Adventure

Ik kan de voorbije zes jaar maar niet stoppen met het aanbevelen van Oxenfree aan iedereen die het maar wil horen. De eigenzinnigheid, schoonheid, oprechtheid, griezeligheid, soundtrack en het ogenschijnlijk eenvoudige maar geniale gesprekssysteem van dat spel brachten me tot een mate van toewijding die ik meestal niet bereik. Ik heb het spel vijf keer voltooid; één keer op de pc en meteen daarna nog vier keer op de PlayStation 4 bij de release voor de console. Ik heb getest en informatie verzameld totdat ik genoeg vertrouwen had om een gids voor het behalen van alle trophies te schrijven en te publiceren. Jarenlang was mijn PlayStation-profielicoon de officiële Oxenfree Jonas-avatar en jarenlang was het startscherm van mijn PlayStation 4 versierd met het prachtige dynamische thema van de dimensionale scheur van Oxenfree. Zelfs nu luister ik nog regelmatig naar de onuitwisbare soundtrack van scntfc. Diep in gesprek met vrienden, kennissen of iets daartussenin, zou ik zomaar...

Voor wie (indirect) met de ziekte van Alzheimer in contact is gekomen, weet hoe verschrikkelijk deze degeneratieve aandoening kan zijn. De first-person adventure game Inner Ashes tackelt dit niet voor de hand liggende thema door je in de huid te laten kruipen van Henry, een persoon die met dementie op jonge leeftijd te kampen heeft. Door middel van flashbacks en puzzels grasduin je in zijn geheugen, op zoek naar de reden waarom zijn enige dochter Enid uit zijn leven is verdwenen.

2023 is een bijzonder jaar voor Squidward. Dit jaar is namelijk het 25-jarige jubileum van mijn achttiende verjaardag! Natuurlijk ben ik sinds dan wat - veel - ouder en wat - schrikwekkend weinig - wijzer, maar sommige dingen zijn precies hetzelfde. Interesse in alles wat computer en games is, is daar eentje van. Achttien jaar was voor moeder en vader Squid het moment om de eerste personal computer in huis te halen, een bakbeest van HP, en voor mijn eigenste zelf de eerste kennismaking met wat zo een toestel allemaal kon. Toen kwam een aankoop nog met een flinke stapel cd-roms (Encarta, waar is de tijd) en ik ben weken zoet geweest met alles te bekijken. Een grotere openbaring kwam er echter pas twee jaar later, toen ik mijzelf een nieuwe set-up cadeau deed en daar voor het eerst 'echte' games bij kwamen. Daarbij zat Tomb Raider III: Adventures of Lara Croft, voor mij de eerste echte klik met een game. Nu zijn we zoveel jaren later en Lara blijft fris als een hoentje. Squidward...

De boekwurmen onder ons weten hoe het is om de golven van een boek in te duiken en je wereld te laten bedwelmen door de woorden op het blad. Maar dat is nog niets vergeleken met de taak van Etienne Quist. Deze "bookwalker" moet letterlijk in de werelden van boeken springen, en dat om belangrijke objecten uit die fictie terug te halen naar de echte wereld. Maar deze adventuregame stelt de vraag: wat moeten die werelden aanvangen zonder de krachten die hun maatschappij draaiende houden? En nog relevanter: wat voor een wereld creëren wij om in te leven, als we van alles en nog wat stelen uit de verhalen die ons moeten inspireren?

Na bijna vier jaar heeft GYLT, oorspronkelijk een exclusive op het teloorgegane Google Stadia, zijn weg naar de moderne gameconsoles en het pc-platform gevonden. Wanneer men het destijds over de originele versie van het spel had, durfde men wel eens de metafoor Resident Evil Junior in de mond te nemen. Achteraf bekeken blijkt dat nog niet eens zo slecht verwoord. Want ondanks zijn kindse uiterlijk en het schoolse hoofdthema, blijft GYLT in zijn kern een regelrechte survival horrorgame, welke zowel lichte puzzelelementen als actie geregeld met elkaar doet afwisselen.

Games met zwaardere onderwerpen worden niet meer geschuwd. En ondanks dat er onder andere thema's als dood, zelfmoord of depressie aan bod komen, kan ik er best van genieten. Ook Fall of Porcupine is een spel waarbij het zwaardere thema aan bod komt. Met een pandemie achter de rug, waarbij voornamelijk de zorgsector het erg zwaar te verduren kreeg, is Fall of Porcupine relevant. Het plaatst de speler in een ziekenhuissetting, waarbij uiteraard dood en verderf nooit veraf zijn.

Met de kont in de lucht wordt een man met een rood pak, een zonnebril en een scherp blond kapsel wakker in een vuilnisbelt. Daar ontmoet hij een bewegende bureaulamp, die hem vertelt dat hij dood is, maar dat hij als spook Ghost Tricks kan gebruiken om de wereld rondom hem alsnog te manipuleren en uiteindelijk zijn eigen moord op te lossen. Zo begint deze aparte adventure game van Capcom.

Kleine meisjes worden groot. Ikzelf ondervind dat met onder andere mijn dochter die ondertussen de negen jaar gepasseerd is. Het gaat allemaal ontzettend snel, een punt waaraan aandacht wordt besteed in het pas uitgebrachte Dordogne. Dordogne is het eerste spel van ontwikkelstudio Un Je Ne Sais Quoi, terwijl uitgever Focus Entertainment hen financieel bijstond. Is dit eerste spel van een onbekende ontwikkelstudio de moeite waard? Je komt het hieronder te weten.