Green Mamba
Well-known member
Het is niet illegaal als je ook het origineel hebt.
Financiële steun van ouders: het nieuwe normaal of voor de happy few?
- Onderwerp starter Ghisallo
- Startdatum
True
Toch wel
€4000 gekregen toen ik net een paar maand alleen woonde... Maar dat was omdat mijn oma daarop heeft aangedrongen bij m'n ouders nadat mijn tante mijn mama had uitgekocht (tante en oma wonen nu samen in huis van oma). Zou me niets verbazen dat ik dat geld anders nooit gezien had. Ik weet ook totaal niet waar die €4000 vandaan komt of op wat dat slaat. Een half huis en dan 2x €4000 voor de kindjes? Allez, waarom €4000 en geen €3000 of €5000? Zo'n raar willekeurig bedrag.
Voor de rest altijd wel alles zelf moeten betalen, zoals universiteit (inschrijving, boeken en trein) en rijlessen. Dat was wel nadat ik op m'n 21ste terug thuis ben gaan wonen. Aan de andere kant hebben mijn ouders wel altijd dat soort dingen voor m'n zus betaald
Ik had mijn kans verkeken door op m'n 19de uit huis te gaan en op m'n 21ste terug thuis te gaan wonen, of zo? Werken kon ik toen niet want volgde voltijds dagtherapie (voor ik tweedekansonderwijs en universiteit deed).
Mijn ouders hebben lang schulden gehad en zaten blijkbaar ook in collectieve schuldbemiddeling. Nooit een eigen huis gehad en wonen nog steeds in een sociale woning.
Ook cadeau's sparen is voor mij redelijk... vreemd. Met onze verjaardag kregen we €25 van de ouders (en nog steeds €25 van mijn oma). Voor verjaardag mama gaf je dan €25 en verjaardag papa €25 en dan kwam je quitte uit
Ik heb ooit eens €100 gekregen van de opa van een meiske waar ik een half jaar mee samen was en ik voelde mij daar kei ongemakkelijk bij.
Voor de rest altijd wel alles zelf moeten betalen, zoals universiteit (inschrijving, boeken en trein) en rijlessen. Dat was wel nadat ik op m'n 21ste terug thuis ben gaan wonen. Aan de andere kant hebben mijn ouders wel altijd dat soort dingen voor m'n zus betaald
Ik had mijn kans verkeken door op m'n 19de uit huis te gaan en op m'n 21ste terug thuis te gaan wonen, of zo? Werken kon ik toen niet want volgde voltijds dagtherapie (voor ik tweedekansonderwijs en universiteit deed).Mijn ouders hebben lang schulden gehad en zaten blijkbaar ook in collectieve schuldbemiddeling. Nooit een eigen huis gehad en wonen nog steeds in een sociale woning.
Ook cadeau's sparen is voor mij redelijk... vreemd. Met onze verjaardag kregen we €25 van de ouders (en nog steeds €25 van mijn oma). Voor verjaardag mama gaf je dan €25 en verjaardag papa €25 en dan kwam je quitte uit
Ik heb ooit eens €100 gekregen van de opa van een meiske waar ik een half jaar mee samen was en ik voelde mij daar kei ongemakkelijk bij.
famtam
Well-known member
Je vrouw heeft zomaar even een huis gekregen van haar familie.
Dat noem ik toch een mooi bedrag.
Ik bedoel er lopen nu werkende jongeren rond voor wie een koophuis een verre droom gaat blijven.
Waar werkte jij dan dat je op die leeftijd ~2.5k netto per maand verdiende? Chemie ofzo?
TNTim
Well-known member
De ene jeugd is helaas de andere niet, de mijne was niet zo zorgeloos.
Mijn vader was meer niet dan wel aanwezig en de tijd dat hij er wel was, was doorgaans niet zo fraai...
Nonkel van de schenking is zijn broer niet.
Heeft van mijn grootouders doorheen de jaren al zeker meer dan 500.000€ (waarvan ongeveer de helft nog in BEF, toen dit meer waard was) mogen ontvangen, inclusief een extra eigendom waar mijn stiefbroer (geen zoon van hem) nu in woont.
Heeft al een paar keer laten vallen hoeveel er momenteel op zijn rekening staat, dus dat gekregen geld is foetsie. (Ze leven al jarenlang van één inkomen, want mijn stiefmoeder is liever thuis dan dat ze werkt. Hij rijdt liever met een duur merk van auto en ze maken graag grote sier.)
Geld is in se van hem en hij doet er uiteindelijk mee wat hij wil.
We stammen af van welstellende boerkes/bakkers zo ver je kan teruggaan.
Het boertige is gebleven, het vermogende zal eraf zijn dankzij hem. Dat vind ik triest.
Heeft van mijn grootouders doorheen de jaren al zeker meer dan 500.000€ (waarvan ongeveer de helft nog in BEF, toen dit meer waard was) mogen ontvangen, inclusief een extra eigendom waar mijn stiefbroer (geen zoon van hem) nu in woont.
Heeft al een paar keer laten vallen hoeveel er momenteel op zijn rekening staat, dus dat gekregen geld is foetsie. (Ze leven al jarenlang van één inkomen, want mijn stiefmoeder is liever thuis dan dat ze werkt. Hij rijdt liever met een duur merk van auto en ze maken graag grote sier.)
Nog nooit gezegd dat ik daar wel mee zit, denk ook niet dat hij dit vermoedt.waarna hij het wat frustrerend vindt dat ik niet snel genoeg nog extra geld van mij doorschuif naar hem
Geld is in se van hem en hij doet er uiteindelijk mee wat hij wil.
We stammen af van welstellende boerkes/bakkers zo ver je kan teruggaan.
Het boertige is gebleven, het vermogende zal eraf zijn dankzij hem. Dat vind ik triest.
Karry98
Well-known member
Het spreekt voor zich dat je u er niet voor moet schamen! Ik heb dan zelf nooit echt enige financiële steun gekregen, ik heb meerdere kameraden/vriendinnen die aanzienlijke sommen hebben gekregen van hun ouders, zelfs nog een fameus stuk boven de 100k. De meeste van die personen gedragen zich echt niet anders dan ik en ik ben dan ook oprecht blij dat er dat voordeel hebben gehad.
Ik ben er ook 100% zeker van dat mijn moeder ons ook een mooi bedrag had gegeven als ze de mogelijkheid had. Het klinkt melig, maar die gedachte alleen al is mij redelijk veel waard.
Een liefhebbende moeder hebben die letterlijk alles voor u over heeft, is het mooiste cadeau dat ik ooit heb gehad.
Als mijn vader nu nog eens zou kunnen sterven, niet voor de erfenis, want hij heeft sowieso alleen maar schulden, zou ik nog dat tikkeltje gelukkiger zijn.
Ik heb geen financiële steun gekregen van mijn ouders bij afstuderen - renovatie appartement - bouwen huis (met vriendin).
Mijn vriendin heeft 5K steun gehad van haar ouders voor de bouw van ons huis. Leuk, maar slechts een druppel op een hete plaat, zoals iemand het hier al omschreef.
Maar mijn vader heeft heel veel geholpen bij de (kleine) renovatie van mijn appartement. En hij én mijn schoonvader zijn nu heel veel aan het helpen bij de bouw van ons huis (momenteel in afwerkingsfase om te verhuizen in het najaar).
Hun handenarbeid beschouw ik ook als een (indirecte) vorm van financiële steun. Dus ik klaag zeker niet. Edit: en mijn ouders hebben ook mijn studies op de hogeschool betaald (ik zat niet op kot). Na afstuderen betaalde ik 250 euro/maand voor "kost en inwoon".
Ik ben trouwens de thread starter van het topic "Sparen voor kinderen". En ben vastberaden om ervoor te zorgen dat ik onze kinderen (momenteel enkel een zoon, maar we willen nog wel een tweede kind misschien) wat financiële steun zal kunnen geven over 20 à 25 jaar. Waarom?
Wel, ik heb 15 jaar geleden een accident gehad, waardoor mijn linkerarm tot op de dag van vandaag nog altijd véél zwakker is dan mijn rechterarm. En ik merk ook dat dat erger wordt en speelt mij nu ook te parten tijdens onze bouw. Ik moet echt op tijd pauze pakken tijdens bijvoorbeeld vloer/laminaat leggen of mijn elleboog en pols doen nog een heel week pijn... Ik ga ervan uit dat dat allemaal niet gaat beteren en dat ik over 20-25 jaar, als onze zoon misschien wil bouwen/renoveren, helemaal niet veel handenarbeid zal kunnen verrichten. En daarom wil ik zeker zien dat ik financieel dan toch wat kan steunen...
En trouwens, "geld krijgen van uw ouders": dat is toch geen schande?! Ik merk hier soms wat jaloerse (?) reacties op vooral de bedragen rond de 100K... En begrijp mij niet verkeerd: dat is ook een smak geld. Maar toch ook niet in de ordegrootte dat je voor de rest van uw leven op uw gat kunt gaan zitten? Je zal sneller dan iemand anders een vastgoed kunnen verwerven, maar zult nog altijd een lange periode van uw leven voor uw centen moeten gaan werken hoor.
Mijn vriendin heeft 5K steun gehad van haar ouders voor de bouw van ons huis. Leuk, maar slechts een druppel op een hete plaat, zoals iemand het hier al omschreef.
Maar mijn vader heeft heel veel geholpen bij de (kleine) renovatie van mijn appartement. En hij én mijn schoonvader zijn nu heel veel aan het helpen bij de bouw van ons huis (momenteel in afwerkingsfase om te verhuizen in het najaar).
Hun handenarbeid beschouw ik ook als een (indirecte) vorm van financiële steun. Dus ik klaag zeker niet. Edit: en mijn ouders hebben ook mijn studies op de hogeschool betaald (ik zat niet op kot). Na afstuderen betaalde ik 250 euro/maand voor "kost en inwoon".
Ik ben trouwens de thread starter van het topic "Sparen voor kinderen". En ben vastberaden om ervoor te zorgen dat ik onze kinderen (momenteel enkel een zoon, maar we willen nog wel een tweede kind misschien) wat financiële steun zal kunnen geven over 20 à 25 jaar. Waarom?
Wel, ik heb 15 jaar geleden een accident gehad, waardoor mijn linkerarm tot op de dag van vandaag nog altijd véél zwakker is dan mijn rechterarm. En ik merk ook dat dat erger wordt en speelt mij nu ook te parten tijdens onze bouw. Ik moet echt op tijd pauze pakken tijdens bijvoorbeeld vloer/laminaat leggen of mijn elleboog en pols doen nog een heel week pijn... Ik ga ervan uit dat dat allemaal niet gaat beteren en dat ik over 20-25 jaar, als onze zoon misschien wil bouwen/renoveren, helemaal niet veel handenarbeid zal kunnen verrichten. En daarom wil ik zeker zien dat ik financieel dan toch wat kan steunen...
En trouwens, "geld krijgen van uw ouders": dat is toch geen schande?! Ik merk hier soms wat jaloerse (?) reacties op vooral de bedragen rond de 100K... En begrijp mij niet verkeerd: dat is ook een smak geld. Maar toch ook niet in de ordegrootte dat je voor de rest van uw leven op uw gat kunt gaan zitten? Je zal sneller dan iemand anders een vastgoed kunnen verwerven, maar zult nog altijd een lange periode van uw leven voor uw centen moeten gaan werken hoor.
Laatst bewerkt:
ThomasMore
Well-known member
Mijn situatie. In de gouden jaren '50 en '60 heeft een middenstander, door middel van hard werken en een dosis geluk, zijn handelszaak kunnen uitbreiden tot een fikse KMO. Daardoor kreeg het gezin van de middenstander het financieel goed. Eén van de kinderen werd voorbestemd om de zaak over te nemen en de rest kon gaan studeren.
De tweede generatie had uiteenlopende carrières, goede jobs maar veel minder ondernemerschap. De zaak heeft de tweede generatie niet overleefd. Na uitbating tot aan de opvolger zijn pensioen werd de handdoek in de ring gegooid. Er was immers te weinig geïnvesteerd in modernisering waardoor er op een bepaald moment een verouderd machinepark was op een locatie die niet langer geschikt werd bevonden voor een kleine semi-industriële activiteit. Het door de eerste generatie opgebouwde vermogen had echter wel een stevige financiële injectie gegeven aan de erfgenamen.
Hoewel het succes van de eerst generatie niet heeft geleid tot een groot ondernemingssucces profiteert de derde generatie nog steeds van de werklust en daaraan gekoppeld financieel succes uit de jaren '60. Al is het niet in dezelfde mate als de tweede generatie die het zichtbaar toch wel heel goed had met statussymbolen als buitenlandse buitenverblijven, sportwagens en kunst.
Opgegroeid tegen deze achtergrond heb ik dus inderdaad financiële steun gekregen en hoop ik mijn kinderen ook te kunnen steunen. Steun, want financiële cadeau's heb ik dan weer niet gekregen. Het is dus niet zo dat er vlotjes geld over de balk werd gegooid om de grillen van de derde generatie te financieren. Ik heb steun gekregen op momenten dat ik het nodig had.
Toen ik mijn rijbewijs had werd er een auto, een tweedehands Nissan, gekocht die ik kon gebruiken om naar mijn weekendjob te rijden, later naar mijn stages en eerste interimjobs. Ik zat ook nog op kot en hoefde daar niks voor te betalen, het huis was immers van mijn ouders. Toen ik als jonge twintiger een nieuwbouw appartement kocht hebben mijn ouders de afwerking helpen financieren. Ik had immers geen geld voor de ingemaakte kasten en keuken zoals die in het modelappartement stonden en was in eerste instantie dus niet van plan die erbij te kopen. Zijn vonden dat echter een betere optie dan dat ik dat, met twee linkerhanden en een mager budget, zelf zou afwerken. Net na mijn scheiding zat ik in een venijnige afwikkeling waardoor ik tijdelijk was afgesneden van spaargeld en huisraad. Op dat moment was hulp ook welkom en heb ik wat toegestopt gekregen om de eerste voorzieningen te kunnen treffen in het appartement dat ik toen had gehuurd. Met dat geld heb ik dan wasmachine, strijkplank, meubelen voor de kinderen hun kamers, ... gekocht. Geen fancy design-spul hoor. Gewoon Ikea, LG enz... Na uitklaring van de echtscheiding hebben ze dat geld niet teruggevraagd omdat ze toen vonden dat ik beter een huis kon kopen en elke cent daarvoor nodig zou hebben.
Ik besef dat ik hierdoor een behoorlijk goed vangnet heb in mijn leven en hoop dat voor mijn kinderen ook te kunnen zijn. Als ze het nodig hebben wil ik het hen kunnen geven.
Ik heb dus een vangnet door de werklust van een grootvader die hard heeft gewerkt. Mogelijk gaat dat een vangnet blijven voor de vierde en zelfs vijfde generatie. Een financiële hangmat aan je kinderen geven zou ik nooit doen, dan creëer je wereldvreemde wezens.
Vangnet: je voelt de val van financiële zorgen maar zal niet tegen de tarmac smakken
Hangmat: je leunt achterover en alles wat je wenst komt als vanzelf naar je toe
De tweede generatie had uiteenlopende carrières, goede jobs maar veel minder ondernemerschap. De zaak heeft de tweede generatie niet overleefd. Na uitbating tot aan de opvolger zijn pensioen werd de handdoek in de ring gegooid. Er was immers te weinig geïnvesteerd in modernisering waardoor er op een bepaald moment een verouderd machinepark was op een locatie die niet langer geschikt werd bevonden voor een kleine semi-industriële activiteit. Het door de eerste generatie opgebouwde vermogen had echter wel een stevige financiële injectie gegeven aan de erfgenamen.
Hoewel het succes van de eerst generatie niet heeft geleid tot een groot ondernemingssucces profiteert de derde generatie nog steeds van de werklust en daaraan gekoppeld financieel succes uit de jaren '60. Al is het niet in dezelfde mate als de tweede generatie die het zichtbaar toch wel heel goed had met statussymbolen als buitenlandse buitenverblijven, sportwagens en kunst.
Opgegroeid tegen deze achtergrond heb ik dus inderdaad financiële steun gekregen en hoop ik mijn kinderen ook te kunnen steunen. Steun, want financiële cadeau's heb ik dan weer niet gekregen. Het is dus niet zo dat er vlotjes geld over de balk werd gegooid om de grillen van de derde generatie te financieren. Ik heb steun gekregen op momenten dat ik het nodig had.
Toen ik mijn rijbewijs had werd er een auto, een tweedehands Nissan, gekocht die ik kon gebruiken om naar mijn weekendjob te rijden, later naar mijn stages en eerste interimjobs. Ik zat ook nog op kot en hoefde daar niks voor te betalen, het huis was immers van mijn ouders. Toen ik als jonge twintiger een nieuwbouw appartement kocht hebben mijn ouders de afwerking helpen financieren. Ik had immers geen geld voor de ingemaakte kasten en keuken zoals die in het modelappartement stonden en was in eerste instantie dus niet van plan die erbij te kopen. Zijn vonden dat echter een betere optie dan dat ik dat, met twee linkerhanden en een mager budget, zelf zou afwerken. Net na mijn scheiding zat ik in een venijnige afwikkeling waardoor ik tijdelijk was afgesneden van spaargeld en huisraad. Op dat moment was hulp ook welkom en heb ik wat toegestopt gekregen om de eerste voorzieningen te kunnen treffen in het appartement dat ik toen had gehuurd. Met dat geld heb ik dan wasmachine, strijkplank, meubelen voor de kinderen hun kamers, ... gekocht. Geen fancy design-spul hoor. Gewoon Ikea, LG enz... Na uitklaring van de echtscheiding hebben ze dat geld niet teruggevraagd omdat ze toen vonden dat ik beter een huis kon kopen en elke cent daarvoor nodig zou hebben.
Ik besef dat ik hierdoor een behoorlijk goed vangnet heb in mijn leven en hoop dat voor mijn kinderen ook te kunnen zijn. Als ze het nodig hebben wil ik het hen kunnen geven.
Ik heb dus een vangnet door de werklust van een grootvader die hard heeft gewerkt. Mogelijk gaat dat een vangnet blijven voor de vierde en zelfs vijfde generatie. Een financiële hangmat aan je kinderen geven zou ik nooit doen, dan creëer je wereldvreemde wezens.
Vangnet: je voelt de val van financiële zorgen maar zal niet tegen de tarmac smakken
Hangmat: je leunt achterover en alles wat je wenst komt als vanzelf naar je toe
Laatst bewerkt:
Explain? Ben benieuwd.
kil911ler
Well-known member
Ik ben er 32 en mijn vriendin is er 26. We zijn nu 2.5 jaar samen. We huren nu samen al 1.5 jaar. Daarvoor woonden we thuis en konden we dus veel sparen.
In juli hebben we een huis gekocht, compromis is getekend. Woning van 355k. We hebben een mooie inbreng samen en de lening is goedgekeurd. Zonder financiële steun van de ouders.
In juli hebben we een huis gekocht, compromis is getekend. Woning van 355k. We hebben een mooie inbreng samen en de lening is goedgekeurd. Zonder financiële steun van de ouders.
D
Deleted member 2145
Guest
Altijd grappig lezen de fantasieën van niet werkende , ter wil er duizenden openstaande vacatures (bron VDAB ) zijn !!!!
nokeyboard
Well-known member
Maar ge hebt wel tot uw 30e thuis gewoond en easy kunnen sparen
Deftige huizen hier in de buurt, en dan spreek ik zelfs over een regio in Limburg, die vind je niet meer voor €256k. Ik wil de thread niet doen ontsporen met discussies over de overwaardering van vastgoed en wat een noodzaak is en wat niet.
Maar durf jij hier te stellen dat jouw huis of vergelijkbare woningen bij jou in de regio een waarde hebben van slechts €256k? Ik vermoed eerder maar misgun het je niet dat jij in een situatie zit als @cege. Dan is het zeer gemakkelijk praten natuurlijk.
Mijn zus gaat binnenkort bouwen, ik heb zowel de prijzen gezien van wat men vroeg voor recente deftige bestaande huizen, als wat een nieuwe bouw haar gaat kosten. Voor €256k kom je er niet, al helemaal niet voor een open of halfopen bebouwing, tenzij je véél compromissen sluit.
Hier een soortgelijk verhaal.
Mijn grootouders waren landbouwers, mijn ouders waren administratief bediende en technieker. Maar ik had een groot-nonkel die stevig geld heeft verdiend met koffieplantages in Congo. Toen die gestorven is, is er (nogal onverwacht) een grote erfenis (vastgoed) geweest naar mijn ouders. Hier heb ik dan 4 jaar kunnen wonen, waar ik wel huur betaalde. Maar eens ik (en idem voor mijn broer) dan een huis kochten/bouwden, kregen we de betaalde huur terug. Dit zodat we wel konden leren wat het ongeveer kost om alleen te wonen.
Bij de bouw zelf dan, hebben we steeds fysieke hulp gekregen. Mijn ouders hebben de zonnepanelen betaald en ook duidelijk gemaakt dat als er echt financiële issues waren, dat we het dan moesten laten weten. Maar het is niet zo dat we daar gewoon random gaan vragen voor geld ofzo. Maar doordat wij nu ons eigen huis al hebben, zal de erfenis van dat vastgoed (ondertussen verkocht) ooit ook doorschuiven naar mijn dochter, neefjes en nichtjes. En zo blijft zo 1 "ondernemer" een hele familie wel echt redelijk lang dragen. Zeker nu ik zelf ook in een situatie zit dat er best snel kapitaal begint op te bouwen (kleine lening, weinig vaste kosten, hoog inkomen, ...) is het leuk om te weten dat je een vangnet hebt, en dat je zelf een vangnet kan zijn ook. Maar dat wil absoluut niet zeggen dat ik nu maar kan stoppen met werken bvb.
