Hoe kunstmatig zijn die situaties niet wetende dat er constant een camera meekijkt? In hoeverre kunnen mensen zichzelf zijn met constant een camera op hun vingers? Hoe zou ik overkomen op tv?
Neem nu bijvoorbeeld Dave. Dave is van nature sowieso al timide en de de frustraties van Hanne (die ik overigens ook kan begrijpen) maken het sowieso al een lastige situatie. Als het dan moeizaam gaat, misschien wel een mismatch is, kruipt het dan niet nog extra in je hoofd wetende dat
gans Vlaanderen meekijkt en dat de producers handig kunnen knippen en plakken om juist die ongemakkelijke momenten te tonen die interessante tv maken. Om den duur begin je alles te overdenken, ben je elke seconde camerabewust, klap je nog meer dicht en krijg je langs de kant van Hanne nog meer frustratie. Een vicieuze cirkel dus.
Het is eigenlijk doodnormaal dat iemand zoals Dave dan volledig dichtklapt.
Idem voor een Veerle kan ik mij zoiets voorstellen, zij wil niet zo vervelend doen en toch gebeurt het. Ik denk ook aan een aantal deelnemers van vorig seizoen. Mensen zijn zichzelf niet in zo'n stressvolle kunstmatige situatie.
Ik zou alleszins alleen al om zo'n rampscenario te vermijden nooit deelnemen, wetende welke bagger je over je krijgt en hoe belachelijk je kan overkomen. Indien het klikt dan valt dat misschien allemaal nog mee zo'n camera op je vingers, maar als je u niet op uw gemak voelt bij die persoon en iedereen kijkt mee dan is het een gans ander verhaal...
Het is maar mijn bedenking.
Sowieso blijft het een knip- en plakwerk van korte fragmenten en is het onmogelijk voor de kijker om goed te oordelen, laat staan te veroordelen.
Maar het blijft wel erg leuke televisie en uiteraard houden mijn vriendin en ik er tijdens het kijken vaak mindere genuanceerde meningen op na.
)
