PC

Er bestaan ongetwijfeld zowel liefhebbers als haters van The Butterfly Effect. Wat je er zelf ook van mag vinden, de nu wat ouder wordende filmtrilogie deed toch wel een verdienstelijke poging om pseudo-science te koppelen aan science fiction. De chaostheorie, het bestaan van parallelle universums, de speciale gave om de tijdslijn te manipuleren, … Sindsdien duiken er geregeld wel games op die teren op exact dezelfde thema’s. Eternal Threads, een recent uitgebrachte puzzelgame ontwikkeld door het relatief onbekende Cosmonaut Studios uit Liverpool, is een perfect voorbeeld hiervan.

Ik kan nu reeds verklappen dat dit geen lange tekst zal worden. De reden daarvoor is bijzonder eenvoudig: je kunt Behind the Frame: The Finest Scenery op zo'n uurtje uitspelen. De op Steam bijzonder goed ontvangen game wordt vandaag uitgebracht voor PlayStation 4 en Nintendo Switch. Ik speelde het op Sony's console en deel graag mijn ervaringen met deze fijne point-and-click achtige game.

Oorlogsvoering, het onderwerp is willens nillens actueler dan ooit. Oorlog is van alle tijden en gaat ook nooit om wie er gelijk heeft, maar wel om wie er de sterkste is. Het zijn maar enkele van de clichématige uitspraken die ik moest aanhoren toen ik als kind prangende vragen stelde wanneer “mijn” eerste oorlog uitbrak. M'n dagboek puilde uit van alle details over de Golfoorlog die weliswaar in een zevental maanden alweer gestreden bleek, maar zovele slachtoffers maakte. Desalniettemin heeft het in de jaren negentig uitgevochten conflict later een aandeel gehad in het ontstaan en verdere verloop van andere mondiale problemen. Niet toevallig gaat het er nu ook net zo aan toe in de Grand Strategy-game Old World, welke zich focust op de klassieke oudheid. Elke futiel lijkende keuze in Old World kan later gaan meebepalen of je de ene catastrofe na de andere opstapelt in je koninkrijk, of dat je er daarentegen toch in slaagt om, middels een oppermachtige dynastie, een duidelijke...

Het moet je eens overvallen … Jij en menige soldaten (die deel uitmaken van een bataljon) staan te popelen om in een rivaliserend koninkrijk op een slagveld te engageren, maar ze worden door hun bevelhebber gecommandeerd om in een grot te wachten om zo vijandelijke troepen met een verrassingsaanval te belagen. Deze poging om een val op poten te zetten komt echter een vroeg einde tegemoet, want onverwachts beginnen gedeelten van de grot in kwestie in te storten, inclusief je uitgang. Desondanks die abrupte commotie is bijna iedereen zo goed als ongedeerd, hoewel het niet lang duurt alvorens een Valkyrie - denk terug aan Noorse mythologie - de hele bende informeert dat ze allen gegarandeerd in deze grot zullen sterven. Ten minste indien ze haar hulp niet aanvaarden, want de Valkyrie is in staat om een portaal naar een ander gebied te openen. Na wat getwijfel en enkele kritische vragen accepteren de soldaten haar aanbod, en ze worden allemaal getransporteerd naar Terragaya, een...

Wie een gevoel voor ritme heeft, heeft enkele mogelijkheden. Danslessen volgen bijvoorbeeld, of je laten gaan op de laatste nieuwe versie van Just Dance. Wat ook mogelijk is, is het spelen van het eerder deze maand verschenen Soundfall. Dit spel is een dungeon crawler met een unieke feature. Je verkent namelijk al 'looter-shootend' kerkers met een muzikale twist. Hoe dit origineel concept uitpakt, kom je te weten in deze review.

In het Pantheon van platformmascottes zijn de eerste helden die in het oog springen uiteraard de Mario’s, Sonic’s en andere Crash Bandicoots van deze wereld. Het zijn stuk voor stuk personages die decennia geleden reeds enorme populariteit wisten te vergaren en door slimme reboots ook vandaag nog de nodige relevantie hebben. Wanneer je lager op de trap gaat kijken, dan wordt het al snel ietwat obscuurder. De meesten onder ons herinneren zich Rayman nog en ook Jak en Daxter doen nog een belletje rinkelen, maar kent iemand nog Bubsy en Spot? Het is in die categorie van ietwat vergeten helden met een aaibaarheidsfactor dat we ook Kao The Kangaroo terugvinden.

Met NEO: The World Ends With You bracht h.a.n.d. Inc. ons vorig jaar een hippe JRPG die bovendien een sequel was van een cultklassieker uit 2007. Met hun nieuwste titel maken ze echter een bocht van 180 graden, want The Centennial Case: A Shijima Story is niets minder dan een murder mystery FMV-spel waar enkele grote namen aan gekoppeld zijn, zowel uit de Japanse film- en televisiewereld als de gamewereld.

Toen ik Outward nader aanschouwde wanneer deze in 2019 verscheen voor de pc, leek de indiegame op het eerste gezicht een perfecte match te zijn. De enorme, kleurrijke wereld die Aurai is, het originele verhaal, de prima klinkende soundtrack, een duidelijke gebruikersinterface, lokaal co-oppen via split-screen … Kortom, de game leek klaarblijkelijk alles, nee zelfs meer, in huis te hebben dan een moderne action RPG nodig heeft. Helaas zat onder die mooie glanzende schil een lelijke beenharde pit, namelijk de soulslike moeilijkheidsgraad. Bijvoorbeeld, elke keer wanneer je verslagen werd, raakte je je ganse inventory kwijt, inclusief je uitrusting en je wapens. Wanneer je er dan niet in slaagde om deze terug te bemachtigen, zat er niets anders op dan helemaal van voor af aan te beginnen. Daarnaast moest je constant op zoek naar voedsel, water en rust terwijl je zelfs tijdens je zuurverdiende slaap door dezelfde groep bandieten of wilde beesten aangevallen werd. Zowel de onhandige...

Fundamenteel gesproken mogen roguelikes en roguelites hun duidelijke verschillen hebben, maar beide concepten concentreren zich hoe dan ook op één centraal punt: randomisatie! Wegens deze gedistilleerde fixatie kun je bijna altijd een zekere graad aan onvoorspelbaarheid verwachten, ongeacht het aanvullende subgenre waar ontwikkelaars van roguelites onderling voor kozen. Wel moet ik er nog even bij zeggen dat zelfs binnen dezelfde gameplay-niche enkele noemenswaardige afwijkingen zullen ontstaan: als platformer valt Spelunky niet te vergelijken met Dead Cells, enzovoort. Rogue Legacy is eveneens een toepasselijk voorbeeld omtrent dit breder onderwerp, welke recent toevallig een sequel ontving! Hoe exact sloegen Cellar Door Games erin om hun nieuwste titel doen op te vallen, en is het überhaupt superieur wanneer je het naast diens voorganger zet?

Onlangs heb ik een PS5 op de kop kunnen tikken en kon ik de prachtige, indrukwekkende wereld van Elden Ring verkennen. Dat mocht ik afgelopen week afwisselen met Mini Motorways, dat op elf mei verscheen op Nintendo Switch. Grafisch kunnen beide games onmogelijk nog verder uiteen liggen. Terwijl je in Elden Ring mijlenver kunt kijken naar bergen, kastelen en mistige bossen, pakt Mini Motorways uit met erg minimalistische, maar charmante graphics en gameplay. Op basis van de looks was ik al snel verkocht, want ervaring leerde me dat dergelijke games vaak garant staan voor leuke en verslavende uitdagingen. Benieuwd of Mini Motorways aan mijn verwachting zou voldoen!