Platformer

1947 is het jaar van Marsupilami. Het naamloze gele beest met zwarte vlekken werd toen geïntroduceerd in de Belgische stripreeks Robbedoes en Kwabbernoot. De rest is geschiedenis. Hoewel de marsupilami de laatste jaren wat uit de schijnwerpers verdween, tracht uitgever Microïds daar verandering in te brengen. Zij brachten vorige maand Marsupilami: Hoobadventure uit waarin je het geel/zwarte beest kunt besturen. Of de game bestaansredenen heeft, kom je in deze review te weten.

“Hé kom naar Smurfenland, welkom allemaal. Ja kom naar Smurfenland, een land van pracht en praal. Hé kom naar Smurfenland het is hier heel speciaal. Ja kom naar Smurfenland, Smurf mee met dit verhaal!” Bij wie dit geen nostalgisch belletje doet rinkelen moet vroeger geen TV hebben gehad. De kleine blauwe wezentjes, bedacht door Belgische striptekenaar Peyo, zijn terug van weggeweest in een gloednieuw verhaal: De Smurfen: Missie Vileaf. Met een zoontje van bijna vier die de blauwe vriendjes ook wel weet te appreciëren aan mijn zijde, ging ik aan de slag met de Switch-versie van het spel. Wil je weten wat ik van het spel vond? Smurf dan even mee in onderstaande review!

Er zijn zo van die games waarbij je puur op basis van een aantal screenshots al meteen getriggerd bent. Voor mij is Tandem: A Tale of Shadows er daar absoluut eentje van. Ik kende het spel niet op voorhand, maar toen het de revue passeerde om te reviewen, trok het meteen mijn aandacht. Vooral het prachtige leveldesign en de vibrante kleuren spatten direct van het scherm. Dat alleen is uiteraard niet voldoende om van een geslaagde game te kunnen spreken. Of de bijhorende gameplay mij ook beviel, kom je te weten in onderstaande review!

Toen de vraag kwam wie interesse had om Skul: The Hero Slayer te reviewen, moet ik toegeven dat ik nog niet eerder van de game had gehoord. Ik zocht wat meer informatie op over het spel en was meteen onder de indruk van de simpele, maar zeer aimabele pixel-art. Dat het roguelite-genre mij best bevalt, kon je eerder al lezen in mijn review van Hades. Aangezien het niet altijd AAA-titels moeten zijn, gaf ik het spel meteen een kans. Of ik er evenveel van genoot als van Hades, kom je te weten in onderstaande review!

Zo maken ze ze doorgaans niet meer. Het is een dooddoener die in het geval van Pumpkin Jack doeltreffend is. Wanneer je dit kleine spelletje begint te spelen stap je namelijk in een tijdmachine naar het begin van de jaren 2000 toen simpele platformers met excentrieke personages schering en inslag waren. Pumpkin Jack doet spontaan denken aan titels als Jak and Daxter en Gex. De hamvraag is dan ook of er in 2021 op de PlayStation 5 nog nood is aan een game die naar het verleden kijkt voor inspiratie. Tijd om dat even te ontdekken in de review.

De tijd dat ik iedere ochtend bij de onthaalmoeder werd afgezet vooraleer ik naar de kleuterschool vertrok, ligt al even achter mij. Onbezonnen amusement met mijn klasgenootjes zonder dat er van enig huiswerk sprake was. Het weekend werd iedere vrijdagmiddag stevig ingezet door de verhalen van oma Germaine. Deze marionet was op een blauwe maandag in elkaar gestoken door juf Els. Zij wist op deze manier die kleine snotters tomeloos te boeien met haar fascinerende vertelsels. Ik ben blijkbaar niet de enige nostalgische ziel die met de nodige weemoed terugkijkt op deze zorgeloze periode. Ontwikkelaar kaleidoscube doet het poppenspel herleven in A Juggler’s Tale, een sprookje waarin de wanderlust van een klein meisje heel wat teweegbrengt. In deze review kom je te weten of ze dit originele uitgangspunt hebben weten om te zetten naar een leuke game.

Met veel plezier heb ik al de kans gekregen om enkele mooie games te reviewen voor BeyondGaming. Het voelt altijd zeer uitdagend om een game te reviewen waarvan je of nog nooit gehoord hebt of een genre waar je weinig voeling voor hebt. Frostpunk en The Survivalists waren zeer leuke ervaringen en was me een waar genoegen om deze uit te proberen. Wordt AWAY: The Survival Series van de onafhankelijke ontwikkelingsstudio Breaking Walls een volgende topper om te reviewen?

Er komt een onvermijdelijke fase in het leven van elk jongetje waarbij we even door het leven willen gaan als ninja. Je kleedt je in je meest donkere pyjama, trekt een bivakmuts over je hoofd en begint door het huis te sluipen en je te verstoppen. Je schuilt achter de sofa of kruipt in de kleerkast en probeert zo hard mogelijk je adem en gegiechel in te houden, wachtend op het opportuun moment om toe te slaan. Wanneer je prooi na oneindig lang wachten ten tonele verschijnt spring je "Bonsai!!!" schreeuwend tevoorschijn. Ninja! Helaas heb ik ondertussen geleerd dat eens je de dertig gepasseerd bent vriendinnen maar matig onder de indruk zijn van dat soort streken, al helemaal niet wanneer je strijdkreet zoveel betekent als miniatuurboompje. Het is dan ook maar wat goed dat Ghostrunner de voorbije dagen op mijn PlayStation 5 vertoefde om mijn innerlijke ninja nog eens de kans tot schitteren te geven. Het risico op afkeurende blikken van mijn betere helft is een stuk kleiner op console.

Als ik beelden zag van Spelunky had ik altijd een hoog Indiana Jones-gevoel. Een rondrennende avonturier die zich gewapend met een zweep een weg baant door met boobytraps gevulde grotten en ander bizarre omgevingen. Ook komen er nostalgische herinneringen naar boven van de games uit de Rick Dangerous-serie, welke ik in de periode niet lang na de release in 1989 veel speelde op onder andere de Commodore Amiga 500 van een kameraad van mij. Spelunky heeft effectief wel enkele raakvlakken met Rick Dangerous, maar is verder totaal verschillend.