PlayStation 5

Enkele maanden geleden zijn we op BeyondGaming gestart met een maandelijkse fotowedstrijd. Onze leden halen de amateurfotograaf in zich naar boven om vereeuwigd te worden in de lijst van winnaars. Keer op keer verbaas ik mij weer over de kwaliteit van al die inzendingen en kost het mij enige moeite om eentje uit te kiezen die mijn stem krijgt. Zelf koester ik niet de ambitie om deel te nemen: mijn kennis en goesting om eraan te beginnen zijn onbestaande. Toen verscheen echter TOEM ten tonele: een game die mij verplicht de wereld te bekijken vanuit mijn cameralens. Ik kan alvast prijsgeven dat er geen goede fotograaf aan mij verloren is gegaan. In deze review kom je te weten of ik, ondanks mijn vele gebreken op fotografisch gebied, toch heb genoten van deze indie.

Wat een prachtige game. Dat is heel bondig uitgelegd wat Kena: Bridge of Spirits is. Een review van amper twee zinnen heeft echter weinig nut, dus doe ik mijn best je mijn ervaring met Kena: Bridge of Spirits te delen, waarin voor mij alle plus- en minpunten aan bod komen. Here we go!

De aankondiging van Kena: Bridge of Spirits dateert van halverwege vorig jaar. De eerste trailer maakte zijn debuut op de PlayStation Future of Gaming-showcase. Normaal gezien had Kena: Bridge of Spirits later dat jaar in de virtuele winkelrekken moeten liggen, maar in september werd het uitgesteld naar begin 2021. Ook dit bleek helaas niet haalbaar, waarna een nieuw uitstel naar september 2021 volgde. Die releasedatum werd gelukkig wél gehaald. Momenteel is de game console-exclusief voor PlayStation 5 en 4 en is het ook beschikbaar voor pc. Uit de inleiding kan je al afleiden dat het een must-have is. Ik leg je graag uit waarom.

De indiegamemarkt is een beestje dat af en toe heel prachtige parels uitspuwt. Met een kleiner team en een beperkter budget dan de double of triple A studio’s leveren ze vaak een pracht van een ervaring voor meestal een aangenamere prijs. Nu, uit mossels en oesters komen niet altijd perfecte parels. Clid The Snail is er jammer genoeg zo eentje. Waarom kom je te weten in onderstaande review.

Op 28 september werd In Sound Mind uitgebracht voor de pc, Nintendo Switch, PlayStation 5 en Xbox Series X|S. In maart schreef ik naar aanleiding van de preview al een stukje over deze toch wel opvallende survival-horrorgame. We Create Stuff, het team achter de bekende Nightmare House 2-mod voor Half-Life 2, maakt good stuff, vond ik toen.

O kijk, een moeilijke 2D game met antropomorfische beestjes, dat is ook al weer een tijdje geleden. Sarcasme terzijde is Tails of Iron uiteraard een totaal andere game dan F.I.S.T. waar je een paar dagen geleden al een recensie van kon lezen. Om te beginnen speel je niet als een konijn, maar als een rat. Snorhaartjes terzijde hebben die knaagdieren toch een iets minder gezellige reputatie. Ook op vlak van gameplay is Tails of Iron een totaal ander beestje, dit is namelijk geen Metroidvania maar een regelrechte Soulslike.

Het leukste aspect aan games recenseren is vaak niet de grote triple A-titels, maar eerder de kleinere independents die je op je takenlijstje krijgt. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van de Far Cry 6’en en Call of Duty Vanguards van deze wereld zoals iedereen, maar je weet min of meer wat je mag verwachten van dat soort titels. Bij een kleine game zoals F.I.S.T. Forged in Shadow Torch ligt dat anders. Al van bij de eerste minuten merk je dat dit een spelletje met potentieel is, namelijk om één van die indiepareltjes te worden die iedereen weet te verbazen. Of F.I.S.T. dat ook weet waar te maken, ontdekken we in de review.

Basketbal. Het doet me terugdenken aan mijn kindertijd. Samen met mijn stiefvader naar de play-offs kijken, languit in de zetel genieten van de Slam Dunk Contests en All-Star games. Het waren toen de gloriedagen van The Chicago Bulls. Net als menig andere tiener, was ik op dat moment uiteraard ook een grote Bulls-fan en was het al Michael Jordan wat de klok sloeg. Mijn stiefpa niet, die had het meer voor Kobe Bryant en Shaquille O’Neal bij de Lakers. Uiteraard zetten we onze voorliefde voor basketbal ook geregeld om in wedstrijdjes tegen elkaar. Zowel in real life op de oprit (voor mijn moeder tot vervelens toe), als virtueel in de toenmalige NBA Live-reeksen. Het doet nog steeds pijn om het toe te geven, maar mijn stiefvader maakte mij geregeld in. Zoveel jaar later wordt het misschien tijd voor een rematch. Hoewel ik zelf de NBA iets minder volg dan vroeger, is het voor mijn stiefpa nog steeds een wekelijks gebeuren. Gamen doet hij zelf niet meer, maar het wordt misschien de...

Het perfecte plaatje. Zo zou ik Lost in Random eigenlijk kunnen omschrijven, omdat het twee van mijn passies combineert: videogames en bordspellen. Lost in Random is dus een videogame waarin je op tijd en stond een soort bordspel speelt. Of het ook een geslaagde combinatie is, kom je te weten in deze review.

Timothy’s Night kan voor sommigen onder ons een déjà vu gevoel opleveren. Dat zit zo: in 2018 verscheen Timothy vs the Aliens, een open-world actie platformer, exclusief voor PlayStation 4. Later verscheen diezelfde game in aangepaste vorm ook op Nintendo’s Switch en nu is er dus Timothy’s Night. Wederom dezelfde game, maar nu met de nodige aanpassingen om er een volwaardige PlayStation 5-titel van te maken. Of dat alles een betere game dan het lauw ontvangen origineel oplevert, dat zoeken we uit in deze review.

Wie onlangs mijn review heeft gelezen van RiMS Racing, weet dat ik fan ben van racegames. Hoewel ik in het verleden eerder arcade-racers speelde, ben ik met RiMS Racing toch nieuwsgieriger geworden naar de realistische race-simulators. Eentje dat in dat geval niet aan het rijtje mag ontbreken, is een game uit de WRC-franchise. We zitten ondertussen aan WRC 10! Ik onderwierp het spel aan een test en vertel jullie in onderstaande review over mijn ervaring op de PlayStation 5!

Je wordt wakker op het strand met rondom je allerlei lege flessen drank. Je herinnert je niks, zelfs je eigen naam niet. Je voelt je kut door een kleine doch pijnlijke hoofdpijn. Het klinkt al snel als een van mijn wekelijkse katers op zaterdag. Maar wacht! Je vind al snel een machinegeweer met munitie en je krijgt allerlei zwevende teksten voorgeschoteld. Zou je stiekem de avond voordien iets genomen hebben en daardoor nog aan het trippen zijn? Wat verderop vind je een radio waarmee je in contact komt met Julianna. Zij leidt je naar een reusachtige villa gebouwd op een klif. De zwevende teksten vertellen je om haar niet te vertrouwen maar de simpele ziel die je bent doet toch wat van je gevraagd wordt. Ze klinkt wel leuk, dus misschien ziet ze er ook goed uit? Al snel wordt duidelijk dat dit de foute keuze was. Als een muis in de val zit je vast in de bibliotheek. De enige oplossing lijkt te komen van de zwevende teksten, die zeggen om uit het raam te springen. Je raapt al je moed...

Op 27 augustus werd Tormented Souls zonder al te veel poespas uitgebracht op heel wat platformen. Nu, enkele weken later, zijn de gebruikersbeoordelingen van alle versies van deze survival horror game volledig aan het overhellen van ‘heel positief’ naar ‘overweldigend positief’. Dat we het hier hebben over een op het eerste zicht zoveelste Resident Evil-kloon, ontstaan uit een coöperatie van twee indie-studio's, is misschien wel nog het meest opmerkelijke feit. Het behoeft geen verdere uitleg waarom dus ook wij de game hier maar onderwierpen aan een review.