Survival

Als het op horror aankomt, ben ik een groot mietje. Films en games sla ik met veel plezier over. Ik kijk nog liever naar de zoveelste herhaling van F.C. De Kampioenen dan naar een horrorfilm. Ik eet veel liever een week sla dan aan een spel als Dead Space te beginnen. En toch is er afgelopen jaren al wat vooruitgang geboekt. Zo ben ik in 2019 begonnen met Man of Medan, om het jaar erop Little Hope en vorig jaar House of Ashes te spelen. Allemaal horrorspellen van ontwikkelaar Supermassive Games, de makers van Until Dawn. Aangezien ik die drie spellen goed kon verteren, waag ik me aan het nieuwste project van Supermassive Games: The Quarry. Deze keer gebeurde dat in samenwerking met uitgever 2K Games.

“This is my boomstick”, dat zijn de legendarische woorden van niemand minder dan Ash uit Evil Dead die triomfantelijk zijn shotgun toont. Een van de zovele simpele oneliners die een glimlach op mijn gezicht kunnen toveren. Soms kan het filmmedium toch zo prachtig zijn in al zijn eenvoud. Ik herinner me de eerste keer dat ik Evil Dead 2 zag, een ware openbaring. Voornamelijk de tweede en derde film zijn soms extreem bizar en weten een geniale lijn tussen horror en komedie te vinden, terwijl de eerste nog iets obscuurder was. Vele jaren later is die traditie verdergezet met de schitterende serie Ash vs Evil Dead. In al die tijd zijn er ook enkele games uitgekomen, maar die wisten de sfeer van de films niet echt te repliceren. Toen ik de eerste gameplaybeelden van Evil Dead: The Game zag, wist ik echter meteen: “die moet ik hebben”.

Toen ik Outward nader aanschouwde wanneer deze in 2019 verscheen voor de pc, leek de indiegame op het eerste gezicht een perfecte match te zijn. De enorme, kleurrijke wereld die Aurai is, het originele verhaal, de prima klinkende soundtrack, een duidelijke gebruikersinterface, lokaal co-oppen via split-screen … Kortom, de game leek klaarblijkelijk alles, nee zelfs meer, in huis te hebben dan een moderne action RPG nodig heeft. Helaas zat onder die mooie glanzende schil een lelijke beenharde pit, namelijk de soulslike moeilijkheidsgraad. Bijvoorbeeld, elke keer wanneer je verslagen werd, raakte je je ganse inventory kwijt, inclusief je uitrusting en je wapens. Wanneer je er dan niet in slaagde om deze terug te bemachtigen, zat er niets anders op dan helemaal van voor af aan te beginnen. Daarnaast moest je constant op zoek naar voedsel, water en rust terwijl je zelfs tijdens je zuurverdiende slaap door dezelfde groep bandieten of wilde beesten aangevallen werd. Zowel de onhandige...

This War of Mine wist een jaar of acht geleden een behoorlijke impact te maken met een niets ontziende kijk op wat het betekent om een weerloze burger te zijn te midden van een alles om zich heen verslindende oorlog. De 2.5D game draait volledig om het maken van moeilijke keuzes in een precaire strijd om te overleven en werd bij de release dan ook uitvoerig geprezen omdat het de camera mikt op de onschuldige slachtoffers van gewapende conflicten. Datzelfde spel komt nu in een versie die de Final Cut genoemd wordt ook uit voor PlayStation 5 en Xbox Series X en voelt op een pijnlijke manier relevanter aan dan ooit tevoren.

Veel is veranderd sinds de oorspronkelijke release van Chernobylite. De plek rond de reactor die verantwoordelijk is voor één van de grootste kernrampen in de geschiedenis kwam de voorbije maanden op deprimerende wijze in het nieuws omdat een stelletje malloten het een goed idee vonden om er oorlogje te gaan spelen. Loopgraven aanleggen in het meest radioactieve bos van Europa kan als bijwerking hebben dat je licht gaat geven in het donker, dus misschien was thuis blijven en de boel onveilig maken op de PlayStation een beter idee. Dat Chernobylite op PlayStation 5 ondanks de nodige schoonheidsfouten een veiliger en amusanter alternatief is dan er anno 2022 te gaan rond hollen, ontdekken we in elk geval in deze review.

Dying Light 2 Stay Human is de sequel op Dying Light. Als dooddoener om een recensie mee te beginnen kan het tellen, nietwaar? En toch heb ik het gevoel dat dit de beste manier is om een geanticipeerde opvolger als dit mee te beginnen. Na de tumultueuze lange ontwikkeling die de game heeft doorgemaakt en de grote beloftes die Techland heeft gemaakt, is Dying Light 2 niks meer of minder dan een iets ambitieuzere opvolger geworden. Dat daar niet zo veel mis mee is, ondervonden ShPonGle en ik toen we onderworpen werden aan de review.