Nine Inch Nails - Head like a hole 3
Pixies - Where is my mind? 4
Pft hier had ik echt een muntje kunnen opwerpen, twee nummers die zeer sterk aan elkaar gewaagd zijn.
Pretty Hate Machine toonde aan dat Nine Inch Nails al vrij volledig gevormd was vanaf de start. Bevat bijna alle karakteristieken die de muziek van Reznor onder die naam het karakteristieke geluid geeft. Misschien dat je hier nog iets meer de rechtstreekse link met bepaalde invloeden hoort (eighties elektronische pop, vroege industrial). Head Like A Hole is zo'n beetje de blauwdruk voor de discografie van NiN, iets tussen agressief en euforisch in. Kracht halen uit woede. De teksten van Reznor zijn wel vaak zeer in your face en misschien wat simplistisch waardoor het op dat vlak soms een tikkeltje puberaal is.
Ik ben een grote fan van de Pixies - of toch van de periode voor de reünie. Where Is My Mind? is waarschijnlijk wat afgebot door de populariteit maar eigenlijk is dat toch een vreemd nummer, met die lome groove en spookachtige ooh-hoo's. Ik vind het een beetje gek om Pixies te clean te vinden. Er zit veel onderhuidse spanning in de muziek die er op gepaste tijden uitkomt, Frank Black is een interessante, onvoorspelbare frontman en zeker op Surfer Rosa klinkt de muziek wat ruiger en levendiger dan we in de eighties gewoon waren door de fantastische productie van Steve Albini. Dat drumgeluid! Een verademing na die shitty gated drums met tinnen geluid die populair waren in de eighties. Geen wonder dat Cobain bij Albini ging aankloppen voor In Utero. Vroeger was Surfer Rosa mijn favoriet album van de band, ondertussen is dat eerder Doolittle.