PC

Om meteen met de deur in huis te vallen: deze review van We Were Here Forever zou duidelijk moeten maken of de game de voorlopige kers op de taart is uit de We Were Here-franchise. Inderdaad, ik gebruik hier de term franchise, vanuit de veronderstelling dat we de reeks coöperatieve puzzelspellen van Total Mayhem Games stilaan zo mogen beginnen noemen. Na de geringe successen van We Were Here, We Were Here Too en We Were Here Together, zou We Were Here Forever nu alle eerder opgedane kennis en inzichten consolideren in de ultieme co-op puzzelervaring. De eer viel dit keer te beurt aan redacteur Karel-Jan en mijzelf om uit te maken of dit een louter commercieel goed klinkende slogan betreft, dan wel de naakte waarheid.

Lightgun games … Een concept dat de jonge knapen in ons midden wellicht weinig tot geen persoonlijke ervaring mee hebben. Enerzijds omdat arcadehallen wereldwijd met uitsterven zijn bedreigd - zelfs alvorens COVID-19 de opbrengsten voor zulke niche zaken deed krimpen - en anderzijds omdat ontwikkelaars dit genre (logischerwijze) als een te grote financiële investering beschouwen. Opties zoals de ‘Wiimote’ met z’n IR-sensoren of hedendaagse controllers met hun gyroscopische motoren zijn alles behalve slechte alternatieven, maar de ouwe rotten in het gamend publiek merken meteen noemenswaardige verschillen tussen deze technologieën op. Met als gevolg is het moeilijk om het authentiek gevoel dat eigen is aan lightguns succesvol na te bootsen, waardoor de spellen die vroeger zulke apparaten symboliseerden, uiterst zelden tevoorschijn komen. Daarom was de onthulling van The House of the Dead: Remake juist een verrassing, maar weet het vandaag de dag nog te...

Met de komst van titels zoals Ghost of Tsushima en Sekiro: Shadows Die Twice, kunnen we gerust stellen dat spellen die zich afspelen in het land van de rijzende zon in populariteit toenemen. De wereld van de samoerai en daimyō, ninja's en geisha's spreekt dan ook tot de verbeelding. Maar zelfs spellen zoals de Yakuza-reeks, die zich in het hedendaagse Japan afspelen, waren ooit nichespellen en zijn nu populairder dan ooit. Wanneer Trek to Yomi werd aangekondigd, kwam het spel al snel op de radar van vele gamers, waaronder die van mij, omdat het spel ons recht in een klassieke Chanbarafilm leek te plaatsen.

Lang, lang geleden, het moet ondertussen bijna twintig jaar zijn, werd één van mijn meest favoriete RPG’s uitgebracht voor de pc. Het was een game die mij volledig onderdompelde in de boeiende maar donkere wereld van de vampieren en die erin slaagde, ondanks de vele bugs, om zowel horrorelementen als heerlijke actie te combineren met een uiterst robuuste role play. Het zal me altijd bijblijven hoe je in deze game tijdens de vele interessante dialogen met de overigens prima uitgewerkte npc's een scala aan speciale vaardigheden kon aanwenden om zowel het gesprek als het verdere plot grotendeels naar je hand te zetten. Ik heb hier het natuurlijk over Vampire: The Masquerade - Bloodlines, de cult-classic waarvan we hopen ooit nog eens de opvolger te kunnen spelen.

Hoog in de lucht, zien we de Torens der Gekte. We moeten de Derde Poort openen om toegang te geven aan de maan, zonder dat we dit echt willen doen, maar het moet nu éénmaal. Met deze even intrigerende als abstracte introductie begint Source of Madness, een indie-titel die eindelijk de Early Access-fase verlaten heeft. Het bewonderenswaardige van de game is dat deze probeert om het Lovecraft-thema te combineren met een Roguelite. Een geslaagde formule? Ik vertel het je hier.

Het is momenteel wat rustiger wat betreft de videogamereviews, wat een uitgelezen kans biedt om een spel dat eind februari is verschenen op te pikken. Toen werden de toptitels in een spervuur op ons afgevuurd, waardoor deze titel door de mazen van het net was geglipt. Maar omdat de titel op mijn radar stond en we een reviewexemplaar hadden ontvangen, wou ik het spel toch graag onder de loep nemen.

Zes jaar nadat Salt and Sanctuary een regelrechte Soulslike indie-hit werd, is de opvolger Salt and Sacrifice een feit. Oversteeg Ska Studios met deze release zichzelf nu helemaal, bleven ze eerder ter plaatse trappelen of werd helaas hier een “meh” het enige terecht te maken geluid? Je leest het in deze korte, maar hopelijk krachtige review.

This War of Mine wist een jaar of acht geleden een behoorlijke impact te maken met een niets ontziende kijk op wat het betekent om een weerloze burger te zijn te midden van een alles om zich heen verslindende oorlog. De 2.5D game draait volledig om het maken van moeilijke keuzes in een precaire strijd om te overleven en werd bij de release dan ook uitvoerig geprezen omdat het de camera mikt op de onschuldige slachtoffers van gewapende conflicten. Datzelfde spel komt nu in een versie die de Final Cut genoemd wordt ook uit voor PlayStation 5 en Xbox Series X en voelt op een pijnlijke manier relevanter aan dan ooit tevoren.

Er was eens een kantoorbediende die Stanley heette. Stanley was een wat saaie, in zichzelf gekeerde man, maar wel een harde werker. Elke werkdag was hij non-stop bezig met de orders in te tikken op zijn computer. Tot hij op een dag merkte dat er al een uur geen bestellingen meer binnenkwamen en dat al zijn collega’s gewoon verdwenen waren. Zo begint dus het surrealistische verhaal van The Stanley Parable, een pc-game die toen deze uitgebracht werd in 2013 zeker opviel, omwille van de dynamische generatie van zowel het gesproken verhaal als van het level design, waardoor elke playthrough een unieke ervaring opleverde. Gestuurd door een babbelzieke verteller moest de speler de vele wendingen en grillen van het plot vooral ondergaan, terwijl de game zichzelf ook nog eens op geen enkel moment serieus nam. Het idee was geniaal en de uitvoering des te beter, de game werd een enorm succes.