Dokter altijd te laat op afspraak

Ik zou voor mijn beroep ook graag hebben dat er een beperking is van de instroom zodat we zeker niet teveel mensen hebben, om dan daarna te zeggen dat de werkgever mij maar meer moet betalen want da's nu eenmaal vraag en aanbod.

Niet om te zeggen dat het loon voor artsen per sé te hoog ligt, in een land als de VS waar de vrije markt veel meer speelt verdienen ze nog meer, maar je kan niet enerzijds je beroep afschermen van de vrije markt om dan diezelfde vrije markt als argument te gebruiken waarom de overheid je veel zou moeten betalen.
Ga je dan ook de 60u (of meer) per week werken die erbij horen?

Het is makkelijk om te fixeren op het geld dat er elke maand op iemand zijn rekening komt. Maar de verantwoordelijkheid en de stress die dit met zich meebrengt is ook niet van de poes.

Loon is echt niet alles. Zolang je voor uzelf een comfort kan hebben waarmee je tevreden bent is het toch voldoende? Die fixatie op altijd 'meer, meer , meer'... Ugh...

Waar je wel gelijk hebt is je punt ivm vrije markt en beperking van instroming. Het is inderdaad geen volledig vrije markt.


Tevens kunnen artsen geconventioneerd zijn bij het Riziv. Zij zijn ertoe bereid zich te houden aan maximum tarieven. Of die tarieven dan is moeten bijgesteld worden is weer een heel andere discussie natuurlijk...
Een arts kan er ook voor kiezen zich niet te conventioneren (in bepaalde takken toch alvast) maar moet dit dan steeds vermelden voor hij een behandeling start. Het staat je dan vrij een andere arts te zoeken.
 
Waar je wel gelijk hebt is je punt ivm vrije markt en beperking van instroming. Het is inderdaad geen volledig vrije markt.

Dit lijkt mij eigenlijk het enige relevant onderdeel uit uw post als antwoord op de post van @beryl... dat is namelijk het enige dat hij aankaart (en niet per sé de hoogte van de lonen).

Klopt trouwens dat een verloning niet alles zegt; veel belangrijker is wat er tegenover staat en ik kan me voorstellen dat dat bij een huisarts heel wat is (maar dat kan natuurlijk over veel andere beroepen worden gezegd). Tussen de verschillende specialisten zijn er trouwens ook heel wat verschillen, vermoed ik (en is een en ander afhankelijk van het ziekenhuis/praktijk).

Ik heb een radioloog en oogarts als goeie vriend en die hebben echt wel een schoon leven (en geven dat ook zelf met veel plezier toe): in essentie een 9 to 5 en dat zelfs niet full time (tijdens de uren knallen ze wel heel hard door) + een heel mooie verloning. In vergelijking ben ik (als advocaat) een serieuze krabber :biglaugh:.
 
Als ik het goed begrepen heb, steunt heel onze gezondheidszorg op dat concept van "doorverwijzen". Probeer je zelf een afspraak te boeken bij een specialist, dan moet je een half jaar wachten. Als je doorverwezen wordt dan kan het sneller. Maar in de realiteit is dat dus gewoon gelul. Er is geen enkele dokter die zelf zijn telefoon pakt en naar de specialist in kwestie gaat doorverwijzen, of de briefing doet. Neen, in het beste geval krijg je een geïmproviseerd post-itje met een telefoonnummer op. Als je daarnaartoe belt dan weet men ook van niets. En als je bij de specialist komt, dan moet je from scratch uw verhaal gaan doen.
Ik kan enkel zeggen dat op het gebied van de huisarts die doorverwijzing wel kan kloppen. Maar ik had wel een brief bij van mijn huisarts die ik moest afgeven aan de dienst aan wie ik werd doorverwezen. En ik kan begrijpen dat ze niet direct de afspraak voor u maken, want dan koppelen ze u eigenlijk al direct aan 1 persoon. En halen ze dan ook ineens die keuze bij u weg.

Echter voor wat betreft het vervolg heeft ofwel de arts ofwel het secretariaat van die arts OFWEL de hoofdverpleegkundige van die discipline (indien je opgenomen werd) alle afspraken voor mij vastgelegd.

Ik heb nooit naar 1 specialist moeten bellen voor een radiologieafspraak vast te leggen. En het eerste antwoord dat ik kreeg toen ik vergeten was om bij het secretariaat langs te gaan en ik thuis was en dacht, allez kzal in plaats van terug te gaan misschien eens bellen naar de radiologieafdeling om de afspraak te maken. En dat ging dus gewoon niet hé. Die verwezen mij gewoon terug door naar het secretariaat terwijl die gelijktijdig als ze die afspraak boekten ook de nodige info etc ter hunner beschikking stelde.
En dit geldt zowel voor mijn al radiologie afspraken (echo, NMR, CT-scan, PET scan), mijn dermatologie afspraak (tijdens de chemo kreeg ik huiduitslag), mijn urulogische afspraak (complicaties zoals impotentie, moeilijkheid om te plassen etc zijn gekende tijdelijke problemen) als mijn neurologische afspraak (chemo heeft mijn zenuwen beschadigd - oa. bepaalde zenuwzakjes in het lichaam waren stuk (nooit last van gehad tijdens de chemo, echter 2 à 3 maand na de laatste chemobehandeling bam ineens alsof er naalden in uw extremiteiten zitten te steken of het voelt alsof je er een lap leer hebt aan hangen)) . Zelfs voor de bloedafnames zorgde zij dat ik een afspraak had (al kon je in een ziekenhuis daar ook terecht zonder specifieke afspraak - ze hebben een prikafdeling).
En als je het dan van een grotere afstand bekijkt is dat allemaal logisch, want die artsen zorgen voor die afspraken binnen de eigen structuur. Waar ze dan ook de dringendheid ervan kunnen bespreken. En indien het dringend was had ik een afspraak in die week tot zelfs de volgende dag.

Dus ja, als je het dan van een afstandje bekijkt dan is dat allemaal wel verstaanbaar.

Wel ik kan natuurlijk enkel spreken voor mijzelf. Maar in mijn dossier maakt de arts / specialist een verslag of een opname en ontslagbrief en die worden allemaal ter beschikking gesteld aan elke arts die aan mij gekoppeld wordt (en op dat online platform kun je ook zien welke personen al die toegangen hebben (al heb ik in het begin daarvoor mijn toestemming moeten geven dat dit mocht)). Dus zodra ik een afspraak heb met mijn huisarts, kan die al de verslagen erover terugvinden. Met daarnaast dat na een chirurgische ingreep of een vb radiologische of andere ingreep met potentiële risico's kreeg je ook nog eens een brief mee voor de huisarts die ook op dat online platform stond en die melde wat er gebeurd was, welke risico's er waren en waarnaar die huisarts dan moest verifiëren.

Dus ofwel ben ik een uitzondering. Ofwel is dit gelinkt aan het feit dat er gewoon een grotere overkoepeling is die dergelijke procedures hieromtrent volledig heeft uitgewerkt.
Wat misschien minder het geval is voor de privé praktijk van een specialist. Die het meer ad-hoc doet.
Net zoals dat ik na een ingreep van de tandarts ook niet direct een brief of zo voor de huisarts meekreeg... of verslagen ervan in mijn dossier zie terugkomen maar toen ik de restanten van mijn afgebroken tand liet trekken door de paradontoloog (tand was afgeknakt tijdens de chemobehandeling) ipv de tandarts er wel een verslag ter beschikking is over wat die gedaan heeft en ik een brief voor mijn huisarts meekreeg bij het ontslag.
 
Een week of 4 geleden ging ik voor een routinecontrole naar de tandarts. Ik had geen enkele klachten. Zij kon pas helemaal op het einde van het jaar, dus ze vroeg of het niet haar nieuwe collega mocht zijn. Dan kon het vroeger. Geen probleem zei ik, dus afgelopen week langs geweest bij de nieuwe collega. Vers van de schoolbanken blijkbaar.

Diagnose: Inderdaad, niets te zien op het zicht. Maar dan haalt men de röntgenfoto's boven en wonder boven wonder, zijn daar toch wel 2 gaatjes te zien zeker? Eén gaatje zit zodanig dicht bij een zenuw dat er een dure ingreep nodig is van 1,5 uur. Kijk eens aan. Daar moet dus een nieuwe afspraak voor gemaakt worden. Het tandsteen wordt op het moment zelf verwijderd, hardhandiger dan anders. Ik kom thuis en ik merk dat mijn tanden overgevoelig zijn aan temperaturen. Meer dan anders. Tot op vandaag heb ik daar last van. Ik kan eigenlijk geen meerdere slokken na elkaar nemen van koelkast-koude dranken. Ik moet die voorzichtig slokje per slokje nemen omdat het anders te koud voelt.

Afgelopen week nu ook de ingreep van 1,5 uur achter de rug. Ik kom thuis, verdoving begint uit te werken en ik voel pijn. Na enkele dagen zou die pijn moeten overgaan, maar het tegendeel is waar. Elke avond rond 18u komt een gigantische zenuwpijn opzetten die uitstraalt naar mijn hoofd en naar mijn oor. Ik moet dan onmiddellijk een pijnstiller nemen of het is niet te harden. 's nachts word ik vaak opnieuw wakker van de pijn, dan moet ik nog een extra pijnstiller innemen om verder te kunnen slapen.

Mag ik daar sceptisch over zijn? Kunnen die dan eigenlijk niet gewoon met hun fikken van mijn tanden blijven?! Ik had geen enkele klacht en ik kom 170 euro lichter thuis met niets anders dan onuitstaanbare zenuwpijn. What the fuck eigenlijk?
 
Een week of 4 geleden ging ik voor een routinecontrole naar de tandarts. Ik had geen enkele klachten. Zij kon pas helemaal op het einde van het jaar, dus ze vroeg of het niet haar nieuwe collega mocht zijn. Dan kon het vroeger. Geen probleem zei ik, dus afgelopen week langs geweest bij de nieuwe collega. Vers van de schoolbanken blijkbaar.

Diagnose: Inderdaad, niets te zien op het zicht. Maar dan haalt men de röntgenfoto's boven en wonder boven wonder, zijn daar toch wel 2 gaatjes te zien zeker? Eén gaatje zit zodanig dicht bij een zenuw dat er een dure ingreep nodig is van 1,5 uur. Kijk eens aan. Daar moet dus een nieuwe afspraak voor gemaakt worden. Het tandsteen wordt op het moment zelf verwijderd, hardhandiger dan anders. Ik kom thuis en ik merk dat mijn tanden overgevoelig zijn aan temperaturen. Meer dan anders. Tot op vandaag heb ik daar last van. Ik kan eigenlijk geen meerdere slokken na elkaar nemen van koelkast-koude dranken. Ik moet die voorzichtig slokje per slokje nemen omdat het anders te koud voelt.

Afgelopen week nu ook de ingreep van 1,5 uur achter de rug. Ik kom thuis, verdoving begint uit te werken en ik voel pijn. Na enkele dagen zou die pijn moeten overgaan, maar het tegendeel is waar. Elke avond rond 18u komt een gigantische zenuwpijn opzetten die uitstraalt naar mijn hoofd en naar mijn oor. Ik moet dan onmiddellijk een pijnstiller nemen of het is niet te harden. 's nachts word ik vaak opnieuw wakker van de pijn, dan moet ik nog een extra pijnstiller innemen om verder te kunnen slapen.

Mag ik daar sceptisch over zijn? Kunnen die dan eigenlijk niet gewoon met hun fikken van mijn tanden blijven?! Ik had geen enkele klacht en ik kom 170 euro lichter thuis met niets anders dan onuitstaanbare zenuwpijn. What the fuck eigenlijk?
Je ging voor diagnose, je hebt de behandeling gevolgd en nu loop je zowel te klagen over de diagnose als de behandeling.
Dan had je de diagnose misschien naast je neer moeten leggen? 🤷🏼 Geld én tijd uitgespaard!

En die zenuwpijn kan weken aanhouden, ibuprofen helpt beter dan dafalgan trouwens. 😉

Bij mij was zo een "onzichtbaar gaatje" gemist, 2 maand na de controle wekenlang antibiotica moeten nemen omdat plots de wortel + zenuw waren aangetast. Naar een andere tandarts gegaan en die zei dat op basis van de foto's, hij niet kon geloven dat daar 2 maand geleden niets van te zien was geweest.

Tanden kunnen ook gevoeliger worden naarmate je ouder wordt.

Dus ik lees in gans jouw verhaal niets waar ik sceptisch van word. 🤷🏼
 
Een week of 4 geleden ging ik voor een routinecontrole naar de tandarts. Ik had geen enkele klachten. Zij kon pas helemaal op het einde van het jaar, dus ze vroeg of het niet haar nieuwe collega mocht zijn. Dan kon het vroeger. Geen probleem zei ik, dus afgelopen week langs geweest bij de nieuwe collega. Vers van de schoolbanken blijkbaar.

Diagnose: Inderdaad, niets te zien op het zicht. Maar dan haalt men de röntgenfoto's boven en wonder boven wonder, zijn daar toch wel 2 gaatjes te zien zeker? Eén gaatje zit zodanig dicht bij een zenuw dat er een dure ingreep nodig is van 1,5 uur. Kijk eens aan. Daar moet dus een nieuwe afspraak voor gemaakt worden. Het tandsteen wordt op het moment zelf verwijderd, hardhandiger dan anders. Ik kom thuis en ik merk dat mijn tanden overgevoelig zijn aan temperaturen. Meer dan anders. Tot op vandaag heb ik daar last van. Ik kan eigenlijk geen meerdere slokken na elkaar nemen van koelkast-koude dranken. Ik moet die voorzichtig slokje per slokje nemen omdat het anders te koud voelt.

Afgelopen week nu ook de ingreep van 1,5 uur achter de rug. Ik kom thuis, verdoving begint uit te werken en ik voel pijn. Na enkele dagen zou die pijn moeten overgaan, maar het tegendeel is waar. Elke avond rond 18u komt een gigantische zenuwpijn opzetten die uitstraalt naar mijn hoofd en naar mijn oor. Ik moet dan onmiddellijk een pijnstiller nemen of het is niet te harden. 's nachts word ik vaak opnieuw wakker van de pijn, dan moet ik nog een extra pijnstiller innemen om verder te kunnen slapen.

Mag ik daar sceptisch over zijn? Kunnen die dan eigenlijk niet gewoon met hun fikken van mijn tanden blijven?! Ik had geen enkele klacht en ik kom 170 euro lichter thuis met niets anders dan onuitstaanbare zenuwpijn. What the fuck eigenlijk?
Dus conclusie van je verhaal: Ga pas naar de tandarts als je pijn hebt! En dan kom je hier natuurlijk weer zagen dat je 2 maanden moet wachten voor een afspraak terwijl je er dringend één nodig hebt.
 
Een week of 4 geleden ging ik voor een routinecontrole naar de tandarts. Ik had geen enkele klachten. Zij kon pas helemaal op het einde van het jaar, dus ze vroeg of het niet haar nieuwe collega mocht zijn. Dan kon het vroeger. Geen probleem zei ik, dus afgelopen week langs geweest bij de nieuwe collega. Vers van de schoolbanken blijkbaar.

Diagnose: Inderdaad, niets te zien op het zicht. Maar dan haalt men de röntgenfoto's boven en wonder boven wonder, zijn daar toch wel 2 gaatjes te zien zeker? Eén gaatje zit zodanig dicht bij een zenuw dat er een dure ingreep nodig is van 1,5 uur. Kijk eens aan. Daar moet dus een nieuwe afspraak voor gemaakt worden. Het tandsteen wordt op het moment zelf verwijderd, hardhandiger dan anders. Ik kom thuis en ik merk dat mijn tanden overgevoelig zijn aan temperaturen. Meer dan anders. Tot op vandaag heb ik daar last van. Ik kan eigenlijk geen meerdere slokken na elkaar nemen van koelkast-koude dranken. Ik moet die voorzichtig slokje per slokje nemen omdat het anders te koud voelt.

Afgelopen week nu ook de ingreep van 1,5 uur achter de rug. Ik kom thuis, verdoving begint uit te werken en ik voel pijn. Na enkele dagen zou die pijn moeten overgaan, maar het tegendeel is waar. Elke avond rond 18u komt een gigantische zenuwpijn opzetten die uitstraalt naar mijn hoofd en naar mijn oor. Ik moet dan onmiddellijk een pijnstiller nemen of het is niet te harden. 's nachts word ik vaak opnieuw wakker van de pijn, dan moet ik nog een extra pijnstiller innemen om verder te kunnen slapen.

Mag ik daar sceptisch over zijn? Kunnen die dan eigenlijk niet gewoon met hun fikken van mijn tanden blijven?! Ik had geen enkele klacht en ik kom 170 euro lichter thuis met niets anders dan onuitstaanbare zenuwpijn. What the fuck eigenlijk?

Het is geheel normaal dat men gaatjes vindt die niet zichtbaar zijn bij de initiële controle. En het advies van dat onmiddellijk op te lossen is ook geheel volgens het boekje. De gevoeligheid en pijn komt omdat evident de zenuw (ik ga ervan uit dat je geen endo hebt laten doen) toch bloot ligt. Vermoedelijke slechte vulling.

Terugbellen naar je tandarts en laten nakijken. Zenuwpijn gaat niet "over". Hoe kan het ook, het is uw zenuw die constant zegt ey gast ik ben niet meer beschermd wtf.

Eenvoudige test voor wie er interesse in heeft. Als je niet los in een bol vanilleijs kan bijten zonder pijn of ongemak is het tijd om naar de tandarts te gaan. Last bij water uit de koelkast is dus echt niet ok.
 
Eenvoudige test voor wie er interesse in heeft. Als je niet los in een bol vanilleijs kan bijten zonder pijn of ongemak is het tijd om naar de tandarts te gaan. Last bij water uit de koelkast is dus echt niet ok.
Wat?!?

Ik heb dat nooit gekund.
 
Los op ijs kunnen bijten is nu ook niet de beste graadmeter om te bepalen of je naar de tandarts moet. Niet iedereen is even (on)gevoelig voor kou aan de tanden. Zeker als het om ijs gaat.
 
Je ging voor diagnose, je hebt de behandeling gevolgd en nu loop je zowel te klagen over de diagnose als de behandeling.
Dan had je de diagnose misschien naast je neer moeten leggen? 🤷🏼 Geld én tijd uitgespaard!

En die zenuwpijn kan weken aanhouden, ibuprofen helpt beter dan dafalgan trouwens. 😉

Bij mij was zo een "onzichtbaar gaatje" gemist, 2 maand na de controle wekenlang antibiotica moeten nemen omdat plots de wortel + zenuw waren aangetast. Naar een andere tandarts gegaan en die zei dat op basis van de foto's, hij niet kon geloven dat daar 2 maand geleden niets van te zien was geweest.

Tanden kunnen ook gevoeliger worden naarmate je ouder wordt.

Dus ik lees in gans jouw verhaal niets waar ik sceptisch van word. 🤷🏼

Heu? Ik ging gewoon voor een routinecontrole, en hoewel ik geen klachten had heeft men mij een behandeling voorgeschreven, en na de behandeling heb ik wél klachten.

Dat is toch het equivalent van met uw auto naar de garage gaan voor klein onderhoud en buitenrijden op slechts 3 banden.

Die tandarts heeft wellicht gewoon verkeerd geboord, het was geen routine- ingreep en ze komt nog maar net van de schoolbanken. Ik zit nu dus permanent onder de pijnstillers en mag mijn tand laten ontzenuwen. Eerste afspraak bij de endontoloog? 8 december.
"Is er echt niets vroeger?"
"Neen"
"Maar is dat wel gezond om meer dan een maand permanent pijnstillers te moeten nemen. De tandarts zei ook dat die pijn nog kan toenemen."
"Dat kunnen we niet voorspellen hé meneer, maar als de pijn niet meer te harden is met pijnstillers dan nemen we u er wel even tussen voor een tijdelijke oplossing waarna je dan mag terugkomen om het definitief te doen.". Lees: dan passeren ze 2 keer langs de kassa. Kunnen ze dan niet gewoon een half uurtje langer werken die dag zodat het direct in orde is?

Dat is dan weer het equivalent van: "Ik zal je doorverwijzen naar de bandencentrale waar je volgende maand een nieuwe band kan laten monteren voor een paar honderd euro en ondertussen moet je maar een maand op uw velg rijden. Succes!"

Ik vind dat gewoon raar:
- Elke medische fout is te herleiden tot "uw lichaam reageert er slecht op" of "tja, er is altijd x% kans dat het niet lukt", enzovoort. Eigenlijk draag je dus de facto 0,0 verantwoordelijkheid.
- In een maatschappij waarbij uw zwembroek voor volgende zomer morgen aan huis moet geleverd zijn, moet ik dus meer dan een maand met tandpijn/zenuwpijn rondlopen en mijn maag kapot maken met ibuprofen.
 
Laatst bewerkt:
Heu? Ik ging gewoon voor een routinecontrole, en hoewel ik geen klachten had heeft men mij een behandeling voorgeschreven, en na de behandeling heb ik wél klachten.

Dat is toch het equivalent van met uw auto naar de garage gaan voor klein onderhoud en buitenrijden op slechts 3 banden. Met de boodschap van de garagist: ah oei, ik zal je doorverwijzen naar de bandencentrale waar je een nieuwe band kan laten monteren.

Die tandarts heeft wellicht gewoon verkeerd geboord, het was geen routine- ingreep en ze komt nog maar net van de schoolbanken. Ik zit nu dus permanent onder de pijnstillers en mag mijn tand laten ontzenuwen. Eerste afspraak bij de endontoloog? 8 december.
"Is er echt niets vroeger?"
"Neen"
"Maar is dat wel gezond om meer dan een maand permanent pijnstillers te moeten nemen. De tandarts zei ook dat die pijn nog kan toenemen."
"Dat kunnen we niet voorspellen hé meneer, maar als de pijn niet meer te harden is met pijnstillers dan nemen we u er wel even tussen voor een tijdelijke oplossing waarna je dan mag terugkomen om het definitief te doen.". Lees: dan passeren ze 2 keer langs de kassa. Kunnen ze dan niet gewoon een half uurtje langer werken die dag zodat het direct in orde is?

Ik vind dat gewoon raar:
- Elke medische fout is te herleiden tot "uw lichaam reageert er slecht op" of "tja, er is altijd x% kans dat het niet lukt", enzovoort. Eigenlijk draag je dus de facto 0,0 verantwoordelijkheid.
- In een maatschappij waarbij uw zwembroek voor volgende zomer morgen aan huis moet geleverd zijn, moet ik dus meer dan een maand met tandpijn/zenuwpijn rondlopen en mijn maag kapot maken met ibuprofen.
Je ging voor een routinecontrole (klein onderhoud) waarbij men een probleem zag, niet veroorzaakte (dus die vergelijking van 3 banden gaat niet op, je ging met 4 banden binnen en dezelfde buiten) en men adviseerde je een behandeling. Daar ben je op in gegaan (afspraak gemaakt bij de banden centrale) en daar heb je helaas negatieve gevolgen van. Maar je weet niet hoe negatief de gevolgen waren geweest had je je niet laten behandelen. Dat kon een zware ontsteking zijn zoals ik heb gehad, waarbij ze eerst 2 weken antibiotica voorschrijven vooraleer ze durven ontzenuwen (dus nog meer weken pijn) om dan nadien.... Dezelfde pijn te hebben als wanneer je de ingreep "preventief" gehad ging hebben.

In jouw geval, zou ik de tandarts bellen waar je wél een band mee hebt, zeggen dat je veel pijn hebt maar geen vertrouwen in de collega, of hij/zij je niet tussendoor kan zien, puur om na te gaan of alles wel goed werd uitgevoerd. (Nieuwe banden kunnen een ander rijgevoel geven, dus eens bellen naar de garage of ze voor alle zekerheid eens een toerke willen rijden om te controleren of er een probleem is of niet).
 
Heu? Ik ging gewoon voor een routinecontrole, en hoewel ik geen klachten had heeft men mij een behandeling voorgeschreven, en na de behandeling heb ik wél klachten.

Dat is toch het equivalent van met uw auto naar de garage gaan voor klein onderhoud en buitenrijden op slechts 3 banden.

Die tandarts heeft wellicht gewoon verkeerd geboord, het was geen routine- ingreep en ze komt nog maar net van de schoolbanken. Ik zit nu dus permanent onder de pijnstillers en mag mijn tand laten ontzenuwen. Eerste afspraak bij de endontoloog? 8 december.
"Is er echt niets vroeger?"
"Neen"
"Maar is dat wel gezond om meer dan een maand permanent pijnstillers te moeten nemen. De tandarts zei ook dat die pijn nog kan toenemen."
"Dat kunnen we niet voorspellen hé meneer, maar als de pijn niet meer te harden is met pijnstillers dan nemen we u er wel even tussen voor een tijdelijke oplossing waarna je dan mag terugkomen om het definitief te doen.". Lees: dan passeren ze 2 keer langs de kassa. Kunnen ze dan niet gewoon een half uurtje langer werken die dag zodat het direct in orde is?

Dat is dan weer het equivalent van: "Ik zal je doorverwijzen naar de bandencentrale waar je volgende maand een nieuwe band kan laten monteren voor een paar honderd euro en ondertussen moet je maar een maand op uw velg rijden. Succes!"

Ik vind dat gewoon raar:
- Elke medische fout is te herleiden tot "uw lichaam reageert er slecht op" of "tja, er is altijd x% kans dat het niet lukt", enzovoort. Eigenlijk draag je dus de facto 0,0 verantwoordelijkheid.
- In een maatschappij waarbij uw zwembroek voor volgende zomer morgen aan huis moet geleverd zijn, moet ik dus meer dan een maand met tandpijn/zenuwpijn rondlopen en mijn maag kapot maken met ibuprofen.
Uw post is toch echt het toppunt van egoïsme. Ik weet niet wat gij van werk doet, maar ik heb al kunnen afleiden dat je met klanten werkt. Als elke klant u vraagt om "snel nog een halfuurtje door te werken, dan is 't gedaan", dan doet ge dat altijd zonder zagen?

En om uw vergelijking met uw auto door te trekken. Als uw olie lekt, ziet ge dat ook niet direct. Maar 't is wel een gebrek. Hebt ge dan liever dat uw garagist zegt "ja ma, ge kunt er nog mee rijden he". Nee, ge wilt dat ook direct opgelost. Hetzelfde geldt voor uw tanden. Niets sluit uit dat ge nu geen last had gehad zelfs zonder naar de tandarts te gaan.

Beetje beter flossen volgende keer!
 
Heu? Ik ging gewoon voor een routinecontrole, en hoewel ik geen klachten had heeft men mij een behandeling voorgeschreven, en na de behandeling heb ik wél klachten.

Dat is toch het equivalent van met uw auto naar de garage gaan voor klein onderhoud en buitenrijden op slechts 3 banden.

Die tandarts heeft wellicht gewoon verkeerd geboord, het was geen routine- ingreep en ze komt nog maar net van de schoolbanken. Ik zit nu dus permanent onder de pijnstillers en mag mijn tand laten ontzenuwen. Eerste afspraak bij de endontoloog? 8 december.
"Is er echt niets vroeger?"
"Neen"
"Maar is dat wel gezond om meer dan een maand permanent pijnstillers te moeten nemen. De tandarts zei ook dat die pijn nog kan toenemen."
"Dat kunnen we niet voorspellen hé meneer, maar als de pijn niet meer te harden is met pijnstillers dan nemen we u er wel even tussen voor een tijdelijke oplossing waarna je dan mag terugkomen om het definitief te doen.". Lees: dan passeren ze 2 keer langs de kassa. Kunnen ze dan niet gewoon een half uurtje langer werken die dag zodat het direct in orde is?

Dat is dan weer het equivalent van: "Ik zal je doorverwijzen naar de bandencentrale waar je volgende maand een nieuwe band kan laten monteren voor een paar honderd euro en ondertussen moet je maar een maand op uw velg rijden. Succes!"

Ik vind dat gewoon raar:
- Elke medische fout is te herleiden tot "uw lichaam reageert er slecht op" of "tja, er is altijd x% kans dat het niet lukt", enzovoort. Eigenlijk draag je dus de facto 0,0 verantwoordelijkheid.
- In een maatschappij waarbij uw zwembroek voor volgende zomer morgen aan huis moet geleverd zijn, moet ik dus meer dan een maand met tandpijn/zenuwpijn rondlopen en mijn maag kapot maken met ibuprofen.

Tandartsen hebben een inspanningsverbintenis maar geen resultatenverbintenis. (Tand)heelkunde, net zoals elke andere vorm van medische ingreep, is geen exacte wetenschap, en aangezien elke mond en elke tand uniek is, kan je een resultaat nooit 100% garanderen.

Je reactie is vanuit menselijk oogpunt begrijpbaar. Maar eigenlijk zeg je hier tegelijk ook dat jouw probleem voor gaat op de problemen van alle andere patiënten die tussen vandaag en 8 december een afspraak hebben staan. Daar zitten ongetwijfeld mensen tussen met veel ernstigere problemen als dat van jouw.

Dat men je er nog zou kunnen tussen nemen komt omdat elke tandarts (normaal) dagelijks een urgentie uurtje heeft staan om mensen met acute problemen op te vangen. Dat uurtje raakt elke dag, elke week, en elke maand, gevuld. Voor het geld doet men dat trouwens niet hoor want het gaat in die omstandigheden altijd om miserie die de tandarts liever niet heeft.

Cru gezegd is jouw probleem niet ernstig genoeg momenteel. En dus moet je wachten. In tijden waar men mensen met hersentumoren van de operatietafel moet halen is het misschien aangewezen daar wat perspectief op te houden.
 
Uw post is toch echt het toppunt van egoïsme. Ik weet niet wat gij van werk doet, maar ik heb al kunnen afleiden dat je met klanten werkt. Als elke klant u vraagt om "snel nog een halfuurtje door te werken, dan is 't gedaan", dan doet ge dat altijd zonder zagen?

Neen, maar het gaat toch om prioriteiten?

Het gaat hier om een zenuw die aan het ontsteken is, waarvan de pijn moet onderdrukt worden met constante pijnstilling. Dat is het equivalent van een klant bij wie de productie enkel nog verder kan door de rammelende machine met plakband bij elkaar te houden. Ik kan mij niet inbeelden dat ik tegen dergelijke klanten zou kunnen zeggen: "Ah meneer de klant, het eerste vrije momentje in onze agenda is binnen een week of 5. Op dag x, op uur y. Te nemen of te laten."

Ze zouden mij zien afkomen, ik denk dat ze mij door de telefoon trekken. En dan gaat dan over een onnozele machine. Niet over uw bloedeigen lichaam.

En zelfs nog gegeven het feit dat er een numerus clausus is, is het daarnaast ook nog een pure kwestie van planning. Wanneer je ziet dat vrij dringende zaken consistent 5 weken vertraging beginnen krijgen, dan antecipeer je daar toch op door gewoon wat meer vrije ruimte in uw agenda te bouwen voor dringende gevallen?
Ja, ok, met het risico dat er in een kalmere periode eens een gat in uw agenda zal zitten van een uur. En daar knelt het schoentje waarschijnlijk. Dat verloren niet-factureerbaar uurtje moet ten allen tijde vermeden worden, zelfs als dat betekent dat je patiënten met zenuwpijn 5 weken moet laten wachten.

En om uw vergelijking met uw auto door te trekken. Als uw olie lekt, ziet ge dat ook niet direct. Maar 't is wel een gebrek. Hebt ge dan liever dat uw garagist zegt "ja ma, ge kunt er nog mee rijden he". Nee, ge wilt dat ook direct opgelost. Hetzelfde geldt voor uw tanden. Niets sluit uit dat ge nu geen last had gehad zelfs zonder naar de tandarts te gaan.

Wel, gezien ik geen last had voor ik naar de tandarts ging, was de kans toch reëel dat ik nu 5 dagen later ook nog geen last zou gehad hebben. Zou wel wreed toevallig geweest zijn.

Maar met uw "wat als" scenario gaan we weer tot de essentie: dokters hebben de luxe om zich altijd te verschuilen achter het menselijk lichaam die geen exacte wetenschap is. Waardoor ze de facto geen verantwoordelijkheid dragen.

Beetje beter flossen volgende keer!

Bedankt voor de tip!
 
Terug
Bovenaan