PC

Alweer een nieuw hoofdstuk voor The Elder Scrolls Online, alweer een nieuwe review op jullie favoriete Nederlandstalige gaming website dus. Na me vorig jaar al grondig te verdiepen in Blackwood, werd het deze maand met High Isle tijd voor een bezoekje aan de Bretons. Of er echter veel noemenswaardigs over deze nieuwe game content te vertellen valt, zul je hier snel te weten komen. Sta mij toe om te wachten met de echte openbaring hiervan tot de volgende paragraaf, om de spanning toch nog voor heel even schijnbaar op te laten bouwen. Nu wil ik trommelgeroffel!

Ik ben reeds een paar uur met A Monster’s Expedition aan de slag, en ik zit wederom vast. Het is niet de eerste keer dat dit gebeurt, het zal ook niet de laatste zijn. Alleen zit ik nu muurvast. Ik sta op een simpel eilandje en om verder te komen moet ik gewoon een boomstam omduwen zodat ik mijn expeditie verder kan zetten. Meer hoef ik in de game niet te doen. Het is gewoon boomstammetjes omduwen en mijn pad vervolgen, geen raketwetenschap. Dus waarom blokkeert die vermaledijde stam het pad van een andere boom die ik moet gebruiken als brug? Ik sta daadwerkelijk gestrand op dit lullige kleine eilandje en de uitkomst is, stel je voor, een puzzel voor me. Maar dan komt het, zelfs al laat het beschamend lang op zich wachten, het ‘Aha’-momentje. Nee, we gaan niet spontaan “Take on me” beginnen kwelen, ik heb het uiteraard over dat moment waarop je iets uitprobeert dat onmogelijk de oplossing kan zijn, toch? Blijkbaar wel dus.

“Heroes in a half shell … Turtle Power!” Was je gedurende het hoogtepunt van diens populariteit aan het scherm gekluisterd, dan staat het intromuziekje van de oorspronkelijke TV-reeks wellicht in je geheugen gegrift. We zijn inmiddels 35 jaar verder en de groene, gemuteerde ninja-tieners beschikken nog steeds over zoveel allure, dat ze in 2022 nog steeds onderworpen worden aan allerlei nieuwe merchandise. Speelfiguren, nieuwe animatieseries en videogames behoren tot deze algemene omschrijving, en vandaag bespreek ik één van zulke kersverse producten. Door middel van Teenage Mutant Ninja Turtles: Shredder’s Revenge fixeren zowel Dotemu als Tribute Games zich grotendeels op een (met nostalgie overladen) doelgroep die vandaag de dag hoogstwaarschijnlijk meer volwassenen dan kinderen telt, en natuurlijk voelde ik mij ook aangesproken. Aangezien ik leuke herinneringen koesterde aan vintage TMNT-media en daarenboven kostelijk genoot van klassiekers zoals Konami’s Turtles in Time...

Ondanks vervolgfilms, televisieseries, comics, videogames, een flipperkast en enkele tabletop games, is het toch vooral Paul Verhoevens verfilming van Robert A. Heinleins controversiële scifi-novel Starship Troopers die in ons collectieve geheugen gegrift staat. Verhoeven was eigenlijk geen fan van het fascistische karakter van het boek en vond er dan ook niets beter op dan de draak te steken met het militaristische en patriottistische karakter van het boek. De film werd in 1997 bij zijn release in de cinema met de grond gelijk gemaakt door de critici, maar groeide verbazingwekkend toch uit tot een ware cultklassieker. Maar nog verrassender, is dat we 23 jaar na de originele release een noemenswaardige real-time strategy game krijgen van Starship Troopers die bovendien van Belgische makelij is.

Als het op horror aankomt, ben ik een groot mietje. Films en games sla ik met veel plezier over. Ik kijk nog liever naar de zoveelste herhaling van F.C. De Kampioenen dan naar een horrorfilm. Ik eet veel liever een week sla dan aan een spel als Dead Space te beginnen. En toch is er afgelopen jaren al wat vooruitgang geboekt. Zo ben ik in 2019 begonnen met Man of Medan, om het jaar erop Little Hope en vorig jaar House of Ashes te spelen. Allemaal horrorspellen van ontwikkelaar Supermassive Games, de makers van Until Dawn. Aangezien ik die drie spellen goed kon verteren, waag ik me aan het nieuwste project van Supermassive Games: The Quarry. Deze keer gebeurde dat in samenwerking met uitgever 2K Games.

“This is my boomstick”, dat zijn de legendarische woorden van niemand minder dan Ash uit Evil Dead die triomfantelijk zijn shotgun toont. Een van de zovele simpele oneliners die een glimlach op mijn gezicht kunnen toveren. Soms kan het filmmedium toch zo prachtig zijn in al zijn eenvoud. Ik herinner me de eerste keer dat ik Evil Dead 2 zag, een ware openbaring. Voornamelijk de tweede en derde film zijn soms extreem bizar en weten een geniale lijn tussen horror en komedie te vinden, terwijl de eerste nog iets obscuurder was. Vele jaren later is die traditie verdergezet met de schitterende serie Ash vs Evil Dead. In al die tijd zijn er ook enkele games uitgekomen, maar die wisten de sfeer van de films niet echt te repliceren. Toen ik de eerste gameplaybeelden van Evil Dead: The Game zag, wist ik echter meteen: “die moet ik hebben”.

De zomer staat telkens gekend als een rustige periode op vlak van gamereleases. Er worden wel veel kleinere games uitgebracht, maar die verdrinken tussen het aanbod. Gelukkig heb ik een lodderig oog die er toch de interessante spellen uitpikt. Eentje dat er de kleine parels, die je her en der in de digitale winkels van de verschillende platformen vindt, uitpikt. Zo ook The Gardens Between; een puzzelspel met een erg mooie grafische stijl. Of mijn arendsoog gelijk had, lees je in deze review.

Wanneer ontwikkelaars verschillende genres beginnen te mixen, vrees ik al snel het ergste. Weinig kwalitatieve games slagen erin om perfect alles met elkaar te verbinden. Neem de leefwereld van Divinity Original Sin, gooi er wat Diablo of Baldur's Gate bij en werk af met een grote portie Age of Empires en je krijgt Spellforce 3 Reforced. De Spellforce-serie werd gemaakt door Studio Grimlore en werd uitgebracht door THQ Nordic. Spellforce 3 Reforced is de heruitgave van Spellforce 3 en is de eerste Spellforce die naast de pc ook op de consoles beschikbaar is. Kan je een RPG en RTS mixen tot een kwalitatieve game én deze dan nog eens op een console laten draaien? Je leest het hier.