De band met je ouders

[cege]

Dat "succesvol" zijn is subjesctief, maar zo voelt het aan hoe zij ons zien.

Alles kan, maar ik kan me moeilijk inbeelden dat schoonfamilie/neven/nichten enige interesse hebben in je studeer of werk toestanden.

Ik zie de neven/nichten van de schoonfamilie nu al 10+ jaar minstens 3x per jaar. Van de helft weet ik niet wat ze gestudeerd hebben of zelfs waar ze nu werken. Wegens, irrelevant. Wij babbelen over de koers, of voetbal, of de moestuin, of de reis die ze gedaan hebben, of de volgende loopwedstrijd, of of of .

Als je natuurlijk om de 5 minuten werk en studeertopics opbrengt en 'rub it in the face', tjah.

Dat "semi-marginaal" is makkelijk toe te lichten. Als gij in het verleden op een verjaardag van een familielid als 30-jarige kerel het "grappig" vindt om het stukje taart van uw zus te verpletteren en ermee staat te lachen..ja dat vind ik best marginaal.

Tjah. Boys will be boys. Je bent schoonfamilie, je weet toch niet wat de broers vroeger deden toen ze klein waren ? Elke familie heeft zijn gewoontes en gedragingen. Die kunnen nu eenmaal anders zijn ergens anders. Elk heeft zijn waarheid en referentiekader. Daar moet je als buitenstaander niet te veel mee moeien of proberen te begrijpen of - godbetert - proberen te veranderen.

Langs mijn kant waren er 3 broers. Moet ik er een figuur bij maken hoe het er vroeger bij ons aan toe ging ? Tip: pipi kaka scheet humor aan 300 per uur. We zien elkaar niet vaak. Als we elkaar terugzien is het ook nog altijd pipi kaka scheet humor. Ook al zijn we ~40 en is mijn pa ondertussen bijna 70. Vind een ander dat 'marginaal'. Misschien. Do I care, nope. Zijn we marginaal ? Ik zou durven denken van niet. WANT WE HEBBEN ALLEMAAL EEN KOT VAN EEN MILJOEN en EEN MASTER DIPLOMA en ZELFS EEN PHD en een DOKTER !!!

Gedraag ik me hetzelfde bij mijn schoonfamilie kant ? Nope.

Weet je wat mijn madam daar op zegt 'ale, de broertjes en papa hebben elkaar weer lang niet gezien'. En het is gepasseerd. Ze zou ook al 10y kunnen pissig zijn en hopen dat te veranderen, nope.

Oh maar wij showen nooit met ons geld. Niemand weet wat onze woning gekost heeft en niemand van die schoonfamilie (op de ouders en broer na) is ooit in onze woning geweest.

Waarom zou er dan afgunst zijn en waarom komen ze dan kijken ?

Heel misschien zijn het gewoon nieuwsgierige nonkels.

Mijn neefjes en nichtjes - daar heb ik toch al veel fratsen mee meegemaakt. Op familie weekends, kerstfeesten etc. Zelfs al samen mee op reis geweest. Als die later ooit het nest verlaten en ergens een huis bouwen, zou ik toch ook nieuwsgierig zijn waar die wonen en zo. Just an idea...

Maar als pas afgestudeerde (partner dan) de opmerking krijgen "alé pas afgestudeerd en ze rijdt in ne Mini" te horen krijgen is pure afgunst.

Of een halve mop ? I weet niet wat er zo speciaal is aan een mini. Tenzij je het zelf een hele prestatie vindt om in een mini te rijden, zie ik niet in wat daar 'afgunst' aan is. Moest het een Ferrari of zo zijn, dan zou ik het snappen. Maar een Mini ?

Het vetgedrukte: we hebben dit horen waaien.

Daar heb ik toch moeite mee om te geloven. Als je 2 min moet rondrijden als je in de buurt bent, zou ik ook eens naar het huis van mijn neefje gaan kijken. Uit interesse. Maar een uitstap om naar het kot van een ander te gaan kijken, dat doet toch niemand ?

Maar goed, alles kan. Schoonfamilie van de schoonfamilie heeft ook enkele keren al ambras gemaakt omdat er op het familiefeest geen kroketten waren. Toen de nonkel van de madam 60y werd, zijn wij en die andere kant samen op restaurant gaan eten. En 2 van die broers beginnen ambras maken in dat restaurant omdat de kroketten op waren. Allemaal tof dat je debiel bent en enkel kroketten eet, maar daarom moet je jezelf nog niet belachelijk maken op restaurant

 

[saffronYellow]

Dat "succesvol" zijn is subjesctief, maar zo voelt het aan hoe zij ons zien.

Dat "semi-marginaal" is makkelijk toe te lichten. Als gij in het verleden op een verjaardag van een familielid als 30-jarige kerel het "grappig" vindt om het stukje taart van uw zus te verpletteren en ermee staat te lachen..ja dat vind ik best marginaal.

Oh maar wij showen nooit met ons geld. Niemand weet wat onze woning gekost heeft en niemand van die schoonfamilie (op de ouders en broer na) is ooit in onze woning geweest.
Maar als pas afgestudeerde (partner dan) de opmerking krijgen "alé pas afgestudeerd en ze rijdt in ne Mini" te horen krijgen is pure afgunst.

Het vetgedrukte: we hebben dit horen waaien.

Oke, maar gij beschrijft een hele familie als "semi-marginaal" en geeft dan één concreet voorbeeld van één individu. In uw eerste post focust ge vooral op jullie financiën en opleidingsniveau, om daaruit basically te concluderen dat ze daarom wel jaloers op jullie zullen zijn. Zij wijzen jullie niet af, zij blijven samenkomen en vragen zelfs waarom jullie niet komen.

 

[Deleted member 7918]

Nu niet op gumball bedoeld, maar ik vind het toch altijd opvallend hoe de Vlaamse hogemiddenklassers hun situatie dikwijls zien als het enige streefbeeld voor iedereen die hier woont. Hoe vaak ik al heb gehoord "ja die woont natuurlijk maar in een apartement" of "ja die zal op het werk niet al te veel stress voelen, die werkt maar in de Carefour" en van die zaken.

Niet iedereen wil een kast van een huis. Sommige mensen zijn perfect tevreden met een job die ze gewoon daar kunnen laten op het moment dat ze thuis komen. Veel mensen (ook welstellende mensen) vinden het belachelijk om duizenden euro's te geven aan een Rolex die qua pure prestaties onder doet voor een radiogestuurde Casio van 100 euro. Mensen willen andere dingen uit het leven.

En heel vaak zijn mensen echt niet zo afgunstig als dat er algemeen gedacht wordt. De meeste mensen geven werkelijk geen cent om hoeveel je huis of auto kost. De "kringen" die daar nog het meest mee bezig zijn in mijn ervaring zijn niet de "marginalen" maar de andere hogemiddenklassers.

Mijn schoonfamilie heeft een kant met veel heel welstellende mensen en een andere kant die veel meer "marginaal" is, zoals sommigen het zouden verwoorden. Ik kom met beide kanten heel goed overweg, en zij ook met elkaar. Wanneer die samenkomen spreekt er niemand over geld, zit er niemand huizenprijzen te vergelijken, ... Een mens is veel meer dan alleen het geld op de rekening. Mensen die de waarde van anderen afmeten aan wat er op hun bankrekening staat, ik heb er eerlijk gezegd medelijden mee. Wat een leeg bestaan.

De reden dat ik dit post is omdat je wel vaker hoort dat er strubbelingen zijn in bepaalde (al dan niet nieuw gevormde) families. "Ja dat is toch een heel andere leefwereld" of "die praten gewoon over totaal andere dingen" alsof dat dan een reden is om die te vermijden maar dat maakt het toch net boeiend? Moest ik enkel mogen omgaan met dokters en advocaten: sluit me dan maar op. Ik vind het net leuk om een netwerk van mensen te hebben die uit totaal andere werelden komen met compleet andere (levens)opvattingen. Dat maakt je als mens enkel maar rijker, en dat vind ik veel meer waard dan het cijfer op mijn bankrekening.

 

[Reverz]

De reden dat ik dit post is omdat je wel vaker hoort dat er strubbelingen zijn in bepaalde (al dan niet nieuw gevormde) families. "Ja dat is toch een heel andere leefwereld" of "die praten gewoon over totaal andere dingen" alsof dat dan een reden is om die te vermijden maar dat maakt het toch net boeiend? Moest ik enkel mogen omgaan met dokters en advocaten: sluit me dan maar op. Ik vind het net leuk om een netwerk van mensen te hebben die uit totaal andere werelden komen met compleet andere (levens)opvattingen. Dat maakt je als mens enkel maar rijker, en dat vind ik veel meer waard dan het cijfer op mijn bankrekening.

Het zou voor veel mensen echt niet slecht zijn van wat meer in contact te komen met "mensen uit een andere leefwereld" om een beetje meer context en nuance te krijgen omtrent sommige zaken die voor de rest een ver van hun bed show zijn. Ik ben er zeker van dat veel mensen wat minder uitgesproken meningen zouden hebben over zaken waar ze eigenlijk al bij al zeer weinig van afweten.

Ik snap overigens wel dat mensen per definitie meer interacties zullen hebben met mensen uit hun eigen leefwereld wegens door de band genomen meer raakvlakken maar toch. Zeker binnen families is dat misschien een uitgelezen kans om eens om het hoekje te kijken. In de familie langs mijn pa zijn kant zijn we met ~70 (waarvan ~55 volwassenen). Daar zit van alles tussen: leerkrachten, dokwerkers, postbode, bankdirecteurs, ingenieurs, elektriciens, mensen uit de sociale sector... enfin, een verzameling mensen die zich niet per sé allemaal in dezelfde sociale kringen begeven als ik het zo mag uitdrukken.

 

[Damasta007]

Nu niet op gumball bedoeld, maar ik vind het toch altijd opvallend hoe de Vlaamse hogemiddenklassers hun situatie dikwijls zien als het enige streefbeeld voor iedereen die hier woont. Hoe vaak ik al heb gehoord "ja die woont natuurlijk maar in een apartement" of "ja die zal op het werk niet al te veel stress voelen, die werkt maar in de Carefour" en van die zaken.

Inderdaad, dat is helaas in Vlaanderen in heel wat gevallen de realiteit. Bij ons hebben wij ook een groot deel van de familie aan de ene kant met 1 gezin op top (waar we nu mee gebroken hebben en al jaren niet meer mee praten) die zo gefocust zijn op "status" dat iedere familiemeeting gewoonweg een degoutante ervaring was geworden en we na verloop van tijd besloten hebben om niet meer te gaan en ze te negeren.

Ik was in de familie altijd wat het "specialleke" omdat ik iedere zomer vulde met naar festivals te gaan, in bands speelde (en dan nog metal, de muziek des duivels amai!) en gewoon graag met de maten naar de "bruine" rockbar ging. Voor hen was dat allemaal te min, wat ze verschillende keren moesten laten merken. Als overmaat van ramp had ik logistiek gestudeerd en begon ik destijds te werken in een magazijn als administratief bediende. Op iedere familiemeeting vond de chef van de clan dat dan nodig om daar voor de volle tafel over te beginnen en dat ze dat zo raar vond dat ik "in shiften werkte" en dat ik nu in een magazijn werkte. Dat ik daar al snel opwerkte naar de WH manager en nu via andere jobs ondertussen een titel als logistiek expert heb, maakt hen niets uit, want dat is in magazijnen en dat valt voor hen niet te rijmen met hun levensvisie en "succes in het leven".

Zotste voor mij is dan ook dat die gigantisch veel moeite steken om die schijn op te houden. Kraken van glorie, maar tussen de lijnen door moeten merken dat het daar toch financieel allemaal niet zo gemakkelijk gaat om die hun levensstijl te kunnen volhouden. Paar jaar geleden was er een oude meter gestorven, waarna er dus een bescheiden erfenis moest verdeeld worden (lees +-3K per persoon). Die hebben daar ambras gemaakt tot en met omdat de broer van de meter (die dus recht had op 50%) "ons int zak had gezet". Bepaalde persoon die al 15 jaar leefde van de ziektekas door een twijfelachtige burnout is daar bij de notaris dan ook nog eens in een rant geschoten over hoe het schandalig is dat zoveel geld van die erfenis moest worden afgegeven aan de staat. Bruh, je uitkering van de laatste 15 jaar is betaald door de staat hé, ongelooflijk. Die erfenissen worden dan maar aan iedereen uitbetaald van zodra iedereen alle papieren/rekeningnummers heeft doorgestuurd en k heb dat dan uit colère een heel eind laten aanslepen om mijn deel door te sturen puur omdat dat terug zo een generende en degoutante ervaring was geweest en ze zo toch nog een beetje langer moesten wachten op hun geld.

maw: het zit er alhier soms ingebakken in en je kan daar quasi niets aan doen buiten zelf je conclusies trekken.

 

[gumball4000]

Kleine update.
Zoals eerder verteld, heeft mijn moeder sterke Borderline trekken: gaat plots van 0 naar 100 zonder aanleiding, zoekt graag conflicten op, kleineren van mensen, als het niet is zoals zij wil dan is het ambras,...

Om maar enkele voorbeelden te geven uit mijn kindertijd en later:
- communie van mijn nicht: net voor we gingen vertrekken vroeg mijn vader aan mn moeder "hebt ge nog veel tijd nodig in de badkamer, want we moeten er binnen x minuten zijn". Waarop mijn moeder reageert "awel als het zo zit, kom ik niet meer. Ga maar alleen met de kinderen". En zo gingen we dus enkel met mijn vader..en ik hoor hem daar nog zeggen dat mijn moeder ziek is en ze daardoor niet kon komen etc.

- mijn moeder heeft een slechte relatie met beide schoondochters. Mijn schoonzus komt quasi nooit meer langs (mede door één van de andere redenen hieronder opgesomd). Mijn partner is psychologe en mijn moeder vindt het dus nodig om openlijk te zeggen "wat weet gij nu van depressies af? Gij hebt dat nooit gehad. Gij weet dus niet hoe ge dat kunt oplossen. Ge zijt een slechte psychologe". Of als mijn partner meekomt, dan moet het quasi gans de avond over psychologie gaan vanuit mijn moeder haar kant. En dan is het vaak "ja ik lees veel boeken over psychologie. Kzou dat ook kunnen zijn. Kheb al veel meegemaakt in mn leven"


- mijn moeder die tegen mij (als kind) vertelde dat ik ongewenst was en ze liever had dat ik er niet was geweest (wat trouwens tegenstrijdig is..want nu zegt ze dat ze mij te weinig ziet)

- niet aanwezig zijn op de trouw van mn broer, want "oei, we gaan dan al op reis". Het excuus was niet eens waar, ze hadden nog niets geboekt. En daarna verwonderd zijn dat mijn broer en schoonzus afstand zijn beginnen nemen.

- mijn ouders waren gedurende mijn studies van het principe dat ik mijn studies zelf moest betalen en via hen een terugbetaling kreeg naar gelang de vorderingen (dus vb 50% studiekost terugbetaald als ik er op 50% door was).

- In dezelfde grootorde, als ik ben beginnen werken moest ik 600€/mnd afbetalen voor kost en inwoon. Ze hebben altijd gezegd dat ik het "later" zou terugkrijgen(een totaalbedrag van 6000€) . We zijn intussen 15 jaar later.. heb er achter gevraagd en ze werden verbaal agressief "als ge er over blijft zagen, awel nu krijgt ge niks meer van ons terug". En dus omdat het hen niet aanstond dat ik achter mijn eigen geld vroeg, ben ik het kwijt.

- zowel mijn broer als ik hebben gebouwd. Die zijn nooit eens willen komen kijken naar de werf, laat staan dat ze vragen stellen. Ze weten zelfs niet waar mijn broer binnenkort gaat wonen..terwijl zijn woning al voor 80% gebouwd is.

- Dit jaar voor moederdag: ik stuurde enkele dagen voor moederdag of ze wouden komen lunchen bij ons (sorry..na het bovenstaande ook niet echt zin om iets te willen kopen). Dagenlang geen antwoord. En op de dag zelf een bericht van mijn vader "vergeet niet voor moederdag te sturen" waarop ik zei "euhm..ik heb jullie beiden eerder al een bericht gestuurd zonder antwoord".
1 dag later krijg ik antwoord dat een lunch hen momenteel niet goed uitkomt omdat ze het drukdrukdruk hebben met mijn oma (die ze 1x/2-3 weken zien btw).
Mijn moeder heeft niet zelf geantwoord. Dus wss is ze weer in haar gat gebeten dat ik niet langsgeweest ben/specifiek gestuurd heb de dag zelf.
Heb gewoon gestuurd "ok laat maar weten wanneer het wel beter uitkomt" en zo de bal in hun kamp gelegd.


Ik zit nu met veel vragen naar de toekomst toe: wat als ik zou trouwen? Ze kan het naar mn broer niet maken wel naar onze trouw te komen, maar ook niet maken om niet te komen.
Wat als er kinderen zouden komen? Stel u nu ook voor dat we gedurende die lunch een zwangerschap wouden bekendmaken. Na alle bovenstaande zaken zegt iets in mij eerder "ja kans dan verkeken. Dan zouden ze het binnen 9 maand gemerkt hebben als er ne kleine rondliep". Zijn allemaal vragen waar ik mee zit...en ook niet wil mee zitten...want het beinvloedt mijn leven in zekere zin wel "oei, wat zouden mijn ouders denken" terwijl zijn eigenlijk nooit denken "oei shit wat zou Gumball denken na onze acties"

Uitnodigen of niet?

 

[Falafel]

Vooral praten met je broer. Zolang jullie op dezelfde lijn maar staan...dat is het belangrijkste. Die relatie goed houden zou voor mij hier prio zijn, want jullie delen onbewust heel wat qua ervaringen en gevoel rond jullie ouders.
Wat je ouders doen heb je niet onder controle en het is mooi dat je je zorgen maakt om het gevoel van je broer. Daarom moet je met hem vooral praten over je bezorgdheden.

Ik zou persoonlijk hen wel uitnodigen, maar er emotioneel zijn voor je broer.

 

[Sylverscythe]

Ik zit nu met veel vragen naar de toekomst toe: wat als ik zou trouwen? Ze kan het naar mn broer niet maken wel naar onze trouw te komen, maar ook niet maken om niet te komen.
Wat als er kinderen zouden komen? Stel u nu ook voor dat we gedurende die lunch een zwangerschap wouden bekendmaken. Na alle bovenstaande zaken zegt iets in mij eerder "ja kans dan verkeken. Dan zouden ze het binnen 9 maand gemerkt hebben als er ne kleine rondliep". Zijn allemaal vragen waar ik mee zit...en ook niet wil mee zitten...want het beinvloedt mijn leven in zekere zin wel "oei, wat zouden mijn ouders denken" terwijl zijn eigenlijk nooit denken "oei shit wat zou Gumball denken na onze acties"

Uitnodigen of niet?

Ik zou vooral de bal in hun kamp leggen en me er verder niet druk in maken (makkelijker gezegd dan gedaan). Het lijkt me logisch ze uit te nodigen voor je trouw, en dan is het hun fout als ze wel of niet komen opdagen. Hetzelfde met een zwangerschap, als dat aangekondigd wordt op een event waar ze niet kunnen/willen aanwezig zijn zouden ze van mij een foto of bericht daarvan krijgen na de aankondiging.

 

[June]

Ik zou vooral de bal in hun kamp leggen en me er verder niet druk in maken (makkelijker gezegd dan gedaan). Het lijkt me logisch ze uit te nodigen voor je trouw, en dan is het hun fout als ze wel of niet komen opdagen. Hetzelfde met een zwangerschap, als dat aangekondigd wordt op een event waar ze niet kunnen/willen aanwezig zijn zouden ze van mij een foto of bericht daarvan krijgen na de aankondiging.

Mee eens. Het is de bedoeling hun eisenpakket jou eigen te maken zodat jij hun werk verzet. Ik zou ze wel uitnodigen maar benadrukken dat het vrijwillig is en zodra de eisen, verwachtingen, opdrachten komen, zeg je vriendelijk iets over die vrijwilligheid (als je toch geen zin hebt, hoef je niet te komen, ik snap als je geen behoefte hebt aan mijn bruiloft). Geen ruzie, geen discussie, geen gedoe. Als je dat kan, zonder ruzie, is de kans aanwezig dat ze er bij zijn.. maar er zijn er ook die dan hoe dan ook een ruzie ontlokken, gewoon omdat ze je pijnpunten kennen en je je toch iets laat ontlokken.. Vervolgens wordt dat de reden om niet te komen. Dus, zorg dat je daar rekening meehoudt, emotioneel. Je kan ook trouwen in het buitenland, in het klein, met een feest als je terug bent. Zorg dat jouw ouders hun eigen tickets kopen en dat jij die naderhand, betaalt. Daarmee doen zij een investering in eerste instantie. En op een investering willen mensen vaak rendement terugzien. Als ze dan niet komen, blazen zij hun eigen investering op. Betaal die dan ook pas na de bruiloft, als ze zijn geweest.

 

[gumball4000]

Kleine update.
Zoals eerder verteld, heeft mijn moeder sterke Borderline trekken: gaat plots van 0 naar 100 zonder aanleiding, zoekt graag conflicten op, kleineren van mensen, als het niet is zoals zij wil dan is het ambras,...

Om maar enkele voorbeelden te geven uit mijn kindertijd en later:
- communie van mijn nicht: net voor we gingen vertrekken vroeg mijn vader aan mn moeder "hebt ge nog veel tijd nodig in de badkamer, want we moeten er binnen x minuten zijn". Waarop mijn moeder reageert "awel als het zo zit, kom ik niet meer. Ga maar alleen met de kinderen". En zo gingen we dus enkel met mijn vader..en ik hoor hem daar nog zeggen dat mijn moeder ziek is en ze daardoor niet kon komen etc.

- mijn moeder heeft een slechte relatie met beide schoondochters. Mijn schoonzus komt quasi nooit meer langs (mede door één van de andere redenen hieronder opgesomd). Mijn partner is psychologe en mijn moeder vindt het dus nodig om openlijk te zeggen "wat weet gij nu van depressies af? Gij hebt dat nooit gehad. Gij weet dus niet hoe ge dat kunt oplossen. Ge zijt een slechte psychologe". Of als mijn partner meekomt, dan moet het quasi gans de avond over psychologie gaan vanuit mijn moeder haar kant. En dan is het vaak "ja ik lees veel boeken over psychologie. Kzou dat ook kunnen zijn. Kheb al veel meegemaakt in mn leven"


- mijn moeder die tegen mij (als kind) vertelde dat ik ongewenst was en ze liever had dat ik er niet was geweest (wat trouwens tegenstrijdig is..want nu zegt ze dat ze mij te weinig ziet)

- niet aanwezig zijn op de trouw van mn broer, want "oei, we gaan dan al op reis". Het excuus was niet eens waar, ze hadden nog niets geboekt. En daarna verwonderd zijn dat mijn broer en schoonzus afstand zijn beginnen nemen.

- mijn ouders waren gedurende mijn studies van het principe dat ik mijn studies zelf moest betalen en via hen een terugbetaling kreeg naar gelang de vorderingen (dus vb 50% studiekost terugbetaald als ik er op 50% door was).

- In dezelfde grootorde, als ik ben beginnen werken moest ik 600€/mnd afbetalen voor kost en inwoon. Ze hebben altijd gezegd dat ik het "later" zou terugkrijgen(een totaalbedrag van 6000€) . We zijn intussen 15 jaar later.. heb er achter gevraagd en ze werden verbaal agressief "als ge er over blijft zagen, awel nu krijgt ge niks meer van ons terug". En dus omdat het hen niet aanstond dat ik achter mijn eigen geld vroeg, ben ik het kwijt.

- zowel mijn broer als ik hebben gebouwd. Die zijn nooit eens willen komen kijken naar de werf, laat staan dat ze vragen stellen. Ze weten zelfs niet waar mijn broer binnenkort gaat wonen..terwijl zijn woning al voor 80% gebouwd is.

- Dit jaar voor moederdag: ik stuurde enkele dagen voor moederdag of ze wouden komen lunchen bij ons (sorry..na het bovenstaande ook niet echt zin om iets te willen kopen). Dagenlang geen antwoord. En op de dag zelf een bericht van mijn vader "vergeet niet voor moederdag te sturen" waarop ik zei "euhm..ik heb jullie beiden eerder al een bericht gestuurd zonder antwoord".
1 dag later krijg ik antwoord dat een lunch hen momenteel niet goed uitkomt omdat ze het drukdrukdruk hebben met mijn oma (die ze 1x/2-3 weken zien btw).
Mijn moeder heeft niet zelf geantwoord. Dus wss is ze weer in haar gat gebeten dat ik niet langsgeweest ben/specifiek gestuurd heb de dag zelf.
Heb gewoon gestuurd "ok laat maar weten wanneer het wel beter uitkomt" en zo de bal in hun kamp gelegd.


Ik zit nu met veel vragen naar de toekomst toe: wat als ik zou trouwen? Ze kan het naar mn broer niet maken wel naar onze trouw te komen, maar ook niet maken om niet te komen.
Wat als er kinderen zouden komen? Stel u nu ook voor dat we gedurende die lunch een zwangerschap wouden bekendmaken. Na alle bovenstaande zaken zegt iets in mij eerder "ja kans dan verkeken. Dan zouden ze het binnen 9 maand gemerkt hebben als er ne kleine rondliep". Zijn allemaal vragen waar ik mee zit...en ook niet wil mee zitten...want het beinvloedt mijn leven in zekere zin wel "oei, wat zouden mijn ouders denken" terwijl zijn eigenlijk nooit denken "oei shit wat zou Gumball denken na onze acties"

Uitnodigen of niet?

Update over het moederdag voorval.
Mijn vader stuurde mij met moederdag dat ze niet konden komen lunchen, omdat ze het druk hadden met mijn oma. Jullie moeten weten..ze zijn die dag/dat weekend niet naar mijn oma geweest. Het was het zoveelste excuus om niet te komen. Hij stuurde die dag zelf ook nog "bel mama voor moederdag maar op". Hierop heb ik gereageerd dat ik een bericht had gestuurd voor de uitnodiging voor de lunch en ze er niet eens op gereageerd heeft.
Achteraf heb ik gezegd dat ze ook maar met vaderdag moeten langskomen.
Waarop ik deze ochtend een antwoord kreeg van mijn vader:
"Ik heb nog niets aan mama gezegd, want ze is nog kwaad omdat je met moederdag niet gebeld hebt om moederdag te wensen en om haar uit te nodigen!
Ik weet niet hoe je dat kan oplossen!
Ik heb dit niet verstuurd, en ik heb ook je uitnodiging niet gezien"

Waarop ik gestuurd heb:

"Ik had mama voordien al uitgenodigd voor moederdag en daar ook initiatief in genomen (waar overigens geen antwoord op gekomen is van haar kant). Daarom vind ik het niet fair dat nu alles herleid wordt tot het feit dat ik niet gebeld heb die dag. Ik wil gerust normaal contact houden, maar niet in een sfeer van verwijten.
Ik kan moeilijk constant rekening houden met haar (mogelijke) reacties en altijd op eieren lopen. Haar emoties dient ze maar zelf te reguleren, niet ik. Het is maar hoe volwassen je met dingen omgaat ."



Geen reactie op gekomen.

 

[MisterV]

Ik zou vooral voor uzelf de conclusie trekken wat je aan uw ouders hebt en wat niet. Waarschijnlijk weinig tot niks. En ook niet meer dan dat verwachten van hen. Betekent dat dat je niks van hen kan verwachten? Jammer, maar het zij zo. Lastig met ouders maar ik heb zelf met vallen en opstaan geleerd dat dat de enige manier is die het behapbaar houdt voor uzelf.

 

[June]

Waarop ik gestuurd heb:

"Ik had mama voordien al uitgenodigd voor moederdag en daar ook initiatief in genomen (waar overigens geen antwoord op gekomen is van haar kant). Daarom vind ik het niet fair dat nu alles herleid wordt tot het feit dat ik niet gebeld heb die dag. Ik wil gerust normaal contact houden, maar niet in een sfeer van verwijten.
Ik kan moeilijk constant rekening houden met haar (mogelijke) reacties en altijd op eieren lopen. Haar emoties dient ze maar zelf te reguleren, niet ik. Het is maar hoe volwassen je met dingen omgaat ."



Geen reactie op gekomen.

Dat is niet zo gek want wat kan je daarop zeggen als het de waarheid is? Ze zou iets kunnen zeggen in de trant dat ze het erg vinden dat dit de indruk is van jouw moeder op jou, dat ze maar eens goed naar haar eigen motieven moet kijken en bedenken welke indruk ze maakt met haar reacties maar dan was ze iemand geweest die dit niet zo ver had laten komen. Maar het is natuurlijk emotionele onvolwassenheid.

Eerlijk gezegd denk ik dat van deze generatie veel mensen emotioneel niet volwassen zijn. In mijn familie heb ik er ook een paar. Die blijven steken in egokrenkingen, verontwaardigingen, korte termijn denken, egoïsme. Als er geen drama is, wordt er drama gecreëerd, bedacht. Wil jij dat wel op jullie trouw? Dat wil niet zeggen dat je je ouders niet moet uitnodigen maar wel hoe je het aanpakt. Als de aanwezigheid van jouw ouders op jullie trouw als een bonus ziet en onverschillig bent over hun afwezigheid, dan heb je sowieso een leuke dag. Maar dat verander je niet in een dag. Je kan er begeleiding bij zoeken want zoiets echt anders aanpakken dan volgens het patroon dat je gewend bent, is best lastig.

 

[saffronYellow]

Update over het moederdag voorval.
Mijn vader stuurde mij met moederdag dat ze niet konden komen lunchen, omdat ze het druk hadden met mijn oma. Jullie moeten weten..ze zijn die dag/dat weekend niet naar mijn oma geweest. Het was het zoveelste excuus om niet te komen. Hij stuurde die dag zelf ook nog "bel mama voor moederdag maar op". Hierop heb ik gereageerd dat ik een bericht had gestuurd voor de uitnodiging voor de lunch en ze er niet eens op gereageerd heeft.
Achteraf heb ik gezegd dat ze ook maar met vaderdag moeten langskomen.
Waarop ik deze ochtend een antwoord kreeg van mijn vader:
"Ik heb nog niets aan mama gezegd, want ze is nog kwaad omdat je met moederdag niet gebeld hebt om moederdag te wensen en om haar uit te nodigen!
Ik weet niet hoe je dat kan oplossen!
Ik heb dit niet verstuurd, en ik heb ook je uitnodiging niet gezien"

Waarop ik gestuurd heb:

"Ik had mama voordien al uitgenodigd voor moederdag en daar ook initiatief in genomen (waar overigens geen antwoord op gekomen is van haar kant). Daarom vind ik het niet fair dat nu alles herleid wordt tot het feit dat ik niet gebeld heb die dag. Ik wil gerust normaal contact houden, maar niet in een sfeer van verwijten.
Ik kan moeilijk constant rekening houden met haar (mogelijke) reacties en altijd op eieren lopen. Haar emoties dient ze maar zelf te reguleren, niet ik. Het is maar hoe volwassen je met dingen omgaat ."



Geen reactie op gekomen.

Uw reactie naar uw vader was vrij stevig, maar niet onredelijk. Ge hebt uiteindelijk gewoon benoemd wat er feitelijk gebeurt. Maar uw ouders gaan waarschijnlijk niet plots emotioneel volwassen of empathisch worden omdat gij het nog beter uitlegt. Die hebben hun eigen emotionele beperkingen, trots, enzovoort. Soit, dat verklaart het gedrag, maar maakt het niet automatisch oké.

Ik lees bij u vooral dat ge op zoek zijt naar rust en wederzijds respect. Daar zou ik persoonlijk de focus leggen richting toekomst, dus niet proberen om hen u eindelijk te laten begrijpen (dat gaat toch niet gebeuren), maar om uw eigen leven te beschermen zonder constant emotioneel meegesleurd te worden, mét of zonder hun goedkeuring.

 

[gumball4000]

Ik zou vooral voor uzelf de conclusie trekken wat je aan uw ouders hebt en wat niet. Waarschijnlijk weinig tot niks. En ook niet meer dan dat verwachten van hen. Betekent dat dat je niks van hen kan verwachten? Jammer, maar het zij zo. Lastig met ouders maar ik heb zelf met vallen en opstaan geleerd dat dat de enige manier is die het behapbaar houdt voor uzelf.

Dat is niet zo gek want wat kan je daarop zeggen als het de waarheid is? Ze zou iets kunnen zeggen in de trant dat ze het erg vinden dat dit de indruk is van jouw moeder op jou, dat ze maar eens goed naar haar eigen motieven moet kijken en bedenken welke indruk ze maakt met haar reacties maar dan was ze iemand geweest die dit niet zo ver had laten komen. Maar het is natuurlijk emotionele onvolwassenheid.

Eerlijk gezegd denk ik dat van deze generatie veel mensen emotioneel niet volwassen zijn. In mijn familie heb ik er ook een paar. Die blijven steken in egokrenkingen, verontwaardigingen, korte termijn denken, egoïsme. Als er geen drama is, wordt er drama gecreëerd, bedacht. Wil jij dat wel op jullie trouw? Dat wil niet zeggen dat je je ouders niet moet uitnodigen maar wel hoe je het aanpakt. Als de aanwezigheid van jouw ouders op jullie trouw als een bonus ziet en onverschillig bent over hun afwezigheid, dan heb je sowieso een leuke dag. Maar dat verander je niet in een dag. Je kan er begeleiding bij zoeken want zoiets echt anders aanpakken dan volgens het patroon dat je gewend bent, is best lastig.

Uw reactie naar uw vader was vrij stevig, maar niet onredelijk. Ge hebt uiteindelijk gewoon benoemd wat er feitelijk gebeurt. Maar uw ouders gaan waarschijnlijk niet plots emotioneel volwassen of empathisch worden omdat gij het nog beter uitlegt. Die hebben hun eigen emotionele beperkingen, trots, enzovoort. Soit, dat verklaart het gedrag, maar maakt het niet automatisch oké.

Ik lees bij u vooral dat ge op zoek zijt naar rust en wederzijds respect. Daar zou ik persoonlijk de focus leggen richting toekomst, dus niet proberen om hen u eindelijk te laten begrijpen (dat gaat toch niet gebeuren), maar om uw eigen leven te beschermen zonder constant emotioneel meegesleurd te worden, mét of zonder hun goedkeuring.

Intussen meer heb ik ze gisteren aan de lijn gehad. Ik ben de laatste dagen wat ziek (keelpijn/veel hoesten,... Niets dramatisch).
Ik kreeg direct het verwijt "ge werkt te veel, daardoor dat ge ziek wordt. Ge moet niet altijd willen werken. Er zijn ook momenten dat ge moet chillen. En laten we eerlijk zijn..gij werkt veel, maar X (partner) is maar psychologe. Dat is een zittend beroep en wat babbelen..en dat is het zowat eh. Kunt niet zeggen dat zij veel werkt".
Of "misschien moet ge uw levensstijl gewoon aanpassen en niet altijd dure dingen willen kopen. Wrm was het nodig om parket te leggen in uw nieuwbouw? En waarom zoveel geld in X en Y steken?"

Of ook (vriendin heeft een chronische aandoening die palliatief gecategoriseerd wordt) "X moet zich misschien laten genezen ipv levenslang medicatie ge moeten nemen blabla. En wilt gelle geen kinderen? Of mss wil X gewoon geen kinderen en laat gij u gwn leiden door haar".

Dus eigenlijk voornamelijk een monoloog met veel trashtalk, waarbij ik verschillende keren heb aangegeven dat ik gewoon ambitieus ben ik het leven en niet streef naar een status-quo (mijn ouders hebben die levensstijl en grijpen kansen in het leven nooit aan. Ze zijn meer van het idee "er zullen nog wel kansen komen"). Hierop ben ik rustig gebleven en gezegd "het is jullie mening dat X niet veel werkt, maar ik vind van wel (ze werkt meer dan voltijds btw). En wat onze levensstijl/aankopen/werkritme betreft..sinds wanneer gaan jullie bepalen wat wij wel/niet mogen doen in ons leven? Ik heb toch ook geen commentaar op jullie? Gewoon leven en laten leven. Wij vinden onze job boeiend en zien het niet als werken".

Maar wat weer opvalt:
- willen controleren
- de partner naar beneden willen halen

 

[Sanity penguin]

Intussen meer heb ik ze gisteren aan de lijn gehad. Ik ben de laatste dagen wat ziek (keelpijn/veel hoesten,... Niets dramatisch).
Ik kreeg direct het verwijt "ge werkt te veel, daardoor dat ge ziek wordt. Ge moet niet altijd willen werken. Er zijn ook momenten dat ge moet chillen. En laten we eerlijk zijn..gij werkt veel, maar X (partner) is maar psychologe. Dat is een zittend beroep en wat babbelen..en dat is het zowat eh. Kunt niet zeggen dat zij veel werkt".
Of "misschien moet ge uw levensstijl gewoon aanpassen en niet altijd dure dingen willen kopen. Wrm was het nodig om parket te leggen in uw nieuwbouw? En waarom zoveel geld in X en Y steken?"

Of ook (vriendin heeft een chronische aandoening die palliatief gecategoriseerd wordt) "X moet zich misschien laten genezen ipv levenslang medicatie ge moeten nemen blabla. En wilt gelle geen kinderen? Of mss wil X gewoon geen kinderen en laat gij u gwn leiden door haar".

Dus eigenlijk voornamelijk een monoloog met veel trashtalk, waarbij ik verschillende keren heb aangegeven dat ik gewoon ambitieus ben ik het leven en niet streef naar een status-quo (mijn ouders hebben die levensstijl en grijpen kansen in het leven nooit aan. Ze zijn meer van het idee "er zullen nog wel kansen komen"). Hierop ben ik rustig gebleven en gezegd "het is jullie mening dat X niet veel werkt, maar ik vind van wel (ze werkt meer dan voltijds btw). En wat onze levensstijl/aankopen/werkritme betreft..sinds wanneer gaan jullie bepalen wat wij wel/niet mogen doen in ons leven? Ik heb toch ook geen commentaar op jullie? Gewoon leven en laten leven. Wij vinden onze job boeiend en zien het niet als werken".

Maar wat weer opvalt:
- willen controleren
- de partner naar beneden willen halen

Yikes, wat een negatief sfeertje hangt er rond die mensen als ik al die reacties zo lees? Dat van je partner omlaag halen is zo frustrerend. Ik had dat aan het begin van mijn relatie (intussen 23 jaar samen, waarvan 16 getrouwd) ook wel. Ik heb toen heel duidelijke lijnen moeten trekken en letterlijk zeggen waarop het stond vooraleer die mij leken te begrijpen ofzo. Alle ja, mijn vader maakte er nooit iets van, was altijd mijn moeder. Is misschien iets typisch naar zonen toe ofzo, I don't know.
Toen wel een paar maanden geen contact (bewust) meer gehad met haar en bal volledig in hun kamp gelegd. Mijn leven, mijn beslissingen en niemand moet zich daar komen in moeien.
Zijn dan uiteindelijk wel gekeerd en nu geen issues meer (al zit dat toch altijd in mijn achterhoofd, en ook in dat van mijn vrouw).

 

[saffronYellow]

Intussen meer heb ik ze gisteren aan de lijn gehad. Ik ben de laatste dagen wat ziek (keelpijn/veel hoesten,... Niets dramatisch).
Ik kreeg direct het verwijt "ge werkt te veel, daardoor dat ge ziek wordt. Ge moet niet altijd willen werken. Er zijn ook momenten dat ge moet chillen. En laten we eerlijk zijn..gij werkt veel, maar X (partner) is maar psychologe. Dat is een zittend beroep en wat babbelen..en dat is het zowat eh. Kunt niet zeggen dat zij veel werkt".
Of "misschien moet ge uw levensstijl gewoon aanpassen en niet altijd dure dingen willen kopen. Wrm was het nodig om parket te leggen in uw nieuwbouw? En waarom zoveel geld in X en Y steken?"

Of ook (vriendin heeft een chronische aandoening die palliatief gecategoriseerd wordt) "X moet zich misschien laten genezen ipv levenslang medicatie ge moeten nemen blabla. En wilt gelle geen kinderen? Of mss wil X gewoon geen kinderen en laat gij u gwn leiden door haar".

Dus eigenlijk voornamelijk een monoloog met veel trashtalk, waarbij ik verschillende keren heb aangegeven dat ik gewoon ambitieus ben ik het leven en niet streef naar een status-quo (mijn ouders hebben die levensstijl en grijpen kansen in het leven nooit aan. Ze zijn meer van het idee "er zullen nog wel kansen komen"). Hierop ben ik rustig gebleven en gezegd "het is jullie mening dat X niet veel werkt, maar ik vind van wel (ze werkt meer dan voltijds btw). En wat onze levensstijl/aankopen/werkritme betreft..sinds wanneer gaan jullie bepalen wat wij wel/niet mogen doen in ons leven? Ik heb toch ook geen commentaar op jullie? Gewoon leven en laten leven. Wij vinden onze job boeiend en zien het niet als werken".

Maar wat weer opvalt:
- willen controleren
- de partner naar beneden willen halen

Uw ouders klinken voor mij niet als slechte mensen, maar wel als emotioneel beperkte mensen die moeite hebben met autonomie van hun kinderen. Veel van hun opmerkingen lijken verpakt als bezorgdheid, maar gaan inderdaad precies over controle behouden terwijl gij gewoon uw eigen leven aan het uitbouwen zijt. Ik denk ook dat daar een stuk onzekerheid en onbegrip achter zit, ge leeft en denkt heel anders dan zij.

Wat ik positief vind, is dat ge redelijk rustig blijft en uw partner verdedigt zonder te escaleren. Alleen moet ge oppassen dat ge niet blijft zoeken naar de perfecte uitleg waardoor ze plots toch wel dat inzicht gaan krijgen. Ge gaat eerder moeten leren grenzen trekken en aanvaarden dat zij waarschijnlijk nooit volledig begripvol gaan reageren op jullie leven.

 

[Holocene]

Deze middag het nieuws vernomen dat mijn ma gisterenavond is overleden.

Zeer raar gevoel momenteel, vooral als in dat het me weinig (lees: niks) doet. Super logisch maar verwacht toch mijn "klop" te krijgen in de nabije toekomst. Misschien omdat het nog een laatste keer weer alles in mijn hoofd aan het oprakelen is.

Het spelletje van de schuldeisers/belastingen is begonnen - insane hoe vaak mijn beide zussen/hun kinderen worden lastig gevallen


ik blijf momenteel nog buiten schot om één of andere reden...Officieel heb ik ook nog steeds niks vernomen dat zij is overleden ofzo dus ik grijp nog niet in via notaris.

 

[Horse]

Mijn ouders waren er nooit tijdens mijn hoogtepunten. Ik denk dat ze dat bewust deden, ze zijn er namelijk van overtuigd dat men goed gedrag niet té hard moet belonen. Ze waren er ook nooit tijdens mijn dieptepunten (instelling, depressie, angsten, ...) dat is niet hun ding en daar kunnen ze niet mee om.

Ik ben hard opgevoed en heb een minderwaardigheidscomplex opgelopen. En dat als volwassen man van 45 jaar.
Ik heb dan ook met mijn ouders gebroken, omdat ik daar simpelweg niet beter van word.

Ik raad dan ook iedereen hier aan om er te zijn voor uw kind tijdens zijn of haar hoogtes en laagtes. Het lijkt simpel wat ik hier typ, maar toch is dat moeilijk voor sommigen. Alhoewel ik er van overtuigd ben dat dat eerder iets is van de vorige generatie.

Het is heel moeilijk om dit aan iemand uit te leggen, maar ik ben altijd vernederd geweest door mijn ouders. Alsof dat dé manier was. Het is pas dankzij mijn vriendin (waarmee ik al 20 jaar samen ben) dat het is uitgekomen dat het niet aan mij ligt. Ik kom namelijk al 20 jaar overeen met mijn schoonouders. Ik heb daar zelfs nog geen woordenwisseling mee gehad. Te gek voor woorden als je dat vergelijkt met mijn situatie thuis.

Ik ben ook nooit mezelf geweest thuis. Zij wouden dat ik een ander persoon was. Wij hebben 30 jaar ruzie gemaakt en wij kunnen de komende 30 jaar nog ruzie maken. Maar daar heb ik oprecht geen zin in. Soms voel ik mij een democraat die moet samenleven met een Trump fan. Wij hebben totaal andere visies op het leven, ttz op honderden zaken. Het is eigenlijk hopeloos, net zoals een koppel dat uiteindelijk toch moet scheiden.

Ik val hier van mijn stoel als ik sommige herkenbare verhalen hier lees. Ik heb altijd gedacht dat ik een uitzondering was.

Ik ben stikjaloers op ouders die met hun kinderen leuke zaken doen. Ik ben de nonkel waar alle kindjes van mijn vrienden supergoed mee overeenkomen. Ik ben hun held. Juist omdat ik voor die kinderen moeite toe, en die voelen dat natuurlijk.

Het ironische aan heel dit verhaal, is dat ik mij nog nooit zo goed heb gevoeld sinds de breuk. Ik heb 30 jaar een extreme vorm van zelfdestructie gedaan waar ik nu (door die breuk) vanaf ben. Ik doe het niet meer en laat het toe om mij goed te voelen. En dat is allemaal dankzij enkele bezoeken aan een psycholoog. Te gek voor woorden eigenlijk

 

[Avondland]

Mijn ouders waren er nooit tijdens mijn hoogtepunten. Ik denk dat ze dat bewust deden, ze zijn er namelijk van overtuigd dat men goed gedrag niet té hard moet belonen. Ze waren er ook nooit tijdens mijn dieptepunten (instelling, depressie, angsten, ...) dat is niet hun ding en daar kunnen ze niet mee om.

Ik ben hard opgevoed en heb een minderwaardigheidscomplex opgelopen. En dat als volwassen man van 45 jaar.
Ik heb dan ook met mijn ouders gebroken, omdat ik daar simpelweg niet beter van word.

Ik raad dan ook iedereen hier aan om er te zijn voor uw kind tijdens zijn of haar hoogtes en laagtes. Het lijkt simpel wat ik hier typ, maar toch is dat moeilijk voor sommigen. Alhoewel ik er van overtuigd ben dat dat eerder iets is van de vorige generatie.

Het is heel moeilijk om dit aan iemand uit te leggen, maar ik ben altijd vernederd geweest door mijn ouders. Alsof dat dé manier was. Het is pas dankzij mijn vriendin (waarmee ik al 20 jaar samen ben) dat het is uitgekomen dat het niet aan mij ligt. Ik kom namelijk al 20 jaar overeen met mijn schoonouders. Ik heb daar zelfs nog geen woordenwisseling mee gehad. Te gek voor woorden als je dat vergelijkt met mijn situatie thuis.

Ik ben ook nooit mezelf geweest thuis. Zij wouden dat ik een ander persoon was. Wij hebben 30 jaar ruzie gemaakt en wij kunnen de komende 30 jaar nog ruzie maken. Maar daar heb ik oprecht geen zin in. Soms voel ik mij een democraat die moet samenleven met een Trump fan. Wij hebben totaal andere visies op het leven, ttz op honderden zaken. Het is eigenlijk hopeloos, net zoals een koppel dat uiteindelijk toch moet scheiden.

Ik val hier van mijn stoel als ik sommige herkenbare verhalen hier lees. Ik heb altijd gedacht dat ik een uitzondering was.

Ik ben stikjaloers op ouders die met hun kinderen leuke zaken doen. Ik ben de nonkel waar alle kindjes van mijn vrienden supergoed mee overeenkomen. Ik ben hun held. Juist omdat ik voor die kinderen moeite toe, en die voelen dat natuurlijk.

Het ironische aan heel dit verhaal, is dat ik mij nog nooit zo goed heb gevoeld sinds de breuk. Ik heb 30 jaar een extreme vorm van zelfdestructie gedaan waar ik nu (door die breuk) vanaf ben. Ik doe het niet meer en laat het toe om mij goed te voelen. En dat is allemaal dankzij enkele bezoeken aan een psycholoog. Te gek voor woorden eigenlijk

Dus op dit moment zie je je ouders niet meer? Is dat iets dat je voor de rest van je leven gaat blijven doen of ga je toch proberen om op een bepaald punt toenadering te zoeken? Hoe hebben je ouders daar zelf naar gekeken, hebben die schuldinzicht of totaal niet?

 

[Horse]

Ik ben het thuis eens afgestapt toen ik 20 jaar was. Ik heb dan op mijn 30 jaar gebroken met mijn ouders, 15 jaar geleden dus. De breuk toen heeft 5 jaar geduurd. Mijn neef raadde mij toen aan om het nog 1 kans te geven. Wel nu, we zijn ettelijke jaren later en het blijft duren. Ik spreek hier over +30 jaar ruzie maken. Dat heeft zijn limieten en ik word er niet beter van.

Wij hebben geen énkele foto van ons sinds ik 12 jaar ben. Dat zegt al voldoende denk ik.

Wat vriendschappen betreft dat is dan weer anders, ze is een heel ander persoon wanneer er andere mensen bij zijn (en ook van t type ziede is wa voor job onze arevee heeft enzo om dan nadien toch te zagen als t volk weg is uiteraard).

Zeer herkenbaar. Mijn ouders zien mij als hun trofee, ik moet van alles zijn om hun status hoger te maken.
Eens je dat door hebt, wordt er heel veel duidelijk.

Ik speel momenteel in eerste klasse en die bewijsdrang is er dankzij mijn vader die altijd het uiterste van mij wou. Ik vraag mij oprecht af of al mijn collega's ook in eerste klasse spelen, net omdat hun pa zo hard was toen ze kind waren. Laat mij toe om te zeggen dat de meeste van die ouders fier zijn op hun harde opvoeding. Want het heeft resultaat opgeleverd (in hun ogen).

Er zijn hierover genoeg films dus dat moet ik niet uitleggen. Heel wat kinderen zijn slachtoffer van de bewijsdrang van hun ouders. Het kind moet presteren. Zo simpel is het.

Ja, ge moet mijn vader zien. Via typwerk komt dat niet zo over maar in real life is hij wel dwingend. Zijn wil is wet.

Opgegroeid in een overbeschermend nest, met enerzijds een papa die hetgeen hij miste in zijn jeugd wou goed maken bij mij. Anderzijds een overbezorgde moeder die veel belang hecht wat ander mensen van haar denken en hierdoor bij mij onrealistische verwachtingen legt.

Ik vind het werkelijk frappant hoeveel herkenbare verhalen ik hier lees. Te weten dat dit forum een fractie is van onze maatschappij.