's Toch wel een belangrijk issue, voel ik.
Zonder te vervallen in socialistische prietpraat, ik denk dat iedereen voor zichzelf en met zijn levensstijl een comfort basisgrens heeft. Er bestaan zaken zoals de armoedegrens, maar waar vinden jullie (of denken jullie) dat die grens ligt? Ik zou mijn levensstijl niet kunnen blijven hanteren wanneer ik op jaarbasis omgerekend minder dan 1750 netto/maand (met wel nog bedrijfswagen) zou binnenkrijgen.
Ik had een gesprek met mijn directeur deze zomer over loonsopslag en ik weet dat hij rond de 15000 bruto zit als basisloon. Die gaf aan dat met een hogere functie, en ditto loon, ge gelijk in een ander 'segment' van de maatschappij valt waar alles een pak duurder is. Waar ze vroeger naar de Ardennen gingen voor een weekendje, worden er nu twee skitrips per winterseizoen gepland. Waar ze vroeger met de fiets een tochtje gingen maken, trekken ze er nu op uit met de speedboot. De kinderen gaan naar een dure school, etc. Direct gevolg is dat die man, hoe goed hij zijn werk ook doet, op datzelfde niveau zal moeten blijven presteren wil hij hetzelfde comfortniveau blijven hanteren.
Verder, als jullie sparen, waarvoor sparen jullie dan? De Belgen zijn notoire spaarders. Tegen de mogelijks slechte tijd, voor een verbouwing, om de kinderen later iets mee te geven, voor de aankoop van vastgoed of gewoon, alweer, omdat het comfortabeler aanvoelt om een bedrag van X op de rekening te staan hebben?
Voor mezelf wil ik altijd een minimum van 50 000 euro toegankelijk op de rekening hebben staan. Daarmee kan ik bij een ontslag een periode overbruggen of een onvoorziene kost opvangen (ongeval, zware verbouwingen genre nieuw dak,...)
) tekenen
