kan je eveneens bedenken dat een compleet en tragisch foutgelopen doop niet het einde van elke betrokkene zijn leven hoeft te betekenen
Het is duidelijk dat je een juridische achtergrond hebt. In mijn naaste familie is rechten het meest voorkomende diploma. Er zitten advocaten, rechters en een prof aan de unif tussen. Ik herken de manier van denken, het is iets wat aangeleerd wordt tijdens de opleiding.
Het komt er op neer dat je je persoonlijke visie aan kant schuift, uitschakelt zelf, en enkel gaat beoordelen in het licht van de wet. Er is geen goed of kwaad, er is enkel wat wettelijk is en wat niet wettelijk is. Het gaat niet over je oordeel over de daad, maar aan het toetsen van de daad tegenover de wetteksten.
Ik snap de achtergrond van de aanpak wel. Recht moet zo objectief mogelijk blijven. Anderen bepalen wat wel of niet mag en maken de wetten, een advocaat probeert de daad in zijn context te plaatsen, een rechter oordeelt over hoe de daad binnen het wettelijk kader gesitueerd dient te worden. Complete objectiviteit is natuurlijk een waanbeeld, maar dat is voer voor een andere discussie.
Zo ook: voor jou is het duidelijk dat de uitspraak van de rechter over het overlijden van Sanda Dia objectief en eerlijk is. En dat er een straf is uitgesproken, en dat als die straf is uitgevoerd de daders met een schone lei mogen beginnen. Schuld en boete en vergiffenis, zo je wil.
Dat is althans die juridische logica.
Maar ik, en met mij vele anderen, kennen nog een andere dan de juridische logica. Over de strafmaat spreek ik mij niet uit, ik ben zelf geen jurist. Maar het is die schone lei die mij stoort. Om het samen te vatten: die juridische boete en juridische vergiffenis, daar heb ik geen boodschap aan.
Als een van de veroordeelden ooit bij ons komt solliciteren, dan wil ik niet dat die mijn collega wordt. En dan kan jij van mening zijn dat hij zijn straf heeft volbracht en dat gedane feiten verder geen invloed moeten hebben op zijn leven, mijn moreel kompas werkt anders. Ik zeg niet dat hij nergens meer werk mag vinden. Ik zeg dat ik niets te maken wil hebben met zo'n personen. Net zoals ik ook geen collega's zou willen die hun vrouw in elkaar kloppen, of ooit veroordeeld zijn voor pedofilie, of...
Neem nu Michelle Martin. Die is tegenwoordig ook op vrije voeten. Moest die in een broodjeszaak werken, ik zou voor geen geld ter wereld daar een broodje willen kopen. Het staat een broodjeszaak vrij om Michelle Martin aan te nemen. Net zoals het mij vrij staat om daar geen broodjes te kopen.
Het staat de leden van Reuzegom die veroordeeld zijn vrij om te gaan en staan waar ze willen. Net zoals het mij vrij staat om uit persoonlijke overwegingen niets, maar dan ook niets, met één van hen te maken willen hebben, op welk gebied dan ook. Los van of ze hun straf, juridisch gezien dan, al hebben ingelost of niet.
Bespaar me trouwens groteske uitspraken als 'het einde van hun leven moeten betekenen'. Sommige werkgevers zouden er voor kiezen om ze niet aan te nemen, anderen gaan er geen seconde bij stilstaan. Sommige mensen zullen geen contact wensen als ze van de veroordeling op de hoogte zijn, anderen zullen dat door de vingers zien. Schuld en boete, zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar. En boete, dat is breder dan de strict juridische interpretatie.
Er is in dit verhaal trouwens maar één iemand voor wie het letterlijk het einde van zijn leven heeft betekend, dus om dan te gaan spelen met de figuurlijke betekenis van 'einde van het leven' getuigt van weinig klasse. Of inlevingsvermogen.