Wat vinden jullie van deze stelling ? Bv afronden wade enkele maanden geleden ?
Euthanasie voor jonge mensen psychisch lijden
- Onderwerp starter kenneke2.0
- Startdatum
Ik zie niet in waarom we iemand moeten laten lijden die er voor wil kiezen om niet meer te leven. Maar er zou wel maximaal moeten ingezet worden op hulpverlening. Waarom zou iemand niet zelf mogen kiezen wanneer het genoeg is voor hem/haar?
Imo zijn veel zelfmoorden een vorm van zelf-euthanasie. Er zou dan ook veel leed kunnen bespaard worden als die stap kleiner wordt. De discussie is natuurlijk hoe klein die stap moet zijn: want we willen dit natuurlijk zoveel mogelijk vermijden, maar het niet ontoegankelijk maken.
Imo zijn veel zelfmoorden een vorm van zelf-euthanasie. Er zou dan ook veel leed kunnen bespaard worden als die stap kleiner wordt. De discussie is natuurlijk hoe klein die stap moet zijn: want we willen dit natuurlijk zoveel mogelijk vermijden, maar het niet ontoegankelijk maken.
denikke
Member
Imo zou iedereen begeleide zelfmoord/euthanasie moeten kunnen plegen wanneer gewenst (de reden doet er niet toe). Er moet nagekeken worden of de persoon wilsbekwaam is, de wil om ermee door te gaan over een lange periode meermaals bevestigd is, het "geconfirmeerd" is dat er geen druk van buitenaf is, ... i.e. er wordt weerwerk geboden: wil je dit echt. Voor zover ik weet (en dat is niet veel) zit dat (in België) allemaal in de procedure/traject.
Moet een heel zware beslissing zijn als je daarvoor staat.
Moet een heel zware beslissing zijn als je daarvoor staat.
Klopt, maar sommige van die mensen willen niet nog op die manier een onbepaalde periode leven.
Ieder zijn keuze (weliswaar na het nodige 'onderzoek')
Het punt is dat door het mogelijk te maken, er sowieso een opvolgingstraject gestart wordt.
Als het onmogelijk is, zet je gewoon de deur open naar zelfmoord. Het is niet dat je zonder euthanasie er niet voor kan zorgen dat uw leven stopt he...
Ergste is mijn schoon moeder kan het niet meer aan vragen omdat ze depressief is.. terwijl ze dement aan het worden is en ze heeft altijd gezegd als dat gebeurd wil ik er ni meer zijn.
Zo kom ik maandelijks meerdere verhalen tegen op de werkvloer.
Je kan uw wilsbeschikking al vastleggen op de gemeente, euthanasie vastleggen zou ook mogelijk moeten zijn.
Nee maar als arts zou ik toch zelf enkel iemand een spuitje kunnen geven waarvan ik weet dat die toch sowieso zal sterven…
Voor psychologisch lijden zou ik mij daar niet meteen bereid toe voelen.
Als die mens van s morgens tot 's avonds zich slecht voelt jaren aan een stuk (medisch probleem) zou dat toch te rechtvaardigen zijn is mijn persoonlijke mening natuurlijk.
En hoe schat je dan de kans in dat iemand die euthanasie vraagt door psychologisch geen zelfmoord gaat plegen als je nee zegt?
Ik vermoed dat die kans ergens rond 10% zit. Dus dan zit je met 90% kans dat iemand gaat sterven...
Je weet dat trouwens bij fysieke aandoeningen ook niet he, morgen kan altijd een wondermiddel ontdekt worden.
Als die dan zelfmoord pleegt is dat volledig zijn eigen keuze.
Ik ga het zelf alleszins niet faciliteren.
Iemand die als het ware zijn laatste adem aan het uitblazen is en fysiek op is, daar zal morgen geen wondermiddel voor zijn.
Het is mijn persoonlijke mening he.
Het emotionele van een arts die de handelingen doet waarbij de dood volgt mag je toch ook niet onderschatten.
Sneeuwstorm
Well-known member
Maar dat moet dan al op voorhand gebeuren voor die persoon dement aan het worden is. Eenmaal dat mens al te dement is om nog zelf te beslissen, dan is het te laat.
Dan zou een arts toch mogen zeggen: het heeft hier geen zin meer, en dat lijkt mij voor de nabestaanden, zowel financieel (nog x maanden, jaren blijven betalen voor een home, voor iemand die er mentaal toch niet meer is en geen kwaliteit meer van leven heeft) als op emotioneel vlak ook beter om die persoon te laten gaan (beter verder te kunnen gaan met het leven dan iemand te zien wegkwijnen denk ik dan).
Euthanasie kan je, zoals zelfmoord, niet meer ongedaan maken, dus men moet er dan echt wel 100% van zeker zijn dat het lijden onomkeerbaar is, in geval van psychisch lijden. Het is toch niet altijd gemakkelijk om dat bij jonge mensen vast te stellen. Ik zou niet in die arts zijn plaats willen zijn om de dodelijke injectie te geven.
Dat is natuurlijk de definitie van een wilsbeschikking, uw keuze opmaken wanneer je nog bekwaam bent.
Dit enkel mist genoteerd door de zieke persoon natuurlijk.
Ik heb zo het lijden van mijn opa meegemaakt, zowel mijn oma, tante of moeder wou de beslissing tot meer morfine en dus palliatieve sedatie niet nemen. Opa nog paar weken nodeloos afgezien.
Niemand moet dat vaststellen behalve de persoon zelf.
Als ik morgen zeg ik wil niet meer leven om reden X en na 1 jaar heb ik nog steeds dezelfde mening, wie heeft dan het recht om mij een euthanasie te ontzeggen, want binnen X jaar voel je u misschien beter...
Op zich is er amper verschil met palliatieve sedatie buiten dat deze patiënt zichtbaar op het einde zit.
Daarom dat er veel artsen weigeren om mee te werken aan een euthanasie, die mogen dat zelf kiezen.
UZ Leuven en Heilig Hart in Leuven weigeren bijvoorbeeld om een euthanasie te laten doorgaan in hun ziekenhuis, palliatieve sedatie dan weer wel.
Er zijn zelfs mensen die een ruimte zoeken om een euthanasie te laten doorgaan, zo zijn er in ons funerarium al doorgegaan, alsook weet van andere locaties die dan afgehuurd worden door de familie
Als hiervoor nog geen behandelingen ingesteld werden, moet deze vraag toch geweigerd worden?
Ben ik met akkoord, daarmee mijn voorbeeld om na 1 jaar de gedachten te herevalueren.
Maar ik heb professioneel al enkele overlijdens moeten regelen van mensen +/- 40 jaar die hun leven beu waren door allerhande problemen, het proces tot aanvraag euthanasie doorlopen en dan door 1 van de zoveelste arts/psycholoog/psychiater een nee krijgen en dus euthanasie wettelijk niet mag.
Dus proces (van soms enkele jaren) terug doorlopen of in deze gevallen ergens een boom/treinspoor/brug zoeken en er zelf een eind aan maken.
Jij kiest niet om geboren te worden, maar enkele jijzelf kiest ervoor om te sterven. (ziekte/ongeval buiten beschouwing gelaten)
Sneeuwstorm
Well-known member
Je kunt natuurlijk niet op 1 doktersbezoek gaan vaststellen dat iemand in aanmerking tot euthanasie komt. En iemand die psychisch lijdt is niet altijd in staat om nog helder na te denken. Dus men moet er voldoende zeker van zijn dat die persoon uitbehandeld is en ook 100% achter zijn keuze staat.
Iemand die dement is ook niet, maar dementie kan sowieso niet verbeteren (afgestorven hersencellen zullen sowieso niet meer terugkomen, men gaat hoogstens het proces kunnen vertragen of stoppen zonder de geleden schade te herstellen) en psychisch lijden dikwijls wel, dat is meer van tijdelijke of episodische aard.
Het probleem met zelfmoord is dat het ook meer psychische schade gaat berokkenen aan de omgeving van die persoon, en wanneer het lukt of mislukt ook nog een grote kost kan geven aan de echtgeno(o)t(e) of nakomelingen van die persoon, die dan moeten opdraaien voor de kosten wanneer iemand zich onder een trein gooit, of aan de maatschappij in geval van een mislukte poging wanneer die persoon de rest van zijn leven zou werkonbekwaam worden en moet leven van een uitkering.
Iemand die dement is ook niet, maar dementie kan sowieso niet verbeteren (afgestorven hersencellen zullen sowieso niet meer terugkomen, men gaat hoogstens het proces kunnen vertragen of stoppen zonder de geleden schade te herstellen) en psychisch lijden dikwijls wel, dat is meer van tijdelijke of episodische aard.
Het probleem met zelfmoord is dat het ook meer psychische schade gaat berokkenen aan de omgeving van die persoon, en wanneer het lukt of mislukt ook nog een grote kost kan geven aan de echtgeno(o)t(e) of nakomelingen van die persoon, die dan moeten opdraaien voor de kosten wanneer iemand zich onder een trein gooit, of aan de maatschappij in geval van een mislukte poging wanneer die persoon de rest van zijn leven zou werkonbekwaam worden en moet leven van een uitkering.
Ik vind dat de mens alle recht heeft omdat te doen ongeacht de ziekte, is tenslotte uw leven. Jij hebt niet gekozen om hier op aarde te komen...mss bekrompen redenering
Kameraad van mij heeft zelfmoord gepleegd, wegens jarenlang mentale ziekte / depressie / sociale fobie. Na een tijdje ga je jezelf isoleren en vraag je je af wat je hier nog zit te doen natuurlijk. Iedereen heeft een werk, een vriendin, een kind, een huis, ... en jij (of toch lijkt het zo) bent de enige die dat allemaal niet heeft. Hij is 32 jaar oud geworden. Triestig. Maar als dat zijn beslissing is, so be it.
RIP
RIP
Laatst bewerkt door een moderator:
Sterkte, moet niet makkelijk zijn om dat bericht te krijgen.Kameraad van mij heeft zelfmoord gepleegd, wegens jarenlang mentale ziekte / depressie / sociale fobie. Na een tijdje ga je jezelf isoleren en vraag je je af wat je hier nog zit te doen natuurlijk. Iedereen heeft een werk, een vriendin, een kind, een huis, ... en jij (of toch lijkt het zo) bent de enige die dat allemaal niet heeft. Hij is 32 jaar oud geworden. Triestig. Maar als dat zijn beslissing is, so be it.
RIP
Al moet ik ook toevoegen dat het verhaal niet geheel onbekend klinkt. Ikzelf ben ook alleenstaand en in de 30, mijn vrienden hebben ondertussen allemaal een partner en kind(eren) en ik zie ze nog amper waardoor eenzaamheid zich wel de kop opdringt. Soms spookt het ook wel door mijn hoofd van "wat zit ik hier te doen?" of zoekend naar mijn doel in het leven.
