De wielrenners/mountainbike thread (training, materiaal, kledij, etc.)
- Onderwerp starter exCite
- Startdatum
- Wielersport
de Waaslandwolf
Well-known member
Bovenop het prijskaartje heb ik persoonlijk ook al veel te veel AXS-materiaal zien sterven en zwaar protesteren tijdens ultra's. Vorige maand is er voor mijn neus een derailleur overleden in Noorwegen omdat de contactpunten van de batterij het lieten afweten, terwijl een bekende van mij tegelijkertijd tijdens de Silk Road Mountain Race tot twee maal toe de batterijen van zijn shifter heeft mogen vervangen op amper 8 dagen - shifter met kuren. Degene die daar als tweede geëindigd is, had blijkbaar ook het klassieke probleem met de contactpunten maar heeft dat gelukkig kunnen oplossen door ergens een veertje te kannibaliseren om het contactpunt te vervangen. En da's dan enkel twee races in augustus 2024 - ik heb afgelopen jaren nog meerdere AXS-derailleurs de geest weten geven.
't Heeft absoluut zijn voordelen, ik ken ook mensen die al jarenlang probleemloos AXS gebruiken en conceptueel is het mooi uitgewerkt naar compatibiliteit binnen het ecosysteem toe, maar qua betrouwbaarheid zit het nog niet op het punt waar ik er meer aan wil uitgeven dan aan een mechanische derailleur of shifter. En fuck hun patent op derailleurs met verwijderbare/onderling uitwisselbare batterijen waardoor alle andere producenten er rond moeten werken.
Nog even mijn ervaring met axs.
Ik heb een mtb scott spark met axs. Wou perse de versie axs om elektrisch schakelen te kunnen ervaren. Schakelt super natuurlijk. Alles wat ze erover zeggen klopt.
De shifter is soms wel snel ingedrukt tijdens het mtb’en wanneer je wat wortels pakt en juist op die moment met je vinger in de buurt bent.
Jaar later een trek procaliber via fietslease bijgekocht. Deze keer met shimano xt.
….en dit schakelt ook gewoon goed!
Ik wissel regelmatig tussen de 2 fietsen en heb nooit een gevoel van teleurstelling als ik terug mechanisch moet schakelen.
Gaat mijn volgende mtb elektrisch schakelen zijn? Ik weet het niet.
Meerprijs en als je onderweg iets tegenkomt kan je niet veel meer doen.
Ben zelf natuurlijk al eens batterij vergeten opladen.
Ook een keer naar ardennen vertrokken en batterij thuis vergeten. Al een geluk was er ene bij met axs dropper post. Die heb je toch niet nodig in de ardennen
Iedereen die dus beweert dat elektrisch schakelen zoveel beter is heeft wat mij betreft ongelijk.
Het schakelt inderdaad net iets vlotter maar om daarvoor mechanisch af te doen alsof het rommel is is onterecht.
Voor mij zijn de nadelen groter dan de voordelen.
Ik heb een mtb scott spark met axs. Wou perse de versie axs om elektrisch schakelen te kunnen ervaren. Schakelt super natuurlijk. Alles wat ze erover zeggen klopt.
De shifter is soms wel snel ingedrukt tijdens het mtb’en wanneer je wat wortels pakt en juist op die moment met je vinger in de buurt bent.
Jaar later een trek procaliber via fietslease bijgekocht. Deze keer met shimano xt.
….en dit schakelt ook gewoon goed!
Ik wissel regelmatig tussen de 2 fietsen en heb nooit een gevoel van teleurstelling als ik terug mechanisch moet schakelen.
Gaat mijn volgende mtb elektrisch schakelen zijn? Ik weet het niet.
Meerprijs en als je onderweg iets tegenkomt kan je niet veel meer doen.
Ben zelf natuurlijk al eens batterij vergeten opladen.
Ook een keer naar ardennen vertrokken en batterij thuis vergeten. Al een geluk was er ene bij met axs dropper post. Die heb je toch niet nodig in de ardennen
Iedereen die dus beweert dat elektrisch schakelen zoveel beter is heeft wat mij betreft ongelijk.
Het schakelt inderdaad net iets vlotter maar om daarvoor mechanisch af te doen alsof het rommel is is onterecht.
Voor mij zijn de nadelen groter dan de voordelen.
Laatst bewerkt:
Mike Pence
Member
Yep! Oktober vorig jaar langsgeweest bij Korneel en kan hem alleen maar aanraden. De voorgaande keren verschillende bikefits laten uitvoeren bij iemand anders en Korneel doet het toch beter.
Doe hem de groeten, (maar als je zegt van Mike Pence zal hij misschien wel vreemd kijken)
Iconz
Active member
Zijn er eigenlijk bikefitters in België die zo'n verstelbare fiets hebben om optimale fietspositie te bepalen?
Ik kan me inbeelden dat voor een aanschaf van een nieuwe fiets het toch eenvoudiger moet zijn met zo'n fiets, dan te vertrekken van een potentieel foute positie op een oude (niet-gebikefitte) fiets.
poeperman
Well-known member
De meesten denk ik
Een full-automatisch systeem is GURU, die fiets heeft ook zo goed als alle modellen in de database zitten, dus je kan gewoon kiezen om een Dogma in maat X te rijden en een minuutje erna een superieure Supersix Evo in een andere maat. JOWAN in Kluisbergen heeft zo'n GURU
Selten
Active member
Ik denk niet dat iemand hier beweert dat mechanische derailleurs rommel zijn. Mijn XT heeft het altijd goed gedaan. Op 1 jammerlijk toeval na dat na 11 maand gebruik midden in een rit de derailleurkabel brak in een stuk interne routing in het frame. Waarschijnlijk in de overgang van het frame zelf en de achterbrug. Ik heb meestal voor multi day ritten een kabel mee, maar het is me toen ook niet gelukt om dat hersteld te krijgen zonder een fietsenmaker.Nog even mijn ervaring met axs.
Ik heb een mtb scott spark met axs. Wou perse de versie axs om elektrisch schakelen te kunnen ervaren. Schakelt super natuurlijk. Alles wat ze erover zeggen klopt.
De shifter is soms wel snel ingedrukt tijdens het mtb’en wanneer je wat wortels pakt en juist op die moment met je vinger in de buurt bent.
Jaar later een trek procaliber via fietslease bijgekocht. Deze keer met shimano xt.
….en dit schakelt ook gewoon goed!
Ik wissel regelmatig tussen de 2 fietsen en heb nooit een gevoel van teleurstelling als ik terug mechanisch moet schakelen.
Gaat mijn volgende mtb elektrisch schakelen zijn? Ik weet het niet.
Meerprijs en als je onderweg iets tegenkomt kan je niet veel meer doen.
Ben zelf natuurlijk al eens batterij vergeten opladen.
Ook een keer naar ardennen vertrokken en batterij thuis vergeten. Al een geluk was er ene bij met axs dropper post. Die heb je toch niet nodig in de ardennen
Iedereen die dus beweert dat elektrisch schakelen zoveel beter is heeft wat mij betreft ongelijk.
Het schakelt inderdaad net iets vlotter maar om daarvoor mechanisch af te doen alsof het rommel is is onterecht.
Voor mij zijn de nadelen groter dan de voordelen.
Wat betreft uw ervaringen: als je uw shifter te snel indrukt, zit die gewoonweg niet op de juiste plaats. Als je uw batterijen vergeet, tja
Waar ik mijn MTB voor gebruik (technische singletracks met veel hoogtemeters) heb ik gemerkt dat die GX AXS voor mij een stuk aangenamer is.
Wat betreft de betrouwbaarheid, dat neem ik toch altijd met een korreltje zout. Dat je voor die extreme ultra's mechanische groupsets verkiest, begrijp ik volkomen. Daar wil je gewoonweg elk risico op pech minimaliseren, hoe klein de kans ook is. Voor zo'n evenementen kan je bij een mechanische derailleur ook alle kabels vernieuwen om zo de kans op pech nog verder te verkleinen. Bij een elektronische componenten is pech veel moeilijker te voorspellen.
Maar als ik zie hoe sommigen met hun materiaal omgaan, dan verwondert het mij niet dat elektronische componenten al eens dienst weigeren. Op de laatste toertocht stond er 1 zijn fiets met AXS derailleur zonder batterij of beschermklepje af te spuiten. Anderen laten hun fiets met batterij en al buiten staan onder een klein afdakje in de winter. Dat er dan al eens een contactpunt corrodeert, tja.
Laatst bewerkt:
poeperman
Well-known member
Ik snap het eigenlijk veel beter op een racefiets dan op een MTB.
Eerst en vooral heb je maar één shifter te bedienen, op de plek waar je duimen sowieso zitten.
Maar daarnaast heb je op de MTB ook veel vaker dat je 2-4 versnellingen in één keer moet shiften, en dan is recente (XT-)shifter gewoon pakken sneller.
Op een racer is di2/AXS veel makkelijker vanop de hoods en drops te bedienen (zeker bij Shimano is die swing die je moet maken met een cable-actuated shifter gewoon erg lang, zeker met kleine handen) en heb je ook synchronized shifting of compensated shifting.
Dat laatste gebruik ik persoonlijk niet (vind het niet prettig werken op SRAM), maar ik ken er wel veel die daarbij zweren.
Eerst en vooral heb je maar één shifter te bedienen, op de plek waar je duimen sowieso zitten.
Maar daarnaast heb je op de MTB ook veel vaker dat je 2-4 versnellingen in één keer moet shiften, en dan is recente (XT-)shifter gewoon pakken sneller.
Op een racer is di2/AXS veel makkelijker vanop de hoods en drops te bedienen (zeker bij Shimano is die swing die je moet maken met een cable-actuated shifter gewoon erg lang, zeker met kleine handen) en heb je ook synchronized shifting of compensated shifting.
Dat laatste gebruik ik persoonlijk niet (vind het niet prettig werken op SRAM), maar ik ken er wel veel die daarbij zweren.
Iconz
Active member
Ken je ook onafhankelijke fitters (<> fietswinkel die wel altijd hun eigen merken zullen pushen)?De meesten denk ik
JOWAN in Kluisbergen heeft zo'n GURU
Selten
Active member
Ik heb het zelf voor (XT) en na (GX AXS) heel kort op elkaar kunnen testen. Het veranderen van 2-4 versnellingen gaat een stuk vlotter met AXS. En zeker onder load, wat bij MTB veel vaker het geval is op onbekend terrein. En al zeker als de derailleur onder de modder hangt.
Het voordeel dat je het aantal shifts bij meermaals klikken dan nog eens allemaal kan instellen via de app, maakt het nog een stuk makkelijker.
Nu, het is zeker mijn bedoeling niet om mijn gelijk te halen. Het is voor een zeer groot deel subjectief he. Ik rijd al 20 jaar mechanisch op de MTB, vaak in wedstrijdverband en ik ben zeer tevreden met mijn upgrade
.
Het grote voordeel is dat je bij AXS altijd heel precies kan schakelt en het gaat ook gewoon razendsnel, en onder load. Je houdt gewoon de knop in en hij loopt door zijn versnellingen.
Dat je dat beter of sneller kan met een mechanische zou mij toch echt wel verbazen.
Het enige nadeel wat je kan opnoemen is of het de meerprijs waard is voor wat je in de plaats krijgt.
Voor de rest zijn er enkel maar pseudo-tegenargumenten.
Laatst bewerkt:
BonIver
Well-known member
Kost alleen wel een fortuin als ge schade hebt. Recent gevallen en achterderailleur volledig afgebroken. Herstelling was toch wel effe heel pittig.
poeperman
Well-known member
Helemaal niet in mijn ervaring, veel slechter dan al mijn Shimano kabelderailleurs alleszins.
SRAM Transmission zou specifiek gemaakt zijn om onder load te shiften, en dat zou ook heel goed werken, maar al de rest zéker niet beter dan Shimano (di2 en non-di2).
Als je al lang elektronisch fietst en de overstap hebt gemaakt van een slecht schakelende mechanical snap ik wel dat dat een nare herinnering nagelaten heeft. Maar een perfect afgestelde mechanische 105 schakelt minstens zo goed als mijn “latest” Force AXS.
Net zoals na 10j nog eens met goeie rimbrakes rijden (op het droge), dan besef je dat dat eigenlijk ook ongelofelijk goed remt.
Selten
Active member
Maar als jij veel juister en sneller schakelt met een mechanische 105, waarom betaal je dan die meerprijs voor elektronisch schakelen? Genoeg opties met mechanische groupsets.
Wat ik wel merk is dat (naar mijn gevoel toch) de shimano cassette-ketting combo altijd iets vlotter schakelt dan de SRAM variant. Vandaar dat op MTB heel vaak enkel de derailleur een SRAM AXS is en de rest van Shimano. Dat is toch wat ik zie in de middens waarin ik vertoef, dus de niet-gesponserde amateurs die graag zelf eens sleutelen.
poeperman
Well-known member
1. Omdat ik het "techy" aspect van AXS zalig vind
2. Omdat ik niet wist op voorhand dat het verschil zo klein ging zijn in de praktijk
3. Omdat ik de levers veel mooier vind (compact enzo) - non-argument voor MTB
4. Omdat de meeste high-end afmontages (ik lease, dus upgraden is niet zo simpel) naar wielen, cockpit, zadels,... standaard komen met di2 of AXS
5. Omdat de meerprijs in dat segment ook gewoon grotendeels teruggevorderd kan worden bij tweedehandsverkoop
6. Een "perfect afgestelde 105" is natuurlijk een voorwaarde waaraan moet worden voldaan. Na 15K km en bijhorende cablestretch moet je natuurlijk weer aan de bak. Ik persoonlijk vind dat niet zo erg, maar het is wel absoluut een nadeel
7. Zie de voordelen die ik in vorig bericht opnoem (voor de racefiets)
Voor wat betreft cassettes, dat is ook mijn ervaring (Hyperglide+ in al zijn recente versies) werkt gewoon ongelofelijk goed. Zéker under load.
Wij zouden een wielertenue willen ontwerpen voor ons nieuw clubke en ik kwam al snel op sites als vermarcsport, spized en owayo terecht met een indrukwekkende 3D ontwerptool. Straf hoe je tot in detail kan designen. Iemand ervaring met deze sites? Prijs/kwaliteit? Zien ze er zo goed uit als het 3d-model doet vermoeden?
Hier weer even mijn verslag posten van de Ventoux. Via Bédoin wou ik zoveel mogelijk keer achter elkaar de top bereiken, in juni had ik er 5.8.
Het oorspronkelijk doel was 12 keer, maar dat bleek te hoog gegrepen te zijn, het zijn er 7 geworden. De weersvoorspellingen waren ons niet goed gezind. Het plan was eerst om dinsdag en woensdag te fietsen, zodat ik de maandag nog een rustdag had (de zondag zijn we met de auto afgekomen). Maar door heel slecht weer de woensdag dan toch besloten om maandagochtend direct te starten. Geen rustdag, geen aclimatisatie.
Klim 1 (1u46): Maandag 10u begonnen aan de challenge. Nog niet te warm, het ging goed. Terug iedere bocht linken aan de nog te komen hoogtemeters.
Klim 2 (1u53): De warmte begon te komen, bij de bevoorrading (bij de auto beneden op een parking) had ik veel water met ORS gedronken. Ik weet dat ik snel last kan krijgen van die warmte. Maar het viel nog mee.
Klim 3 (2u20): Nog steeds die warmte, uitvoorzorg ook wat tussenstops beginnen nemen tijdens het klimmen zelf, integenstelling tot de vorige 2 klims. Even stoppen, hartslag naar beneden en wat bijdrinken. Boven was het meeste volk al weg, ik zag er veel nagenieten van een dagje klimmen. De cinglés waren ook aangekomen! Ik praatte met een paar en die keken nogal verbaasd op toen ik zei dat ik zeker nog niet in de helft was.
Klim 4 (2u14): Na een lekkere paella begon ik de fiets klaar te maken voor de nacht. In deze klim ging de zon ondergaan. M'n pa kroop voor de eerste keer ooit op een elektrische fiets om samen met mij mee naar boven te fietsen! De nacht viel, de dieren namen beetje bij beetje de berg terug over.
Klim 5 (2u30): M'n pa deze keer veilig beneden achtergelaten, nu was het ik en de berg in de nacht. Heerlijk. Hertjes, dassen en everzwijnen kwamen goeiendag zeggen. Op deze klim stelde ik m'n doelstelling bij, op naar de 7. De vermoeidheid speelde, maar ook de voorspellingen van de dag: eerst terug warm weer en dan bliksem en veel regen, nee, die avond en nacht zag ik niet nog een keer zitten. 7 keer klimmen betekende meer als 10.000hm (en betekende een extra nietszeggende virtuele badge op everesting.cc, oo wat een mens drijven kan!)
Klim 6 (2u26): Hoelang duurde dat niet voor ik me kon opladen om te vertrekken. De klim van de everest, de laatste in het donker. En als ik boven kwam, kon ik juist de zon op zien komen! Verwarde mensen die geeuwden uit hun auto om naar de zonsopgang op de berg te gaan kijken begrepen duidelijk niet hoe ik daar al met m'n fiets stond!
Klim 7 (2u25): De laatste. Het volk was terug talrijk aanwezig. Ik zag mensen kijken hoe ze mij inhaalden, denkende van: 'ohnee, die ziet hier nu al zo af en de klim is nog ver!'. Ene zei tegen mij 'ik zag het, je bent te snel gestart', hij zweeg wel weer toen ik zei dat het m'n 7de klim was. Aan de chalet vroeg een hollander dan aan m'n ouders of het mijn eerste keer was, ook hij kon het niet geloven. Afzien, aftellen en boven geraakt, juist iets meer dan 24u later. In totaal 11000hm!
Fysiek deed het pijn, maar eigenlijk vooral een mentale 'opgave'. Fysiek ging een 8ste en 9de keer sowieso gelukt zijn, maar mentaal zag ik het niet zitten om heel diep te gaan. Het was m'n langste sportactiviteit ooit en misschien ligt m'n mentale grens wel bij 24u. Dubbel gevoel blijft wel, het ene moment ben ik trots, het andere toch wat teleurgesteld.
Nu nagenieten en dan zien wat het volgende wordt...
Voor de liefhebbers:
Het oorspronkelijk doel was 12 keer, maar dat bleek te hoog gegrepen te zijn, het zijn er 7 geworden. De weersvoorspellingen waren ons niet goed gezind. Het plan was eerst om dinsdag en woensdag te fietsen, zodat ik de maandag nog een rustdag had (de zondag zijn we met de auto afgekomen). Maar door heel slecht weer de woensdag dan toch besloten om maandagochtend direct te starten. Geen rustdag, geen aclimatisatie.
Klim 1 (1u46): Maandag 10u begonnen aan de challenge. Nog niet te warm, het ging goed. Terug iedere bocht linken aan de nog te komen hoogtemeters.
Klim 2 (1u53): De warmte begon te komen, bij de bevoorrading (bij de auto beneden op een parking) had ik veel water met ORS gedronken. Ik weet dat ik snel last kan krijgen van die warmte. Maar het viel nog mee.
Klim 3 (2u20): Nog steeds die warmte, uitvoorzorg ook wat tussenstops beginnen nemen tijdens het klimmen zelf, integenstelling tot de vorige 2 klims. Even stoppen, hartslag naar beneden en wat bijdrinken. Boven was het meeste volk al weg, ik zag er veel nagenieten van een dagje klimmen. De cinglés waren ook aangekomen! Ik praatte met een paar en die keken nogal verbaasd op toen ik zei dat ik zeker nog niet in de helft was.
Klim 4 (2u14): Na een lekkere paella begon ik de fiets klaar te maken voor de nacht. In deze klim ging de zon ondergaan. M'n pa kroop voor de eerste keer ooit op een elektrische fiets om samen met mij mee naar boven te fietsen! De nacht viel, de dieren namen beetje bij beetje de berg terug over.
Klim 5 (2u30): M'n pa deze keer veilig beneden achtergelaten, nu was het ik en de berg in de nacht. Heerlijk. Hertjes, dassen en everzwijnen kwamen goeiendag zeggen. Op deze klim stelde ik m'n doelstelling bij, op naar de 7. De vermoeidheid speelde, maar ook de voorspellingen van de dag: eerst terug warm weer en dan bliksem en veel regen, nee, die avond en nacht zag ik niet nog een keer zitten. 7 keer klimmen betekende meer als 10.000hm (en betekende een extra nietszeggende virtuele badge op everesting.cc, oo wat een mens drijven kan!)
Klim 6 (2u26): Hoelang duurde dat niet voor ik me kon opladen om te vertrekken. De klim van de everest, de laatste in het donker. En als ik boven kwam, kon ik juist de zon op zien komen! Verwarde mensen die geeuwden uit hun auto om naar de zonsopgang op de berg te gaan kijken begrepen duidelijk niet hoe ik daar al met m'n fiets stond!
Klim 7 (2u25): De laatste. Het volk was terug talrijk aanwezig. Ik zag mensen kijken hoe ze mij inhaalden, denkende van: 'ohnee, die ziet hier nu al zo af en de klim is nog ver!'. Ene zei tegen mij 'ik zag het, je bent te snel gestart', hij zweeg wel weer toen ik zei dat het m'n 7de klim was. Aan de chalet vroeg een hollander dan aan m'n ouders of het mijn eerste keer was, ook hij kon het niet geloven. Afzien, aftellen en boven geraakt, juist iets meer dan 24u later. In totaal 11000hm!
Fysiek deed het pijn, maar eigenlijk vooral een mentale 'opgave'. Fysiek ging een 8ste en 9de keer sowieso gelukt zijn, maar mentaal zag ik het niet zitten om heel diep te gaan. Het was m'n langste sportactiviteit ooit en misschien ligt m'n mentale grens wel bij 24u. Dubbel gevoel blijft wel, het ene moment ben ik trots, het andere toch wat teleurgesteld.
Nu nagenieten en dan zien wat het volgende wordt...
Voor de liefhebbers:
