PC

Gamedec is de naam van een toekomstig beroep. Althans, dat beweert men in de gelijknamige game. Een gamedec zal een privé-detective zijn die gebruik zal maken van specifieke cybervaardigheden om de misdaden en mysteries die zich afspelen in de virtuele wereld op te lossen. Een soort Sherlock Holmes van de virtual reality dus. In ieder geval is het een originele invalshoek, dus ik wou me wel eens wagen aan de game.

Ik vind coöperatieve spellen bijzonder leuk, maar moet hierbij wel een kanttekening maken. Als er geen online co-op functie aanwezig is, ben ik gebonden aan mijn vriendin. Haar vaardigheden liggen voor de volle honderd procent bij games voor tablet, waaronder Homescapes en Gardenscapes. Hoewel ze al meermaals (gedwongen) een controller in de hand heeft gehad, bakt ze er (net als in de keuken) niet veel van. Maar liefde overwint alles, dus ook het gezaag tijdens het spelen van coöperatieve spellen zoals Gelly Break Deluxe.

Wie onlangs mijn review heeft gelezen van RiMS Racing, weet dat ik fan ben van racegames. Hoewel ik in het verleden eerder arcade-racers speelde, ben ik met RiMS Racing toch nieuwsgieriger geworden naar de realistische race-simulators. Eentje dat in dat geval niet aan het rijtje mag ontbreken, is een game uit de WRC-franchise. We zitten ondertussen aan WRC 10! Ik onderwierp het spel aan een test en vertel jullie in onderstaande review over mijn ervaring op de PlayStation 5!

RailCowGirl, dat is het YouTube-kanaal dat ik gedurende een tijd regelmatig bekeek. Het is een kanaal van een treinmachinist die haar ritten door het prachtige landschap van Noorwegen streamt. Het was ongeveer de periode dat ik zelf niet wist welke richting mijn leven moest uitgaan en op dat moment leek treinmachinist me wel wat. Tot ik de eigenschappen las waarover je moest beschikken. Een logische maar belangrijke vaardigheid is dat je in staat moet zijn om je gedurende lange tijd te concentreren. Aangezien mijn gedachten soms al mijlenver weg zijn terwijl ik de straat nog niet uit ben, heb ik die plannen maar opgeborgen. Dat dit een juist besluit was, is ook getoetst door de Early Access-versie van Train Life: A Railway Simulator.

Je wordt wakker op het strand met rondom je allerlei lege flessen drank. Je herinnert je niks, zelfs je eigen naam niet. Je voelt je kut door een kleine doch pijnlijke hoofdpijn. Het klinkt al snel als een van mijn wekelijkse katers op zaterdag. Maar wacht! Je vind al snel een machinegeweer met munitie en je krijgt allerlei zwevende teksten voorgeschoteld. Zou je stiekem de avond voordien iets genomen hebben en daardoor nog aan het trippen zijn? Wat verderop vind je een radio waarmee je in contact komt met Julianna. Zij leidt je naar een reusachtige villa gebouwd op een klif. De zwevende teksten vertellen je om haar niet te vertrouwen maar de simpele ziel die je bent doet toch wat van je gevraagd wordt. Ze klinkt wel leuk, dus misschien ziet ze er ook goed uit? Al snel wordt duidelijk dat dit de foute keuze was. Als een muis in de val zit je vast in de bibliotheek. De enige oplossing lijkt te komen van de zwevende teksten, die zeggen om uit het raam te springen. Je raapt al je moed...

Collega-redacteur Tonerider mocht onlangs buschauffeurtje spelen in Bus Simulator 21, ik kreeg dan weer de kans om postbode te spelen in Lake, een spel van Nederlandse makelij maar wel eentje dat op en top Amerikaans aanvoelt. Lake speelt zich namelijk af in een pittoresk stadje in het rurale Amerika anno 1986. Hier speel je als Meredith Weiss die het drukke stadsleven even ontvlucht door terug te keren naar haar geboorteplaats.

Als er één game was die bovenaan mijn 2021 wishlist stond, was het Twelve Minutes. Ik telde de dagen naar de release af en keek er enorm hard naar uit. Dat kwam onder andere door de fantastische stemmencast, bestaande uit James McAvoy, Daisy Ridley en Willem Dafoe. Hideo Kojima noemde de game inspirerend en het zette hem blijkbaar aan om over een nieuwe avonturengame te brainstormen. De gameplay zag er heel origineel en tof uit: time loops waarin je na een tijdje nieuwe dingen ontdekt om zo het verhaal naar jouw hand te zetten. Groundhog Day 2.0. Dat klonk me als muziek in de oren en was het tegelijk ook allemaal te mooi om waar te zijn. Dat laatste is uiteindelijk ook, jammer genoeg, waar gebleken.

Op 27 augustus werd Tormented Souls zonder al te veel poespas uitgebracht op heel wat platformen. Nu, enkele weken later, zijn de gebruikersbeoordelingen van alle versies van deze survival horror game volledig aan het overhellen van ‘heel positief’ naar ‘overweldigend positief’. Dat we het hier hebben over een op het eerste zicht zoveelste Resident Evil-kloon, ontstaan uit een coöperatie van twee indie-studio's, is misschien wel nog het meest opmerkelijke feit. Het behoeft geen verdere uitleg waarom dus ook wij de game hier maar onderwierpen aan een review.

Niets zo vervelend als te moeten werken. Als je dan nog eens je hele hebben en houden moet verhuizen, is er nog minder aan. Dat is nochtans de opzet van het coöperatieve spel Get Packed: Fully Loaded. Coöperatieve spellen zijn hier in veel gevallen een hit. Althans als er niet te veel druk bij komt kijken. Bij Get Packed: Fully Loaded ligt net dat aspect wat anders.

De ontwikkeling van een game gaat vaak niet van een leien dakje. Deze uitspraak geldt ook voor Hoa, dat ontwikkeld werd door het Singaporese Skrollcat Studio. Bij de start werkten slechts vier personen in hun vrije tijd aan deze platformer. Al gauw vonden ze een partner in de Vietnamese ontwikkelaar Kyx Studio waardoor alles in een stroomversnelling terechtkwam. Het resultaat van deze samenwerking is sinds kort te spelen op pc en consoles. In deze review kom je te weten of er van een geslaagd huwelijk kan worden gesproken.

Al gedurende een paar jaar botste ik sporadisch op Pathfinder: Kingmaker wanneer ik de diverse online platforms verkende waar digitale games aangeschaft kunnen worden. Als trotse bezitter van veel CRPG's, waaronder twee derde van de Baldur’s Gate-franchise, ging ik dan vanzelfsprekend om de zoveel tijd wel eens de prijs checken en waar deze game weer voor stond. Nooit echter was de trigger voldoende krachtig dat ik mij ertoe waagde om hem aan te schaffen. De scores op Metracritic en Opencritic staafden die twijfel alleen maar. Daar kwam echter verandering in toen Pathfinder: Wrath of the Righteous aangekondigd werd. De sequel zag er toch nog een pak mooier, uitdagender en diverser uit. Daarom leek het mij in ieder geval een voorrecht om deze game te kunnen reviewen, omdat ik zo ook meer te weten zou kunnen komen over de voorganger. Hieronder zal blijken of dit een positief vervolg kreeg!

Puzzle games barsten soms van de verbeelding, gebaseerd op de geboetseerde methodes die spelers grondig moeten uitpluizen, om vervolgens de logica van ofwel de setting, of de eigenlijke mechanische werkingen te ontcijferen. Neem een innovatief spel zoals pakweg Return of the Obra Dinn: hier neem je zowaar de rol van een detective aan, wie op zijn beurt het lot achter de bemanning van een schip moet ontraadselen, maar als speler moet je bovendien weten hoe je het tijdsverloop omtrent hun mysterieuze omstandigheden exact kunt benutten. Voor zulke games bestaat er tevens geen tekort van genre hybrides, waardoor je regelmatig zogezegde hersenkrakers ziet in bijvoorbeeld point ‘n click avonturen van weleer, actievolle spellen à la Ninja Gaiden Black of zelfs volwaardige stealth-ervaringen zoals de Hitman-serie. Toodee and Topdee, dat recent uitkwam, benadrukt maar al te graag waarom puzzle games synoniem...

Ik denk dat velen het zullen herkennen, als ik zeg dat shooters op consoles niet voor iedereen zijn weggelegd. Zelf speelde ik ze vroeger heel vaak op PC, maar met uitzondering van de Killzone-franchise, haast nooit op console. Het zal hoogstwaarschijnlijk aan mezelf liggen, maar van de moment dat het wat moeilijker wordt (en dan spreek ik nog niet van de online multiplayer games), lijkt het alsof ik de controle over mijn personage verlies en maar wat in het rond loop te schieten. Ach, waarschijnlijk het goede oude 'muis en toetsenbord versus controller'-verhaal, maar dat neemt niet weg dat ik shooters meestal vermijd op console. Toen ik de vraag kreeg of ik Sniper Ghost Warrior Contracts 2 wou reviewen op PlayStation 5, besloot ik toch na enige aarzeling het spel een kans te geven. Toegegeven, het feit dat het eerder een tactisch schietspel is en geen klassieke snelle shooter, heeft hier zeker de doorslag gegeven. Of ik tijdens het spelen even gefrustreerd geraakte als bij mijn...

"Komt wat dichter bij", zoals de Limburgse minstreel Reginald Penxten zou zeggen, dan vertel ik jullie de legende van een spelletje genaamd GTA. Het was het jaar 1997 onzes heren, het jaar waarin Steve Jobs wederom een job vond bij een bedrijf genaamd naar een stuk fruit, de Prinses van Wales een noodlottig ongeval met haar koets had in een tunnel in Parijs en de wereld kennis maakte met de Spice Girls, de Teletubbies en Harry Potter. In oktober van dat tumultueuze jaar kwam ook het computerspelletje Grand Theft Auto op de markten, dat weet ik omdat ik het zag verschijnen op de markt van Harelbeke als een openbaring. In dit spelletje nam je de rol aan van een stuk uitschot dat je van bovenaf bekeek en die je de meest groteske criminele daden liet uitvoeren in een niet te stuiten honger naar macht en rijkdom. Onschuldige mensen werden van de stoep gemaaid en agenten van de politie werden van de weg geramd, het was een glorieus spektakel. Tegenwoordig zijn we vele decennia later en...