Daarnet wou ik iets testen dus ik ga bij een random user (ik ken ze wel allemaal ondertussen) en kvraag of em tijd heeft voor één minuut iets te testen (iets ivm calendars en permissions in Outlook). Voor hem geen probleem. Ik maak een test meeting met een beetje een funny subject.
Hij staat naast mij en ziet mij bezig ... hij vraagt "do you like your job?". Een beetje verrast kijk ik naar hem en kzeg ... "mmyeah, I do, I don't like to get out of bed, but once I'm here, I like it"
Diene kerel zo wa niet depressief ma zo toch wa me een verwrongen gezicht: "it must be cool man, you walk around, you're everywhere, you move between floors ... i'm stuck at this fúcking desk ... all day ... all the time ...".
En dan wandelt em naar buiten achter ne koffie ofzo. Dat geeft mij voldoening dat zelfs zulke sommige van die mannen eigenlijk mij benijden (zijn geen van de "kleinste"). Maar heb wel een wrang gevoel dat hij niet kan doen wat hij graag doet. Ik probeer er soms ook wel de fop in te houden. Recentelijk begin ik soms mensen gewoon aan te spreken met hun username (ik ken die toch van buiten), en dan zijn er die het spelletje meedoen en als er dan nog een andere binnenkomt om iets te vragen kijken ze naar mij, ik zeg de username van die kerel, en beginnen ze ook tegen elkaar met hun username xD
Vooral bij Grieken enzo komt dat soms verassend goed uit, bij oostblokkers enzo zijn het iets meer tongtwisters maar soms niet minder hilarisch.