De band met je ouders

[bap]

Ik ben hard opgevoed en heb een minderwaardigheidscomplex opgelopen. En dat als volwassen man van 45 jaar.
Ik heb dan ook met mijn ouders gebroken, omdat ik daar simpelweg niet beter van word.

Ik raad dan ook iedereen hier aan om er te zijn voor uw kind tijdens zijn of haar hoogtes en laagtes. Het lijkt simpel wat ik hier typ, maar toch is dat moeilijk voor sommigen. Alhoewel ik er van overtuigd ben dat dat eerder iets is van de vorige generatie.

Het is heel moeilijk om dit aan iemand uit te leggen, maar ik ben altijd vernederd geweest door mijn ouders. Alsof dat dé manier was. Het is pas dankzij mijn vriendin (waarmee ik al 20 jaar samen ben) dat het is uitgekomen dat het niet aan mij ligt. Ik kom namelijk al 20 jaar overeen met mijn schoonouders. Ik heb daar zelfs nog geen woordenwisseling mee gehad. Te gek voor woorden als je dat vergelijkt met mijn situatie thuis.

Ik ben ook nooit mezelf geweest thuis. Zij wouden dat ik een ander persoon was. Wij hebben 30 jaar ruzie gemaakt en wij kunnen de komende 30 jaar nog ruzie maken. Maar daar heb ik oprecht geen zin in. Soms voel ik mij een democraat die moet samenleven met een Trump fan. Wij hebben totaal andere visies op het leven, ttz op honderden zaken. Het is eigenlijk hopeloos, net zoals een koppel dat uiteindelijk toch moet scheiden.

Ik val hier van mijn stoel als ik sommige herkenbare verhalen hier lees. Ik heb altijd gedacht dat ik een uitzondering was.

Wow. Ben jij mij ofzo? Het enige verschil is dat ik 37 ben en jij 45.

Vooral ook deze zin in je volgende post => Mijn ouders zien mij als hun trofee, ik moet van alles zijn om hun status hoger te maken.

Met nog wel één wezenlijk verschil: ik heb nog geen afstand durven nemen. Enkele weken geleden (op mijn verjaardag nota bene) heb ik 's avonds in alle emotie een brief geschreven nadat mijn ouders en mijn broer (die gewoon een kopie is van mijn ouders en ze om God weet welke reden adoreert) die dag met vanalle verwijten kwamen.

Na een gesprek met mijn psycholoog besef ik ook dat ik afstand moet nemen, maar ik durf het gewoonweg niet. Ik durf - weeral - niet voor mezelf te kiezen, terwijl de wondes die zijn geslagen niet meer te herstellen vallen. Ik ben het beu om altijd de schone schijn hoog te houden, terwijl ik en mijn gezin vanaf dag één klein worden gemaakt en behouden. Dus het zou veel gezonder zijn om even letterlijk afstand te nemen. Maar morgen is mijn moeder jarig en begin juli gaat mijn zoon een week met hen naar zee.

Ik merk dus dat ik me weer schuldig begin te voelen. Ik begin mezelf dus weer in vraag te stellen. Mijn broer is letterlijk tot op vandaag een Trump-fan en ook mijn ouders zijn extreem-rechts te noemen, de laatste jaren is daar door het gebrek aan zelfregulatie een ferme ruk naar rechts gebeurd. Ik kan ze gewoon niet meer serieus nemen. En om één keer een goed moment met hen te hebben om vervolgens er negen te hebben waarin ze mij opnieuw kwetsen, dat kan ik niet meer aan. Dus ik ga even al mijn moed moeten bijeenschrapen en die brief in hun brievenbussen deponeren. Het rotte is dat ik ze ergens nog wel graag zie, maar ik vraag me af of dat door mijn levenslang schuldgevoel komt dat ze er hebben ingedramd of niet.

 

[Horse]

Het hielp ook niet dat ik rond mijn 15-16 jaar een nogal uitgaans- en drugsperiode had. Mijn ouders konden daar ook niet mee om, dat was ook de periode dat mijn moeder een nogal zwaar alcoholprobleem had en mijn vader duidelijk liet merken dat ik niet meteen de ideale zoon was. Hij heeft altijd nogal laatdunkend over mij gedaan, ik was niet echt hoe hij zijn zoon voor ogen had, en dat heb ik mijn gehele leven al mogen voelen, op heel veel gebieden zoals vrienden, werk, houding, kledij,… altijd heel veel commentaar, zelfs bij promotie op het werk een nogal hautaine houding alsof het niet veel betekende, ik heb echt altijd het gevoel gehad dat ik gefaald heb in zijn ogen. Nooit eens gehoord dat hij fier was, laat staan dat hij me graag zag.

Opnieuw ongelooflijk herkenbaar. Ieder woord.
Laat mij toe om te zeggen dat jouw destructieve periode het gevolg was van hun gedrag.

 

[June]

Mijn ouders waren er nooit tijdens mijn hoogtepunten. Ik denk dat ze dat bewust deden, ze zijn er namelijk van overtuigd dat men goed gedrag niet té hard moet belonen. Ze waren er ook nooit tijdens mijn dieptepunten (instelling, depressie, angsten, ...) dat is niet hun ding en daar kunnen ze niet mee om.

Ik ben hard opgevoed en heb een minderwaardigheidscomplex opgelopen. En dat als volwassen man van 45 jaar.
Ik heb dan ook met mijn ouders gebroken, omdat ik daar simpelweg niet beter van word.

Je bent niet alleen. Wat je beschrijft is emotionele verwaarlozing. Daarvan wordt gezegd dat dat meer littekens achterlaat dan misbruik (hoewel misbruik in zijn algemeenheid natuurlijk ook vaak verwaarlozing kent). En hoewel het spijtig is dat je met je ouders hebt moeten breken, is dat natuurlijk eigenlijk het enige normale wat je hebt kunnen doen. Het enige heilzame. Hoe kan je eigenlijk in een relatie zitten met mensen die je verwaarlozen.. alsof je het goedkeurt dat ze dat doen bij jou. Natuurlijk niet. Maar het contact verbreken is natuurlijk niet gemakkelijk geweest. Misschien wel moeilijker dan wanneer je niet verwaarloost was omdat je hebt moeten nadenken waarom dit niet goedvoelde en of dat niet toch aan jou lag.

Als je je niet bewust bent van verwaarlozing is de kans groot dat je het doorgeeft want dat gebeurt van generatie op generatie. Ergens is er een echtpaar geweest die het te zwaar kreeg, geen hulp of steun had en niet op dat vlak goed voor al de kinderen kon zorgen.
Het is heel bijzonder dat je voor jou besloten hebt dat het bij jou stopt en dat jij het dus anders gaat doen.

 

[sneeuwzwart]

Wow. Ben jij mij ofzo? Het enige verschil is dat ik 37 ben en jij 45.

Vooral ook deze zin in je volgende post => Mijn ouders zien mij als hun trofee, ik moet van alles zijn om hun status hoger te maken.

Met nog wel één wezenlijk verschil: ik heb nog geen afstand durven nemen. Enkele weken geleden (op mijn verjaardag nota bene) heb ik 's avonds in alle emotie een brief geschreven nadat mijn ouders en mijn broer (die gewoon een kopie is van mijn ouders en ze om God weet welke reden adoreert) die dag met vanalle verwijten kwamen.

Na een gesprek met mijn psycholoog besef ik ook dat ik afstand moet nemen, maar ik durf het gewoonweg niet. Ik durf - weeral - niet voor mezelf te kiezen, terwijl de wondes die zijn geslagen niet meer te herstellen vallen. Ik ben het beu om altijd de schone schijn hoog te houden, terwijl ik en mijn gezin vanaf dag één klein worden gemaakt en behouden. Dus het zou veel gezonder zijn om even letterlijk afstand te nemen. Maar morgen is mijn moeder jarig en begin juli gaat mijn zoon een week met hen naar zee.

Ik merk dus dat ik me weer schuldig begin te voelen. Ik begin mezelf dus weer in vraag te stellen. Mijn broer is letterlijk tot op vandaag een Trump-fan en ook mijn ouders zijn extreem-rechts te noemen, de laatste jaren is daar door het gebrek aan zelfregulatie een ferme ruk naar rechts gebeurd. Ik kan ze gewoon niet meer serieus nemen. En om één keer een goed moment met hen te hebben om vervolgens er negen te hebben waarin ze mij opnieuw kwetsen, dat kan ik niet meer aan. Dus ik ga even al mijn moed moeten bijeenschrapen en die brief in hun brievenbussen deponeren. Het rotte is dat ik ze ergens nog wel graag zie, maar ik vraag me af of dat door mijn levenslang schuldgevoel komt dat ze er hebben ingedramd of niet.

Het verwondert mij wel dat je dan toch nog wel het vertrouwen hebt in je ouders om je zoon een week met hen naar zee te laten gaan. Heb je dan geen schrik dat ze ook een negatieve invloed op je zoon gaan hebben? Of is de band tussen kind en grootouders wel normaal, en wil je je zoon zijn grootouders niet "afpakken"?

 

[bap]

Het verwondert mij wel dat je dan toch nog wel het vertrouwen hebt in je ouders om je zoon een week met hen naar zee te laten gaan. Heb je dan geen schrik dat ze ook een negatieve invloed op je zoon gaan hebben? Of is de band tussen kind en grootouders wel normaal, en wil je je zoon zijn grootouders niet "afpakken"?

Het is vooral omdat mijn zoon daar fel naar uitkijkt, want dan krijgt hij een week alles wat ie wil en is hij bij zijn neefje en nichtjes.

Ze hebben sowieso al een slechte invloed op hem, want onlangs zeiden ze tegen hem dat ik heb gerookt in het verleden (terwijl dat max 2 jaar was en ik intussen ook al 10 jaar ben gestopt) om hun eigen roken te vergoelijken. Die jongen is 6 dus waarom moet ik zwartgemaakt worden tegenover mijn eigen zoon? Ook geven ze hem melkproducten terwijl hij daar allergisch aan is ("zo erg kan het toch allemaal niet zijn") en laten ze hem veel te laat gaan slapen waardoor die jongen niet meer kan.

Met dat hier allemaal neer te typen (want is nog maar topje van de ijsberg) besef ik nog meer dat een breuk nodig is. Maar het is wel verdomd moeilijk.

 

[pardal]

Ik heb ook niet de beste band met mijn moeder. Ook eerder dat ik als enig kind een statussymbool ben van haar kunnen als moeder ofzo. Ook nooit het gevoel gehad dat ze me echt aanvaard als persoon, maar het is nu ook wel niet dat ze geen zorgend persoon was, eerder te beschermend.

Mijn opleiding, werk, zelf ouder worden heeft ervoor gezorgd dat ik het allemaal wel kan plaatsen. Het is niet de ideale mama/oma die ik zou willen/ nodig zou hebben gehad. Maar het is wat het is, ik heb mijn verwachtingen zeer laag gezet, probeer haar niet te veel te zien, zodat het voor mij houdbaar is.

 

[June]

Waarop ik gestuurd heb:

“-knip- Haar emoties dient ze maar zelf te reguleren, niet ik. Het is maar hoe volwassen je met dingen omgaat ."

Dit vind ik zo goed en treffend dat ik heb besloten om ‘m te gebruiken.

En eigelijk zeg je zoveel hiermee. Het reguleren van onze emoties moeten we leren voor het leerjaar dat we leren lezen en schrijven (anders lukt het ons dat niet te leren). Dus, iemand die dat niet kan, daarmee zit je al op kleuterniveau eigenlijk.