Ik ben altijd te vinden voor een tof bordspel, maar als je de eerste keer een spel speelt, weet je uiteraard niet of het je wel zal bevallen. Wat anderen vinden, klopt niet altijd met wat jijzelf als verwachting hebt. Voor Not Alone begon ik zonder veel voorkennis aan mijn eerste speelsessie. Ik surfte wel eens naar BoardGameGeek om te kijken wat het spel precies inhoudt en bekeek een video over hoe het spel gespeeld moet worden, en dat was het dan. Niet veel later kwamen redacteurs Edenian, Cerulean en Sir. K me vergezellen om met Not Alone aan de slag te gaan. Het relaas lees je hier.
Edenian en ik kennen elkaar al enkele jaren, maar met Cerulean en Sir. K is de ontstane band nog recent. Toch kunnen we al enkele bordspelsessies later spreken van een succesverhaal tussen ons vieren, want het klikt enorm goed. Zo goed dat we nu maandelijks trachten af te spreken om de door uitgevers opgestuurde bordspellen te testen. Zo stuurde distributeur Geronimo Games ons Not Alone (van de Belgische uitgever Geek Attitude Games) en Neoville op, twee games die we enkele dagen later al op tafel legden om het te onderwerpen aan een review.
Monstertje spelen
Not Alone is een asymmetrisch spel waarin één speler het tegen de rest moet opnemen. In dit spel neemt het Wezen het op tegen enkele leden die in de Nederlandse versie van het spel Prooi worden genoegd. Het monster tegen enkele schunnige figuren dus. De lelijkste mocht starten als het monster (er werd unaniem beslist dat ik die rol op mij zou nemen), waarna de strijd om de overwinning kon losbarsten. Het doel van het spel hangt af van wie je precies bent. Als Wezen wil jij dat de assimilatiesteen zo snel als mogelijk een op voorhand vastgelegd aantal stappen opschuift, terwijl je als lid van de Prooi de overlevingssteen een aantal vakken wil opschuiven in samenwerking met je medespelers. Beide stenen bewegen in de tegenovergestelde richting en het vak waarop jouw steen moet komen, is dezelfde als van de tegenstander(s). De eerste die zijn steen op de juiste plek krijgt, wint het spel onmiddellijk.
De setup is eenvoudig. Het Wezen legt tien locatiekaarten voor zich neer, genummerd van één tot en met tien. Deze kaarten stellen het eiland Artemia voor die de overige spelers zullen verkennen. Daarnaast schudt het Wezen zijn jachtkaarten en neemt daarvan drie kaarten in de hand. Ook krijgt het monster drie fiches. Het 'scorebord' wordt op het midden van de tafel gelegd en de twee stenen worden op het vak met het huidige aantal spelers gelegd. Elk lid van de Prooi krijgt vijf kaarten (één tot en met vijf) en drie blokjes die het moreel voorstellen. Daarnaast krijgen ze elk nog een overlevingskaart. Als laatste worden, afhankelijk van het aantal spelers, nog een aantal locatiekaarten op tafel gelegd, genummerd één tot en met zes. Dit vormt de markt.
Welke planeetlocatie verken je?
Elke ronde bestaat uit een aantal stappen, te beginnen met Onderzoek. In deze fase kiest elk lid van de Prooi één kaart uit de hand en legt deze gedekt neer. Dit is de kaart waar de speler naartoe wil. Optioneel mogen ze vooraf moreel spenderen om afgelegde kaarten terug in de hand te nemen, maar het afgeven van moreel helpt het Wezen een handje. Zit je zonder moreel, dan mag het monster zijn steen één veld vooruit verplaatsen en is die dus een stap dichter bij de overwinning. Nadien krijg je opnieuw drie moreel en mag je alle afgelegde locatiekaarten terugnemen. Afgelegde kaarten komen open te liggen, zodat het Wezen een beter zicht krijgt op de mogelijkheden. De tweede fase is de Jacht. Hierin plaatst het Wezen zijn fiche(s). Standaard is dat er één, maar door het gebruik van jachtkaarten of afhankelijk van hoever de Prooi gevorderd is op het scorespoor, kan dat aantal oplopen tot drie. Het is de bedoeling dat het Wezen inschat naar waar de leden van de Prooi gaan, om hen te pakken te krijgen.
De Afrekening is de derde fase en hierin worden alle locatiekaarten omgedraaid. Degenen die naar een locatie gaan zonder fiche, mogen de locatieactie uitvoeren. Zo kun je op locatie vijf een kaart van de markt nemen en daarmee de mogelijkheden uitbreiden, terwijl je met kaart twee de huidige en één andere kaart van de open aflegstapel terug in de hand mag nemen. Heeft het Wezen iemand van de Prooi te pakken, dan gaat de steen van het Wezen een stap vooruit, verliest dat lid een moreel en mag de locatieactie niet uitgevoerd worden. In de laatste fase, de Opruimfase, worden de gespeelde kaarten afgelegd (de Prooi legt deze open neer), neemt het Wezen een nieuwe jachtkaart en gaat de overlevingssteen één stap vooruit. Daarnaast hebben de Prooien overlevingskaarten die kunnen helpen om het monster dwars te zitten. Datzelfde geldt echter ook voor het Wezen zelf die jachtkaarten tot zijn beschikking heeft. Op zowel de jacht- als overlevingskaarten staat de fase vermeld waarin de kaart in kwestie gespeeld kan worden.
Open communicatie
Tijdens het spel mogen de leden van de Prooi communiceren, maar dit moet wel open gebeuren. Alles wat verteld wordt, moet ook gehoord worden door het Wezen. Kaarten tonen aan elkaar is daarom niet toegestaan. Dat is dan ook een van de tofste elementen aan het spel. In hoeverre deel je belangrijke informatie met elkaar, wetende dat de tegenstander altijd meeluistert. Bluf je en gaan je teamleden mee in het gebluf? Of weet het Wezen dat gebluf te doorzien en weet hij je te pakken... Het is altijd bang afwachten welke locatie het Wezen selecteert, wetende dat jij als Prooi je gedekte locatiekaart niet meer kunt aanpassen. Nog een positief punt is dat het spel te spelen is met twee tot en met zeven spelers, wat toch erg uitgebreid is. Wel moet ik zeggen dat het pas interessant wordt vanaf vier spelers, omdat het Wezen dan meer kans heeft om toch iemand te pakken.
Edenian en ik kennen elkaar al enkele jaren, maar met Cerulean en Sir. K is de ontstane band nog recent. Toch kunnen we al enkele bordspelsessies later spreken van een succesverhaal tussen ons vieren, want het klikt enorm goed. Zo goed dat we nu maandelijks trachten af te spreken om de door uitgevers opgestuurde bordspellen te testen. Zo stuurde distributeur Geronimo Games ons Not Alone (van de Belgische uitgever Geek Attitude Games) en Neoville op, twee games die we enkele dagen later al op tafel legden om het te onderwerpen aan een review.
Monstertje spelen
Not Alone is een asymmetrisch spel waarin één speler het tegen de rest moet opnemen. In dit spel neemt het Wezen het op tegen enkele leden die in de Nederlandse versie van het spel Prooi worden genoegd. Het monster tegen enkele schunnige figuren dus. De lelijkste mocht starten als het monster (er werd unaniem beslist dat ik die rol op mij zou nemen), waarna de strijd om de overwinning kon losbarsten. Het doel van het spel hangt af van wie je precies bent. Als Wezen wil jij dat de assimilatiesteen zo snel als mogelijk een op voorhand vastgelegd aantal stappen opschuift, terwijl je als lid van de Prooi de overlevingssteen een aantal vakken wil opschuiven in samenwerking met je medespelers. Beide stenen bewegen in de tegenovergestelde richting en het vak waarop jouw steen moet komen, is dezelfde als van de tegenstander(s). De eerste die zijn steen op de juiste plek krijgt, wint het spel onmiddellijk.
De setup is eenvoudig. Het Wezen legt tien locatiekaarten voor zich neer, genummerd van één tot en met tien. Deze kaarten stellen het eiland Artemia voor die de overige spelers zullen verkennen. Daarnaast schudt het Wezen zijn jachtkaarten en neemt daarvan drie kaarten in de hand. Ook krijgt het monster drie fiches. Het 'scorebord' wordt op het midden van de tafel gelegd en de twee stenen worden op het vak met het huidige aantal spelers gelegd. Elk lid van de Prooi krijgt vijf kaarten (één tot en met vijf) en drie blokjes die het moreel voorstellen. Daarnaast krijgen ze elk nog een overlevingskaart. Als laatste worden, afhankelijk van het aantal spelers, nog een aantal locatiekaarten op tafel gelegd, genummerd één tot en met zes. Dit vormt de markt.
Welke planeetlocatie verken je?
Elke ronde bestaat uit een aantal stappen, te beginnen met Onderzoek. In deze fase kiest elk lid van de Prooi één kaart uit de hand en legt deze gedekt neer. Dit is de kaart waar de speler naartoe wil. Optioneel mogen ze vooraf moreel spenderen om afgelegde kaarten terug in de hand te nemen, maar het afgeven van moreel helpt het Wezen een handje. Zit je zonder moreel, dan mag het monster zijn steen één veld vooruit verplaatsen en is die dus een stap dichter bij de overwinning. Nadien krijg je opnieuw drie moreel en mag je alle afgelegde locatiekaarten terugnemen. Afgelegde kaarten komen open te liggen, zodat het Wezen een beter zicht krijgt op de mogelijkheden. De tweede fase is de Jacht. Hierin plaatst het Wezen zijn fiche(s). Standaard is dat er één, maar door het gebruik van jachtkaarten of afhankelijk van hoever de Prooi gevorderd is op het scorespoor, kan dat aantal oplopen tot drie. Het is de bedoeling dat het Wezen inschat naar waar de leden van de Prooi gaan, om hen te pakken te krijgen.
Not Alone is een erg tof kat- en muisspel.
De Afrekening is de derde fase en hierin worden alle locatiekaarten omgedraaid. Degenen die naar een locatie gaan zonder fiche, mogen de locatieactie uitvoeren. Zo kun je op locatie vijf een kaart van de markt nemen en daarmee de mogelijkheden uitbreiden, terwijl je met kaart twee de huidige en één andere kaart van de open aflegstapel terug in de hand mag nemen. Heeft het Wezen iemand van de Prooi te pakken, dan gaat de steen van het Wezen een stap vooruit, verliest dat lid een moreel en mag de locatieactie niet uitgevoerd worden. In de laatste fase, de Opruimfase, worden de gespeelde kaarten afgelegd (de Prooi legt deze open neer), neemt het Wezen een nieuwe jachtkaart en gaat de overlevingssteen één stap vooruit. Daarnaast hebben de Prooien overlevingskaarten die kunnen helpen om het monster dwars te zitten. Datzelfde geldt echter ook voor het Wezen zelf die jachtkaarten tot zijn beschikking heeft. Op zowel de jacht- als overlevingskaarten staat de fase vermeld waarin de kaart in kwestie gespeeld kan worden.
Open communicatie
Tijdens het spel mogen de leden van de Prooi communiceren, maar dit moet wel open gebeuren. Alles wat verteld wordt, moet ook gehoord worden door het Wezen. Kaarten tonen aan elkaar is daarom niet toegestaan. Dat is dan ook een van de tofste elementen aan het spel. In hoeverre deel je belangrijke informatie met elkaar, wetende dat de tegenstander altijd meeluistert. Bluf je en gaan je teamleden mee in het gebluf? Of weet het Wezen dat gebluf te doorzien en weet hij je te pakken... Het is altijd bang afwachten welke locatie het Wezen selecteert, wetende dat jij als Prooi je gedekte locatiekaart niet meer kunt aanpassen. Nog een positief punt is dat het spel te spelen is met twee tot en met zeven spelers, wat toch erg uitgebreid is. Wel moet ik zeggen dat het pas interessant wordt vanaf vier spelers, omdat het Wezen dan meer kans heeft om toch iemand te pakken.
Conclusie
Not Alone is een spel dat ik altijd wel eens zal willen spelen. Het een-tegen-veel aspect spreekt me erg aan, je kunt het zowel met kleine als grotere groepen spelen en het blijft in veel gevallen spannend tot aan het eind. Toch heb ik het gevoel dat het Wezen net een tikkeltje te sterk is, maar dat mag de pret zeker niet bederven. Zelf raad ik het spel wel pas aan vanaf vier spelers, omdat het dan pas interessant wordt, zowel qua communicatie als bluffen. Not Alone is me erg bevallen en ik ga ongetwijfeld ook de uitbreiding aanschaffen voor meer diversiteit!
Pro
- Blijft in veel gevallen spannend tot het einde
- Bluffen blijf ik tof element vinden
- Te spelen met twee tot en met zeven
Con
- Pas leuk vanaf vier spelers
- Monster misschien net iets te sterk
7.5
Over
Uitgever
- Geek Attitude Games
