De band met je ouders

[Avondland]

Sommige mensen zijn gewoon narcistisch, hebben een ego van jewelste en geven gewoon niks om een ander. Jammer genoeg. Ne ex-vriend van mijn moeder is dit weekend begraven, hij was 85 jaar. R.I.P. Na de dood van ons vader had ze een jaartje iemand anders maar ze heeft hem daarna buitengesmeten na de zoveelste 'stunt'. (Ik ga niet in detail treden maar het was echt crazy wat hij allemaal deed)

Hij had geen enkel contract meer met zijn kinderen maar dat was hun schuld want hij was ne hele goeie vader en het deed hem zogezegd véél hartzeer. Zijn (ex-)vrouw was het afgetrapt maar dat was haar schuld. Hij was zo ne brave mens! En huil huil vrienden lieten hem één voor één vallen.

Op zijn begrafenis waren er -naar het schijnt- welgeteld 10 mederusthuisbewoners en de begrafenisondernemer en dat was het. Van zijn familie (een honderdtal, hij had een erg grote familie) was letterlijk NIEMAND opgedaagd. Vrienden had hij niet meer. Maar het was zo ne 'heilige' hoor. Nooit was het zijn schuld.

Hij gaat het allemaal niet meer beseffen. Maar zo kan een mensenleven dus ook uitdoven in zelfbedrog en vergetelheid.

 

[elgrande]

Ik heb precies een emotioneel moeilijk jaar en vraag me soms af of de dood van mijn vader er toch meer mee te maken heeft dan ik dacht.

Op een of andere manier voelt de onterving nog maar eens als een ongelooflijke afwijzing. Hoe kan je nu in godsnaam je kind niet graag zien.

Ik ben ook gewoon zo boos dat'k nooit wist waar hij woonde. Geen idee of ik er daadwerkelijk naartoe gegaan zou zijn, maar nu heb'k precies een gevoel van spijt dat'k nooit eens echt mijn gedacht heb kunnen zeggen over wat voor een klotevader hij eigenlijk was.

Ik heb zelf al 20+ jaar geen contact meer met mijn vader. Dat is een heel vreemd gevoel, ja, dat je eigen vader, die je vroeger zo vaak in zijn armen heeft gehad, waar je vroeger vaak mee hebt gevoetbald, zich plots niet meer om je wil bekommeren. Ik heb dat een drietal jaar geleden eens aangekaart bij een therapeut, en naar aanleiding daarvan heb ik met mijn moeder een paar mooie gesprekken gehad over zijn jeugd, hoe hij is opgegroeid. Dat verklaarde niet alles, maar bood een beetje een kader. Dat waren ook gesprekken die ik heel fijn vond, en waar ik later nog veel aan ga hebben.

Deels heb ik er compassie mee, maar een groter deel van me zegt toch dat hij alles in handen had, en het gewoon allemaal heeft weggegooid, met een heel bittere en zure blik op de wereld. Dat is een keuze die je uiteindelijk zelf maakt.

Die therapeut, al een oude mens, zei dat hij bij zijn vader ook iets gelijkaardigs had, heel lang geen contact, maar toen z'n vader ernstig ziek is geworden, is hij hem uiteindelijk wel gaan verzorgen tot hij is overleden. Ik weet niet of ik dat zelf zou kunnen, maar het gaf me wel iets om over na te denken, over hoe ik zelf in de wereld wil staan, ook met mensen die ik niet zo moet. Alleen al dat perspectief erbij hebben vind ik waardevol.

Ik kan me voorstellen dat het voor mij hetzelfde zal zijn als bij jou. Dat het langzaam zal binnen komen sijpelen moest hij overlijden en dat dat een groter effect zal creëren dan ik nu vermoed. Ik weet eigenlijk niet of ik me daarvoor kan wapenen. Als ik eens kwaad zou gaan roepen of een lange brief met uitleg zou schrijven, zou ik misschien daar dan later weer spijt van hebben, of zou ik spijt hebben dat ik niet nog een extra keer ben gegaan. Waarschijnlijk is het zo'n donkerder stuk van je leven waar je op zeker moment door zal moeten.

 

[apzoeir]

Erg eigenlijk dat er zich veel mensen in mijn situatie bevinden. Zo triest dat mensen voor kinderen kiezen om er dan later niet meer naar om te kijken. Ik heb zelf geen kinderen, maar ik kan me niet voorstellen dat ik mijn metekind nooit meer zou zien. Die puber is mijn god waarvoor ik door een vuur zou gaan alsof het mijn eigen kind zou zijn (zijn niet eens familie, is de oudste zoon van goede vrienden).

 

[Galaxy]

Ik verschiet er ook van dat zoveel mensen hier in dezelfde situatie zitten, had dat nooit verwacht.Ik had eerder verwacht dat mijn situatie een uitzondering was....

 

[Mormel]

Al veel te veel persoonlijke info geschreven op dit forum, maar kennelijk nog nooit hier gereageerd.
De band met mijn ouders is moeilijk onder meer omdat beide me aanmoedigden om zelfmoord te plegen toen ik als 19 jarige compleet crashte.
Twee langere relaties gehad, twee keer met een stiefzoon, beide na 7 jaar gestopt.
Al dik een jaar terug vrijgezel. Moeder zat al dertien jaar in een psychiatrische instelling.
In september werd ik aangeraden om terug contact op te nemen met mijn moeder (we hadden al zeker vijf jaar geen contact en zij had ook geen gegevens van mij), bleek dat ze uitgezaaide kanker had.
Laatste maand werd enkel pijnstilling gegeven en vorige nacht kreeg ik telefoon met de boodschap dat ze overleden was.

Naar begrafenisondernemer geweest en veel zitten bellen, maar zelf voel ik compleet niets. Heb jaren gehoopt dat dit mens ging sterven maar nu is er niets, geen opluchting, geen verdriet, gewoon leegte.
Omdat ik mentaal niet zo stabiel ben, ben ik wel een beetje bevreesd voor het na-effect.
De voorbije twintig jaar zat deze vrouw in mijn nachtmerries, gaat het nu eindelijk stoppen?
Iemand daar ervaring mee? (En mijn slaap is redelijk fel, ik zit daarin te slaan en te stampen en wordt 's morgens soms wakker in een hoekje van mijn kamer met het deken rond mij.)

 

[Falafel]

Er zijn inderdaad heel veel mensen met ouders waar nogal wat aan mankeert. Als ik zo rond me kijk, bij generatiegenoten en zij die net wat ouder zijn dan ik, zijn dat veelal ouders wiens eigen ouders dan weer de oorlog hebben meegemaakt en daar te trauma's van hebben doorgegeven, in een tijd waarin psychisch welzijn nauwelijks of geen aandacht kreeg. Ik zie dat ik mijn eigen familie, langs beide kanten. Idem bij mijn schoonfamilie. Het is echter geen excuus, maar ik probeer het zo enigszins te plaatsen.

Maar ik zie in mijn generatie alleszins heel veel bewustzijn daar rond en ook echt de wil om het "met ons" te laten stoppen. Velen kiezen voor een kinderloos leven of zijn er heel bewust mee bezig om niet te worden zoals ma of pa.

Mijn eigen ouders, ik kan er een boek over schrijven. Idem over drie van de vier grootouders. Mijn grootvader mis ik hoe later hoe meer, terwijl hij er al meer dan 20 jaar niet meer is. Hij was het baken van stabiliteit.

 

[Mormel]

Er zijn inderdaad heel veel mensen met ouders waar nogal wat aan mankeert. Als ik zo rond me kijk, bij generatiegenoten en zij die net wat ouder zijn dan ik, zijn dat veelal ouders wiens eigen ouders dan weer de oorlog hebben meegemaakt en daar te trauma's van hebben doorgegeven, in een tijd waarin psychisch welzijn nauwelijks of geen aandacht kreeg. Ik zie dat ik mijn eigen familie, langs beide kanten. Idem bij mijn schoonfamilie. Het is echter geen excuus, maar ik probeer het zo enigszins te plaatsen.

Maar ik zie in mijn generatie alleszins heel veel bewustzijn daar rond en ook echt de wil om het "met ons" te laten stoppen. Velen kiezen voor een kinderloos leven of zijn er heel bewust mee bezig om niet te worden zoals ma of pa.

Mijn eigen ouders, ik kan er een boek over schrijven. Idem over drie van de vier grootouders. Mijn grootvader mis ik hoe later hoe meer, terwijl hij er al meer dan 20 jaar niet meer is. Hij was het baken van stabiliteit.

Gewoon dat laatste. Ik ben een deel opgevoed door mijn grootouders langs vaders kant en eigenlijk was dat voor mij als kind de enige plaats waar ik ooit een gezinsleven ervaarde. Zo iets simpel als 's morgens opstaan, in de keuken komen en zien dat die tafel gedekt is terwijl de koffie doorloopt en je grootmoeder een pannetje melk opwarmt (ik had het nooit ervaren).
Ben nog een periode mantelzorger geweest voor deze grootmoeder tot ze overleed en misschien is dit snel om te zeggen, maar ik heb het gevoel dat ik meer last had met haar overlijden dan dat van mijn moeder.

 

[DenKabouter]

Al veel te veel persoonlijke info geschreven op dit forum, maar kennelijk nog nooit hier gereageerd.
De band met mijn ouders is moeilijk onder meer omdat beide me aanmoedigden om zelfmoord te plegen toen ik als 19 jarige compleet crashte.
Twee langere relaties gehad, twee keer met een stiefzoon, beide na 7 jaar gestopt.
Al dik een jaar terug vrijgezel. Moeder zat al dertien jaar in een psychiatrische instelling.
In september werd ik aangeraden om terug contact op te nemen met mijn moeder (we hadden al zeker vijf jaar geen contact en zij had ook geen gegevens van mij), bleek dat ze uitgezaaide kanker had.
Laatste maand werd enkel pijnstilling gegeven en vorige nacht kreeg ik telefoon met de boodschap dat ze overleden was.

Naar begrafenisondernemer geweest en veel zitten bellen, maar zelf voel ik compleet niets. Heb jaren gehoopt dat dit mens ging sterven maar nu is er niets, geen opluchting, geen verdriet, gewoon leegte.
Omdat ik mentaal niet zo stabiel ben, ben ik wel een beetje bevreesd voor het na-effect.
De voorbije twintig jaar zat deze vrouw in mijn nachtmerries, gaat het nu eindelijk stoppen?
Iemand daar ervaring mee? (En mijn slaap is redelijk fel, ik zit daarin te slaan en te stampen en wordt 's morgens soms wakker in een hoekje van mijn kamer met het deken rond mij.)

Geen ervaring maar laat je zeker goed begeleiden...vanaf nu want de weerbots zou zo wel pas na weken/maanden kunnen opkomen. En dan een begrafenis regelen is al moeilijk op zich maar dit dan moeten doen voor "zo iemand"...nog lastiger. Veel moed!

 

[Muscleduck]

Voor wat het waard is, mijn moeder was een afschuwelijke moeder (heb er vier jaar quasi niet tegen gesproken nadat ze me buitengezet had op mijn 17), maar het is wel een fantastische oma nu voor mijn kinderen..

Ik zou het een kans geven je merkt imo vroeg genoeg hoe ze dermee omgaan en kunt de band nog knippen vóór je kinderen het echt beseffen.

Hier is het "de vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken". Onze kleine ziet mijn ouders zelden. Eigenlijk enkel op de verplichte momentjes. Die vragen ook zo goed als nooit hoe het er mee gaat of zo. Met nieuwjaar was ik er niet omdat ik ziek was maar mijn vrouw zei dat het 2 min aandacht was voor de keine en dan niks meer. Same old.

 

[Mormel]

Vandaag was de dienst. Deze ochtend getwijfeld om te gaan maar toch geweest omdat mijn vader en zijn broer en zus zouden komen, ondanks dat mijn ouders al bijna achttien jaar gescheiden zijn, daarnaast wist ik dat mijn broer niet zou gaan, dus ik voelde me toch wat verplicht.
Het was wat vreemd, de dienst was in de kapel van de instelling waar ze verbleef. Toen ik met mijn vaderskant van de familie binnenkwam waren de eerste rijen al bezet door haar kant van de familie en patiënten, dus wij hebben ons achteraan gezet. Eigenlijk denk ik dat mijn vader het lastiger had met heel de situatie dan ik want hij heeft zelf gans zijn leven in de psychiatrie gewerkt en zag daar ineens ook redelijk wat bewoners die vroeger onder zijn zorg vielen.
Voor de koffietafel ben ik niet gebleven want omdat ze al zo lang in een instelling zat waren er redelijk wat mensen niet op de hoogte van haar overlijden, dus vervolgens ben ik wat doodsprentjes gaan rondbrengen in Leuven en vervolgens in het dorp waar we woonden.

De voorbije dagen verschillende berichten en telefoontjes van haar zussen (allemaal mensen met wie ik al vele jaren geen contact had) over de spullen uit haar kamer, dat ik deze zeker niet in de kamer mag laten, etc. Begrijp niet dat zij het een goed moment vinden om ruzie te maken.
Op dit moment nog geen idee wat ik de volgende dagen nog moet regelen. Sinds ik thuis ben niemand meer gesproken en waarschijnlijk is de eerste persoon met wie ik in levende lijve spreek mijn klant van maandag.

Sorry voor het bericht want eigenlijk is het off-topic, denk dat ik het gewoon eens moest schrijven om het helder te krijgen in mijn hoofd.

 

[peppe]

Mijn vader was nog niet dood en de afrekeningen over de erfenis begon al.

Van mijn zussen had ik het verwacht, die zijn altijd opportunistisch geweest. Van mijn mama had ik het niet zien aankomen en kwam enorm hard aan.

Lang verhaal kort met heel mijn familie gebroken, dat ze branden in hel.

 

[gumball4000]

Mijn vader was nog niet dood en de afrekeningen over de erfenis begon al.

Van mijn zussen had ik het verwacht, die zijn altijd opportunistisch geweest. Van mijn mama had ik het niet zien aankomen en kwam enorm hard aan.

Lang verhaal kort met heel mijn familie gebroken, dat ze branden in hel.

Zelfde verhaal bij mijn schoonfamilie.
We horen die neven/nichten/tantes/nonkels ook nooit..ja 1x/jaar met kerst. Voor de rest niet. En dus het is jaarlijks een verplicht nummertje "samen Kerst vieren".
Mijn vriendin is daar kordater in en zegt "wij komen niet"..en dus al 2 jaar niet geweest. Enkel 1x samen iets georganiseerd, omdat het de laatste wil van de grootmoeder was. Ge merkt de afstand ook tijdens die laatste wil van die grootmoeder. Wij komen daar toe en kiezen als eerste onze plaats, we beginnen bij de uithoek vd tafel. Die schoonfamilie begon aan de andere uithoek vd tafel..waardoor alle neven/nichten enzo samen waren..behalve wij.

Schoonouders/schoonbroer hebben iets van "gohja het blijft familie, we zullen wel jaarlijks gaan"
De vriendin is met Kerst 2025 kordater geweest en heeft vlakaf gezegd dat ze het niet meer voelt met die kant van de familie en daarom niet wilt gaan. Die kant van de familie nodigt mekaar ook constant uit, doen dingen samen enzo.
En dit werd nog maar eens duidelijk tijdens de begrafenis van de grootmoeder. Er werden foto's getoond..alle neven en nichten samen..behalve mn vriendin en haar broer. Op letterlijk elke foto.
Reden? Die kant van de schoonfamilie zijn allemaal mensen die niet top waren op vlak van studies ed. Altijd 200 verschillende richtingen proberen en nooit afmaken.
Mijn vriendin heeft tijdens haar studiejaren een hersenbloeding gehad en ze hebben een chronische longaandoening ontdekt...en ze is er toch voor blijven gaan en uiteindelijk haar Master behaald met onderscheiding.
Nu is ze zelfstandige en best succesvol. Samen een redelijk dikke nieuwbouw gezet van +- een miljoen. Terwijl die kant van de familie zelfs nu blijft sputteren in de semi-marginaliteit en er veel geroddeld wordt. Er is echt een afgunst naar ons toe...en jaloezie.

Toeval wil dat we altijd dezelfde tante en nonkel tegenkomen als we in het weekend iets doen. Alsof die ons stalken . Terwijl we +-30min van elkaar wonen. Dat zorgt wel voor wat awkward momenten.
Die tante vroeg eens waarom wij ons er niet bij voelden horen..mn vriendin legt het uit zn er wordt vervolgens niets mee gedaan, behalve "maar dat is niet zo". Jaaaa...dan stopt het .
Meanwhile viavia gehoord dat bepaalde familieleden eens voor onze woning zijn gereden om te zien hoe we woonden. En het is niet dat ze hier per toeval kunnen voorbij rijden, want het ligt best afgelegen.

 

[saffronYellow]

Zelfde verhaal bij mijn schoonfamilie.
We horen die neven/nichten/tantes/nonkels ook nooit..ja 1x/jaar met kerst. Voor de rest niet. En dus het is jaarlijks een verplicht nummertje "samen Kerst vieren".
Mijn vriendin is daar kordater in en zegt "wij komen niet"..en dus al 2 jaar niet geweest. Enkel 1x samen iets georganiseerd, omdat het de laatste wil van de grootmoeder was. Ge merkt de afstand ook tijdens die laatste wil van die grootmoeder. Wij komen daar toe en kiezen als eerste onze plaats, we beginnen bij de uithoek vd tafel. Die schoonfamilie begon aan de andere uithoek vd tafel..waardoor alle neven/nichten enzo samen waren..behalve wij.

Schoonouders/schoonbroer hebben iets van "gohja het blijft familie, we zullen wel jaarlijks gaan"
De vriendin is met Kerst 2025 kordater geweest en heeft vlakaf gezegd dat ze het niet meer voelt met die kant van de familie en daarom niet wilt gaan. Die kant van de familie nodigt mekaar ook constant uit, doen dingen samen enzo.
En dit werd nog maar eens duidelijk tijdens de begrafenis van de grootmoeder. Er werden foto's getoond..alle neven en nichten samen..behalve mn vriendin en haar broer. Op letterlijk elke foto.
Reden? Die kant van de schoonfamilie zijn allemaal mensen die niet top waren op vlak van studies ed. Altijd 200 verschillende richtingen proberen en nooit afmaken.
Mijn vriendin heeft tijdens haar studiejaren een hersenbloeding gehad en ze hebben een chronische longaandoening ontdekt...en ze is er toch voor blijven gaan en uiteindelijk haar Master behaald met onderscheiding.
Nu is ze zelfstandige en best succesvol. Samen een redelijk dikke nieuwbouw gezet van +- een miljoen. Terwijl die kant van de familie zelfs nu blijft sputteren in de semi-marginaliteit en er veel geroddeld wordt. Er is echt een afgunst naar ons toe...en jaloezie.

Toeval wil dat we altijd dezelfde tante en nonkel tegenkomen als we in het weekend iets doen. Alsof die ons stalken . Terwijl we +-30min van elkaar wonen. Dat zorgt wel voor wat awkward momenten.
Die tante vroeg eens waarom wij ons er niet bij voelden horen..mn vriendin legt het uit zn er wordt vervolgens niets mee gedaan, behalve "maar dat is niet zo". Jaaaa...dan stopt het .
Meanwhile viavia gehoord dat bepaalde familieleden eens voor onze woning zijn gereden om te zien hoe we woonden. En het is niet dat ze hier per toeval kunnen voorbij rijden, want het ligt best afgelegen.

Gij komt zelf ook best arrogant en neerbuigend over in uw verhaal. Jullie zijn “succesvol”, en de familie is “semi-marginaal” en “niet top op vlak van studies”. Eigenlijk zet ge daarmee een hele groep familieleden neer als minderwaardig tegenover jullie. Dus eigenlijk is het logisch dat zij denken dat gij op hen neerkijkt, want ge bevestigt dat gewoon?

Uw bericht zit ook vol aannames, alsof jullie precies weten wat zij denken en doen.

 

[Sylverscythe]

Gij komt zelf ook best arrogant en neerbuigend over in uw verhaal. Jullie zijn “succesvol”, en de familie is “semi-marginaal” en “niet top op vlak van studies”. Eigenlijk zet ge daarmee een hele groep familieleden neer als minderwaardig tegenover jullie. Dus eigenlijk is het logisch dat zij denken dat gij op hen neerkijkt, want ge bevestigt dat gewoon?

Uw bericht zit ook vol aannames, alsof jullie precies weten wat zij denken en doen.

Dit was ook mijn eerste indruk eigenlijk. Er ligt altijd een serieuze focus op (financieel) succes in die posts, en dat is dan net de veronderstelde reden dat een hele kant van de familie niet vriendelijk is? Geeft me de indruk dat er misschien een beetje minachting zichtbaar is.

 

[Cerv.Be]

Gij komt zelf ook best arrogant en neerbuigend over in uw verhaal. Jullie zijn “succesvol”, en de familie is “semi-marginaal” en “niet top op vlak van studies”. Eigenlijk zet ge daarmee een hele groep familieleden neer als minderwaardig tegenover jullie. Dus eigenlijk is het logisch dat zij denken dat gij op hen neerkijkt, want ge bevestigt dat gewoon?

Uw bericht zit ook vol aannames, alsof jullie precies weten wat zij denken en doen.

Amai, wat een post. Kijk hoe goed wij het hebben, mooie diploma's + een dik huis en zij hebben dat niet en zijn semi marginaal. Mooi staaltje van neerkijken op een ander. Hoe oppervlakkig kan een mens toch zijn.

 

[Green Mamba]

Amai, wat een post. Kijk hoe goed wij het hebben, mooie diploma's + een dik huis en zij hebben dat niet en zijn semi marginaal. Mooi staaltje van neerkijken op een ander. Hoe oppervlakkig kan een mens toch zijn.

Kunt ge het u voorstellen? Die marginalen hebben er zelfs een dagtrip van gemaakt om te kijken hoe schoon dat wij het hebben. Pure jaloezie.

Spoiler

 

[cege]

Zelfde verhaal bij mijn schoonfamilie.
We horen die neven/nichten/tantes/nonkels ook nooit..ja 1x/jaar met kerst. Voor de rest niet. En dus het is jaarlijks een verplicht nummertje "samen Kerst vieren".
Mijn vriendin is daar kordater in en zegt "wij komen niet"..en dus al 2 jaar niet geweest. Enkel 1x samen iets georganiseerd, omdat het de laatste wil van de grootmoeder was. Ge merkt de afstand ook tijdens die laatste wil van die grootmoeder. Wij komen daar toe en kiezen als eerste onze plaats, we beginnen bij de uithoek vd tafel. Die schoonfamilie begon aan de andere uithoek vd tafel..waardoor alle neven/nichten enzo samen waren..behalve wij.

Schoonouders/schoonbroer hebben iets van "gohja het blijft familie, we zullen wel jaarlijks gaan"
De vriendin is met Kerst 2025 kordater geweest en heeft vlakaf gezegd dat ze het niet meer voelt met die kant van de familie en daarom niet wilt gaan. Die kant van de familie nodigt mekaar ook constant uit, doen dingen samen enzo.
En dit werd nog maar eens duidelijk tijdens de begrafenis van de grootmoeder. Er werden foto's getoond..alle neven en nichten samen..behalve mn vriendin en haar broer. Op letterlijk elke foto.
Reden? Die kant van de schoonfamilie zijn allemaal mensen die niet top waren op vlak van studies ed. Altijd 200 verschillende richtingen proberen en nooit afmaken.
Mijn vriendin heeft tijdens haar studiejaren een hersenbloeding gehad en ze hebben een chronische longaandoening ontdekt...en ze is er toch voor blijven gaan en uiteindelijk haar Master behaald met onderscheiding.
Nu is ze zelfstandige en best succesvol. Samen een redelijk dikke nieuwbouw gezet van +- een miljoen. Terwijl die kant van de familie zelfs nu blijft sputteren in de semi-marginaliteit en er veel geroddeld wordt. Er is echt een afgunst naar ons toe...en jaloezie.

Toeval wil dat we altijd dezelfde tante en nonkel tegenkomen als we in het weekend iets doen. Alsof die ons stalken . Terwijl we +-30min van elkaar wonen. Dat zorgt wel voor wat awkward momenten.
Die tante vroeg eens waarom wij ons er niet bij voelden horen..mn vriendin legt het uit zn er wordt vervolgens niets mee gedaan, behalve "maar dat is niet zo". Jaaaa...dan stopt het .
Meanwhile viavia gehoord dat bepaalde familieleden eens voor onze woning zijn gereden om te zien hoe we woonden. En het is niet dat ze hier per toeval kunnen voorbij rijden, want het ligt best afgelegen.

Je kunt natuurlijk enkel omgaan met anderen die een nieuwbouw van een miljoen gezet hebben... Alle gekheid op een stok.

Je moet natuurlijk met 2 zijn om ambras te maken. Misschien wat minder met je centen flashen in de familie - hou dat voor op de anonieme fora - zodat er wat minder afgunst is. Misschien wat minder afgeven op de anderen in de familie - hou dat voor op de anonieme fora.

Hier doen we elk jaar nog een familiefeest bij ons thuis. De madam haar neven en nichten langs moeder kant (schoonmoeder + haar 2 zussen ++ alle kinderen ++ kleinkinderen). Daar zitten ook paar studie of werk sukkel sujets bij. En de ene is al toffer dan de andere. Maar gedraag je beetje. De studeersukkel weet het van zichzelf ook wel. En hij weet ook dat er paar dokters en zo rondlopen. Heb dan beetje de decency om die onderwerpen te vermijden. Idem met huizen. Er zijn ook paar singles die crap jobs hebben en neuten over dat ze geen huis kunnen kopen. Heb dan de decency om af en toe eens 'uhu, life sucks' te zeggen ipv te vertellen 'maar wij hebben een kot van een miljoen, beetje meer moeite doen'. Idem met kinderen. Er zijn langs die kant in de familie 7 kleinkinderen, maar 1 van de zussen heeft 3 kinderen waarvan 2 homo (1 in de kast en 1 uit de kasT) en 1 dochter die nog nooit een vent gehad heeft. Die zal waarschijnlijk nooit kleinkinderen hebben. Je moet dus die onderwerpen beetje vermijden en geen 40000 kinder foto's aan haar tonen.

Of je kunt je pedante zelf zijn en er geen rekening mee houden en jezelf isoleren uit de familie. Je kunt gelijk hebben, maar je moet gelijk krijgen...

PS: En ik denk echt niet dat er familieleden rondrijden om te kijken hoe je woont. Ze vinden je niet leuk, he. Waarom zouden ze hun precious time spenderen om naar je kot van een miljoen te komen kijken. Ik weet van de helft van mijn neven niet waar ze wonen, zeker niet hoeveel hun kot gekost heeft en het kan me zeker geen hol schelen. Ik weet wel als je op een random familiefeest opbrengt hoeveel je kot kost, ik je een pedante eikel zou vinden.

 

[Carrion]

Het enige dat dit topic bevestigd is dat ik mijn 2 pollekes mag kussen met de ouders en zus die ik heb. Als ik sommige leden hier zie posten, ik zou ook de familiebanden doorbreken.

Het superioriteitsgevoel dat sommige hier hebben, amai mijne frak. En niemand die ook maar enige hulp heeft gehad, allemaal 100% self made. Liefst met nog 101 tegenslagen, om het verhaal toch wat kracht bij te zetten om niet onder te doen. Het is een wonder dat ze niet uit zichzelf hebben geleerd hun gat af te vegen.

 

[gumball4000]

Gij komt zelf ook best arrogant en neerbuigend over in uw verhaal. Jullie zijn “succesvol”, en de familie is “semi-marginaal” en “niet top op vlak van studies”. Eigenlijk zet ge daarmee een hele groep familieleden neer als minderwaardig tegenover jullie. Dus eigenlijk is het logisch dat zij denken dat gij op hen neerkijkt, want ge bevestigt dat gewoon?

Uw bericht zit ook vol aannames, alsof jullie precies weten wat zij denken en doen.

Dat "succesvol" zijn is subjesctief, maar zo voelt het aan hoe zij ons zien.

Dat "semi-marginaal" is makkelijk toe te lichten. Als gij in het verleden op een verjaardag van een familielid als 30-jarige kerel het "grappig" vindt om het stukje taart van uw zus te verpletteren en ermee staat te lachen..ja dat vind ik best marginaal.

Je kunt natuurlijk enkel omgaan met anderen die een nieuwbouw van een miljoen gezet hebben... Alle gekheid op een stok.

Je moet natuurlijk met 2 zijn om ambras te maken. Misschien wat minder met je centen flashen in de familie - hou dat voor op de anonieme fora - zodat er wat minder afgunst is. Misschien wat minder afgeven op de anderen in de familie - hou dat voor op de anonieme fora.

Hier doen we elk jaar nog een familiefeest bij ons thuis. De madam haar neven en nichten langs moeder kant (schoonmoeder + haar 2 zussen ++ alle kinderen ++ kleinkinderen). Daar zitten ook paar studie of werk sukkel sujets bij. En de ene is al toffer dan de andere. Maar gedraag je beetje. De studeersukkel weet het van zichzelf ook wel. En hij weet ook dat er paar dokters en zo rondlopen. Heb dan beetje de decency om die onderwerpen te vermijden. Idem met huizen. Er zijn ook paar singles die crap jobs hebben en neuten over dat ze geen huis kunnen kopen. Heb dan de decency om af en toe eens 'uhu, life sucks' te zeggen ipv te vertellen 'maar wij hebben een kot van een miljoen, beetje meer moeite doen'. Idem met kinderen. Er zijn langs die kant in de familie 7 kleinkinderen, maar 1 van de zussen heeft 3 kinderen waarvan 2 homo (1 in de kast en 1 uit de kasT) en 1 dochter die nog nooit een vent gehad heeft. Die zal waarschijnlijk nooit kleinkinderen hebben. Je moet dus die onderwerpen beetje vermijden en geen 40000 kinder foto's aan haar tonen.

Of je kunt je pedante zelf zijn en er geen rekening mee houden en jezelf isoleren uit de familie. Je kunt gelijk hebben, maar je moet gelijk krijgen...

PS: En ik denk echt niet dat er familieleden rondrijden om te kijken hoe je woont. Ze vinden je niet leuk, he. Waarom zouden ze hun precious time spenderen om naar je kot van een miljoen te komen kijken. Ik weet van de helft van mijn neven niet waar ze wonen, zeker niet hoeveel hun kot gekost heeft en het kan me zeker geen hol schelen. Ik weet wel als je op een random familiefeest opbrengt hoeveel je kot kost, ik je een pedante eikel zou vinden.

Oh maar wij showen nooit met ons geld. Niemand weet wat onze woning gekost heeft en niemand van die schoonfamilie (op de ouders en broer na) is ooit in onze woning geweest.
Maar als pas afgestudeerde (partner dan) de opmerking krijgen "alé pas afgestudeerd en ze rijdt in ne Mini" te horen krijgen is pure afgunst.

Het vetgedrukte: we hebben dit horen waaien.

 

[cege]

Het enige dat dit topic bevestigd is dat ik mijn 2 pollekes mag kussen met de ouders en zus die ik heb. Als ik sommige leden hier zie posten, ik zou ook de familiebanden doorbreken.

Het superioriteitsgevoel dat sommige hier hebben, amai mijne frak. En niemand die ook maar enige hulp heeft gehad, allemaal 100% self made. Liefst met nog 101 tegenslagen, om het verhaal toch wat kracht bij te zetten om niet onder te doen. Het is een wonder dat ze niet uit zichzelf hebben geleerd hun gat af te vegen.

Idem hier. Mijn schoonouders komen hier 2-3-4x per week op bezoek: woensdagnamiddag komen ze hier vb elke week op de kinderen passen terwijl ik boven thuis werk, in het weekend komen ze gegarandeerd de zaterdag of zondag (of beide dagen) eens op bezoek om ofwel met de kinderen een tekening af te werken of iets te fixen in het huis of ik moet helpen met een remorque te fixen voor mijn schoonvader of whatever.

En ik kom toch ook gemakkelijk 1-2x per week bij mijn schoonouderes op bezoek. Mijn schoonpa is 70 ondertussen en klust nog vaak zelf. Maar zware planken of zo, daar vraagt hij mij vaak om even te komen helpen.

Mijn schoonpa heeft vb recent nog 50 latten op 1m20 gezaagd voor mijn hok dat ik aan het knutselen was. En ik heb bij hem zijn bomen gaan planten en steunpalen in de grond doen etc.

En ja, soms zijn mijn schoonmoeder en -vader irritante fuckers. Maar je moet de voordelen en nadelen afwegen. Voordelen > nadelen, suck it up en hou de kritiek voor jezelf.


En mijn ouders. Die wonen 150km van hier, dus die zie ik wat minder. Maar daar zijn ook 0 problemen mee. Ik mag daar altijd binnenvallen met kinderen en een nacht blijven slapen. Zelfs nu ik 40 ben en 3 kinderen meebreng, niks aan het handje. Zelfde verhaal daar. Mijn vader en moeder kunnen irritante fuckers zijn. But suck it up en hou de kritiek voor jezelf.


Don't touch the 'no touch subjects'. Zo moeilijk is het toch niet ? Ik kan met ongeveer iedereen van de familie binnen de 15 min ambras hebben. Breng wat onderwerpen op en duw duw duw je standpunt naar links of rechts en er is gegarandeerd ambras. Wel, als je weet hoe je ambras kunt maken, kleine inspanning om rond de onderwerpen heen te fietsen.