders of mensen die echte diensten kunnen verlenen en denk ik dat ik voor de foute job heb gekozen.
Ik ben nu gewoon 1 schakel in een gigantisch financieel proces en er zijn genoeg mensen die mij kunnen vervangen. In de toekomst zie ik mijn job nog geautomatiseerd worden

Eerlijk gezegd haalde ik meer voldoening uit mijn job toen ik broodjes smeerde als student. Nu heb ik 0 contact met een (eind)klant, en werk ik gewoon puur voor mijn eigen onwtikkeling en voor het geld.

Klik om te vergroten...

Heb je dan zo verkeerd gekozen met je studierichting?

Straddle zei:

Heb je dan zo verkeerd gekozen met je studierichting?

Klik om te vergroten...

nee het is het beste dat ik ooit heb gekozen op professioneel/financieel vlak.
Op zich doe ik het wel graag, maar het geeft geen voldoening. Ik doe het vooral voor die mentale vraagstukken en 'projectjes' tot een goed einde te brengen. De internationale omgeving is ook een pluspunt.


Ik denk dat het gewoon meer persoonlijke voldoening had gegeven om bv kok of schrijnwerker te worden ipv 5 jaar te gaan studeren.
Leerkracht worden zou ik misschien ook nog graag doen in de toekomst.

Glashelder, mag ik vragen wat je precies doet van job?

Ik herken dezelfde problematiek toch bij meerdere mensen hier. Een zichtbaar resultaat hebben van wat je doet speelt denk ik toch een grote rol in voldoening halen uit wat je doet. Ikzelf ben enorm geïnteresseerd door mijn job, maar ik voel te weinig erkenning in wat ik doe. Misschien ligt dit ook wel aan het feit dat ik te weinig verantwoordelijkheid draag. Dat heb ik altijd al belangrijk gevonden.

Heroixx zei:

Naar aanleiding van wat er in een ander topic hier werd gezegd, werd ik curieus naar hoe jullie voldoening krijgen van je job. In het andere topic werd gezegd dat vuilnismannen meer verdienen dan bankiers, en hierin ging het ook over jobefficiëntie. Verscheidene mensen zeiden dat hun job voor 90% inefficiënt was, en moest men hun functie wegnemen, men dit niet eens zou merken tot enkele maanden toe. Dit zette me aan het denken, ikzelf ondervind dit ook als een struikelblok. Ik werk in de medische sector, en mijn functie is eigenlijk een 'surplus' die wordt geboden t.o.v. andere collega's. Dwz, er is een meerwaarde, maar deze is niet cruciaal voor het functioneren van mijn dienst, of het ziekenhuis in zijn geheel. Dit heeft als gevolg dat ik soms een gebrek aan motivatie heb op de werkvloer.

Soms heb ik het gevoel dat (met alle respect) rekkenvullers nuttiger zijn dan ik. Als zij de rekken niet vullen, kunnen de klanten niet consumeren, met als gevolg geen winst. Deze oorzaak-gevolg, of kortetermijn efficiëntie is toch belangrijk om je nuttig te voelen in wat je doet? Of vergis ik me? Mijn functie heeft bvb nut op langere termijn, maar het uitblijven van directe resultaten knaagt soms aan me. Ik vroeg me af of sommige onder jullie hetzelfde gevoel hebben, en of dit jullie niet stoort. Ik geef enkele voorbeelden (zonder absoluut denigrerend te willen overkomen): een rekkenvuller, een vuilnisman, een kassier, de postbode, etc.

Graag hoor ik jullie meningen, en hoe jullie dit oplossen. Of meer (directe) voldoening kunnen krijgen van wat jullie doen.

Klik om te vergroten...

Een heel groot deel van de 'erkenning' van uw job bestaat erin dat uw baas/manager uw werk apprecieert. Klanten op hoger niveau zullen in zeer beperkte zin hun tevredenheid uiten. Een postpode of een rekkenvuller zal sneller appreciatie krijgen van een klant dan een bediende of iemand die onrechtstreeks werkt. Daarom zit het bij uw manager.

Het kan best zijn dat jij werk doet wat volgens u niet nuttig lijkt, maar als uw baas u elke maand of elke paar maanden op zijn bureau roept om te zeggen hoeveel uw werk 'ons' vooruit helpt en hoe tevreden de andere werknemers over u zijn, hoe dat ook leidt tot tevreden eindklanten, dan maakt DAT het verschil.

Als je daarentegen een baas hebt die dat slechts 1x per jaar doet in een soort neppe 'goed nieuws show' dan maskeert hij enkel zijn eigen tekortkomingen.

Of een baas die eigenlijk niet eens weet waar jij dagelijks mee bezig bent en u te pas en te onpas een hoop extra werk naar binnen schuift, waarbij duidelijk is dat hij geen flauw idee heeft wat uw job inhoudt, en zonder respect te tonen voor uw planning, dan zal dit zeer snel beginnen knagen en frustrerend worden. Ik zou dit zelf ook niet lang kunnen volhouden, zelfs al probeer je uzelf te motiveren, met een slechte baas lukt dat toch niet.

Ik zat op mijn vorig werk in een functie die echt demotiverend aanvoelde en geen voldoening gaf. Ik was in een aantal jaar flink opgeklommen in het bedrijf. Maar van de werkgever uit stond daar geen enkele compensatie tegenover. Ik heb er 5 jaar gewerkt en behalve indexaanpassing kwam er geen cent bij. Iedereen moest steeds maar meer taken op zich nemen, langer werken ... Maar vakantiedagen opnemen of eens vroeger naar huis gaan kon dan weer niet. We zaten met een management team dat ook geen enkele feeling had met wat op de werkvloer gebeurde. De CEO deed iedere vrijdagmiddag zijn toertje door de werkplaatsen en dat was het dan zowat. Bij een klant rondleiding kwam hij eens bij een van m'n collega's staan met de vraag wat zijn functie binnen het bedrijf eigenlijk was.
Weinig appreciatie van de werkgever, tegenvallende loonvoorwaarden en veel onderlinge ruzies zorgden voor een verziekte sfeer. Het personeelsverloop was dan ook enorm.
In mijn laatste jaar kreeg ik de opdracht om aan procesoptimalisatie te doen. De kwaliteit van onze producten was op dat moment dramatisch en ik moest uitzoeken hoe we die omhoog konden krijgen. Ik heb mij maanden bezig gehouden met studies van verschillende productielijnen, overleg en bezoeken met leveranciers, onderzoek naar verbeterde kwaliteitsmethodes. En elk voorstel dat ik deed werd afgeschoten. "We zullen het eens bekijken." of "Daarin zullen we nu niet investeren." Dat ging dus over investeringen die zich op 4 maand konden terugbetalen. Toen voelde mijn werk echt nutteloos, het was echt dweilen met de kraan open. De productie ging zienderogen achteruit, maar op mijn acties kwam geen respons.
Ik heb toen echt weekends gehad dat ik de zondagavond al met tegenzin dacht aan de maandag. Op een blauwe maandag reed ik naar het werk met zo'n enorme degout, denkend wat er die dag weer allemaal ging misgaan. Toen heb ik voor mezelf uitgemaakt, ik moet hier dringend weg.

Ik ben toen op mijn huidig werk terechtgekomen en dat was het beste dat ik kon doen. Het verschil kan niet groter zijn. Hier zit een management dat zijn volk echt apprecieert. Er zijn kleine en grote attenties, als we bepaalde targets halen worden we beloond. Ik heb een job die me uitdaagt en me voldoening geeft. Als ik een project kan afronden dat zowel ons bedrijf als de klant tevreden stelt dan kan ik daar echt trots op zijn. En uiteraard zijn er dagen dat het minder gaat, of dat je zo snel mogelijk naar huis wil. Maar in de 6 jaar dat ik hier nu werk heb ik nog geen moment mijn job verwenst of in vraag gesteld. Ik krijg hier kansen en grote uitdagingen en die houden de job aangenaam.

Mijn grootste fout op m'n vorig werk was dat ik er veel te lang blijven hangen ben, uit een gevoel van loyaliteit. Ik vond dat ik mijn collega's niet in de steek kon laten. Maar uiteindelijk werk ik nog steeds om geld te verdienen zodat ik een normaal leven kan hebben. En het ziet ernaar uit dat we lang zullen mogen werken, dan kan je die tijd maar beter zo goed mogelijk vullen. Ik werk hier momenteel echt graag, maar het moment dat de fun er van af is verleg ik me opnieuw. Tegen mijn zin gaan werken doe ik niet meer.

terwijl ik vroeger nog studeerde reeds een contract getekend om het jaar erna bij mijn eerste werkgever te starten. Heel specifieke branche. Heb bij die werkgever uiteindelijk twee jaar gewerkt. Ik kreeg weinig appreciatie van mijn leidinggevenden en daardoor ook hoe langer hoe meer het gevoel dat ik niet capabel was voor de job/ niet voldoende interesse had.

Na twee jaar uiteindelijk bij een andere werkgever aan de slag gegaan in dezelfde branche. Onder het motto van: het zal wel aan de werkgever liggen. Niets daarvan, na enkele maanden opnieuw hetzelfde gevoel. Heb daar uiteindelijk maar een dik jaar gewerkt. Vervolgens mijn ontslag gegeven zonder dat ik een andere job had. Een nieuwe opleiding gestart in dagonderwijs (was voor mij eigenlijk gewoon tijdverdrijf, niet echt de intentie om er ooit iets mee te doen) en na een half jaar begonnen op mijn huidige job.

Mijn huidige job is in niets te vergelijken met mijn twee vorige jobs. Hier heb ik nu zélf een leidinggevende functie (8tal personen) en ervaar veel appreciatie van mijn leidinggevende, wat een zeer aangenaam gevoel is. Ik krijg ook erg veel verantwoordelijkheden, wat soms ook wel stress met zich meebrengt, maar werkbaar blijft. Heb nu een zeer afwisselende job met een hele grote autonomie. Komt er min of meer op neer dat ik hier doe wat ik wil en om de twee maanden wel eens terugkoppel naar mijn leidinggevende. Werk hier nu 2,5 jaar en zie mezelf hier nog wel lang werken. Ook naar de toekomst toe zijn er mogelijkheden om hogerop te klimmen.

Je zou kunnen stellen dat ik voldoening krijg uit mijn job.