RPG

Sprookjes lijken vaak onschuldig als je louter op de oppervlakte let, maar bij enkele van de meest bekende instanties schuilt er een inhoudelijk duistere kant, al dan niet wegens verdraaide moralen of geschifte situaties. Sommige stukken media filteren zulke elementen uit het concept, terwijl andere regisseurs, auteurs of dergelijke posities dit gehalte net willen intensiveren. Kijk bijvoorbeeld naar het werk van American McGee, die de grimmige accenten van Alice in Wonderland gulzig oppeuzelde en vervolgens daarop fixeerde met twee videogames. Soit, hiermee bedoel ik dat de wijdere entertainmentindustrie keuze zat heeft om geboorte te geven aan alternatieve perspectieven, indien iemand interesse daarin toont. Wat weinigen (inclusief mezelf) echter anticipeerden, is dat Zuid-Koreaanse ontwikkelaars ineens op de proppen zouden komen met zo’n project voor Pinokkio, en dat men dit in de vorm van een Dark Souls-achtig avontuur zou gieten. Beging Round8 Studio (een divisie van Neowiz)...

Story of Seasons: A Wonderful life verscheen voor het eerst in 2003 voor de GameCube en PlayStation 2 als Harvest Moon: A Wonderful Life. Het hele gedoe met de benaming Harvest Moon/Story of Seasons is intussen iets voor de geschiedenisboeken, maar het komt erop neer dat de originele ontwikkelaar de oorspronkelijke Harvest Moon-reeks heeft verdergezet als Story of Seasons. Twintig jaar na de originele release, kreeg deze GameCube-titel deze zomer zo een remake onder de banner van Story of Seasons.

Soms denk ik terug aan de vele uren die ik zowel met Harvest Moon als met Stardew Valley doorbracht. Het plannen van je eigen boerderij, hard werken om alles mooi te maken en proper te houden, banden smeden met de verschillende personages die je tegenkwam en uitzoeken wie je partner kon worden, gaf heel wat voldoening. Ondertussen hebben zowel vrouwlief als ikzelf ook de nodige tijd doorgebracht met de verschillende Animal Crossing-spelletjes en vooral de laatste versie op Nintendo Switch. De gelijkenissen met eerder vernoemde spellen waren voor mij op het eerste gezicht al duidelijk, dus was ik benieuwd om ook deze aan de tand te voelen.

Het moest de epische conclusie worden van een gamejaar dat sowieso al met glans geslaagd was. Zoals te verwachten, bereikte de hype rond Starfield de afgelopen weken zijn absolute hoogtepunt, natuurlijk extra gevoed door de vele online lekken. Bethesda Game Studios brengt dan ook niet elk jaar een nieuw IP uit dat ons een open wereld RPG voorschotelt met de omvang van onze Melkweg over pakweg driehonderd jaar. Vanzelfsprekend is de ambitie om te kunnen rondlopen, al vechtend of puzzelend op meer dan duizend planeten, dan ook nog eens verspreid over honderd zonnestelsels, op zijn minst lovenswaardig te noemen. Daarbovenop herinnert iedereen zich natuurlijk wat voor een hemels genot het kan zijn om een titel uit een Bethesda-topfranchise als Fallout of The Elder Scrolls te spelen. De vele uitgestrekte wonderbaarlijke werelden met die beklijvende atmosfeer, de lore, de mystiek, de keuzes tussen heel wat uniek ogende facties met hun onderlinge dynamiek welke grotendeels het memorabele...